Ostatnio dodane

Carl Gustav Jung i okultyzm

Carl Jung, sławny szwajcarski psycholog (1875-1961), urodził się w Kessiwil w kantonie Turgowia w Szwajcarii. Uważany za twórcę psychologii analitycznej Jung studiował medycynę na Uniwersytecie Bazylejskim, stopień doktora uzyskał w 1902r. na Uniwersytecie Zuryskim. W latach 1907-1913 był uczniem Freuda, potem jednak zerwał z nim bliskie kontakty. Obaj zajmowali się badaniem marzeń sennych, Jung kładł jednak nacisk na ich tło erotyczne, w przeciwieństwie do Freuda, który za główne źródło nerwic uważał problemy natury seksualnej. Junga interesowały bardziej pojawiające się w snach symbole archetypowe niż to, co marzenia senne ujawniały na temat stłumionych pragnień i wypartych lęków danej osoby. 

Jung, na którego teorie duży wpływ wywarło jego chrześcijańskie wychowanie oraz zainteresowanie religijnym humanizmem, uważał, że religia jest fundamentalnym elementem procesu psychoterapeutycznego oraz życia jako takiego. Według Junga człowiek może doprowadzić treści nieświadome do świadomości w procesie indywidualizacji, czyli podróży duszy, którą nazywał Heilsweg

Po zerwaniu z Freudem Jung przeszedł okres wewnętrznych rozterek i poszukiwań podczas którego odbył podróż do własnego wnętrza, badając swój nieświadomy umysł. W tym czasie opublikował wiele swoich prac, napisanych podczas trzech wieczorów w sposób półautomatyczny i opublikowanych anonimowo. W tym samym okresie dom Junga, jak się wydawało był nawiedzony przez duchy. 

Dokonując interpretacji duchowej podróży człowieka, Jung wykorzystał elementy wschodnich filozofii oraz różnego rodzaju idee okultystyczne, w tym także alchemiczne. Jung zajmował się również zjawiskami paranormalnymi, które odegrały ważną rolę w jego życiu prywatnym. W dzieciństwie, a także później Jung miewał wizje, poza tym utrzymywał kontakty z psychicznym medium, panią S. W, która inspirowała go do zgłębiania filozoficznych aspektów okultyzmu. 

Jung wierzył w przetrwanie duszy po śmierci ciała tak, jakby dalej istniała. Według Junga sny o śmierci mają związek z podstawowymi archetypami, ich analiza zaś pozwala dojść do wniosku, że człowiek wiedzie po śmierci jakiś rodzaj egzystencji, której jakość zależy od poziomu świadomości osiągniętej za życia. Stąd życie doczesne ma bardzo duże znaczenie, podobnie jak i to, czego uda się człowiekowi dokonać na świecie, jako, że dzięki temu dana osoba może osiągnąć górny poziom wiedzy i świadomości w życiu po śmierci. 

 

Psychologia w większości  ma podłoże okultystyczno-spirytystyczne. Ludzie stawiają wyżej naukę nad religię. Nie zdają sobie sprawy, że tak naprawdę psychologie można traktować jako odłam okultystyczny i też można ją nazwać poniekąd ,,religiom" a nie wiedzą naukowom. 

 

Zjawiska parapsychiczne w snach

Każdy człowiek pamięta jakiś swój sen - zwiastun jakiś przyszłych wydarzeń. Według badaczy snów do proroczych snów od 1% do 5% marzeń sennych ( zależnie od uzdolnień człowieka). Wizje przyszłości w snach są o wiele częstsze niż na jawie i przeżywa je każdy bez wyjątku, choć niewielu zwaraca na nie uwagę. Tej szczególnej predyspozycji pomaga zapewne brak zakłóceń powodowanych przez bodźce zewnętrzne płynące z otoczenia na śpiącego, a także posługiwanie się innym sposobem myślenia niż tzw. logiczny ( irracjonalizm). Owe nocne wizje są niewyraźne, nieostre i przede wszystkim mają charakter symboliczny. W dużej części dotyczy spraw błahych. Wszystko to nie zachęca, by się nimi zajmować, tym bardziej, że z reguły zajmują się tymi ludzie nie znający się na rzeczy. Dlatego do proroczych widzeń nie przywiązujemy odpowiedniej wagi, czemu sprzyja łatwość zapominania snów. 

Telepatyczne przekazy powstają za sprawą podświadomości. Podświadomości różnych osób mających sobie to, czy tamto do powiedzenia, lecz świadomie nie czyniących tego na jawie, swobodnie się ze sobą kontaktują podczas snu. Odczuwamy to. Śni się wówczas kłótnia lub rozmowa. 

Innym zjawiskiem jest jasnowidzenie. Dotyczy odbioru informacji o osobach i zjawiskach dziejących się w teraźniejszości. Najczęściej są to odbiory spontaniczne, po których jesteśmy przekonani o prawdziwości swoich spostrzeżeń. 

Prekognicja, czyli poznanie uprzednie to odbiór informacji o faktach, które zdarzą się w przyszłości. Zależnie od tego, czy powstaje ona za sprawą podświadomości czy nadświadomości, jej wyprzedzenie czasowe waha się od kilku minut do tysiącleci. 

Sny prekognicyjne najczęściej dotyczą wydarzeń nieprzyjemnych, jak śmierć bliskiej osoby, jej choroba, czy wypadek czy katastrofa. Rzymski historyk Swetoniusz przekazuje, że w noc poprzedzającą swoją śmierć Juliusz Cezar widział siebie lecącego do nieba i witanego przez Jowisza. Jego żona, Kulpurnia, śniła tejże nocy, że trzyma w rękach zasztyletowanego męża. Po silnie przeżytym śnie amerykański pisarz, Morgan Robertson, na jego podstawie napisał opowiadanie ,,Futulity", opublikowane w 1898roku. Opisał w nim katastrofę liniowego statku o nazwie Titan o nośności 70 ton, którego uznano za niezatapialny, a zatonął w kwietniu po zderzeniu z górą lodową podczas swojego dziewiczego rejsu koło Nowej Funlandii. Skutkiem niewystarczającej ilości szalup ratunkowych zginęło 2,5 tysiąca ludzi. I naprawdę, w 1912 roku, a więc 14lat później, w wyniku napłynięcia na górę lodową w bliskości kanadyjskich brzegów, właśnie w kwietniu, podczas swego dziewiczego rejsu Titanic o nośności 66 ton zderzył się z górą lodową. Z powodu braku ilości szalup ratunkowych śmierć poniosło 2224 osoby. 

Wielki współczesny znawca marzeń sennych Carl Jung podkreślał wartość snów jako zapowiedzi czekającego go losu. Pod ich wpływem zmieniał swe plany życiowe. 

 

EKSPERYMENT DUNNE'A 

J.W Dunne to Amerykanin, który starał się rozwikłać tajemnicę snów proroczych. Wyniki swoich badań opublikował i opisał w pracy : ,,Eksperyment z czasem". Doszedł do wniosku, że sny prorocze są skutkiem nieznanej nam wielowymiarowości czasu. Liczne jego wymiary przeplatają się ze sobą, co w pewnych stanach umysłu można zarejestrować. Pozwala to poznać przyszłość. 

 

Sny o zmarłych

Sny o zmarłych sygnalizują ważne, często przykre wydarzenia. Ostrzegają, chyba, że zmarły odszedł od nas niedawno, wtedy taki sen jest wyrazem naszych o nim myśli. Sny te wiążą się ze stratami, brakiem działania i złym samopoczuciem. Nierzadko przed zaśnięciem trzymamy się kurczowo ponurych myśli i sami w sobie je wywołujemy. 

Jeśli we śnie odchodzimy od zmarłych lub nie przyjmujemy ich propozycji to oznacza to poprawę losu. I na odwrót. Długie przebywanie wśród zmarłych, a tym bardziej nie móc dostać się do żywych oznacza być może czekającą na nas poważną chorobę i psychiczne przybicie. 

Zmarły coś zabiera - strata albo śmierć. 

Zmarli są tylko obecni albo czynią, co zwykli za życia, wtedy jeśli byli przychylni kiedyś dla śpiącego - poprawa losu, gdy nieprzychylni pogorszenie sytuacji. 

Jeśli zmarły był bliską osobą i za życia uważaliśmy go za autorytet należy posłuchać jego rad. 

Zmarły staję się żywy - nowe kłopoty. Gdy ponownie umiera - nowe niebezpieczeństwo. 

Zmarły zostawia coś przydatnego - dobry dar losu, jeśli nieprzydatne - nowe kłopoty. 

Zmarli wzbudzający strach lub obrzydzenie - przykre przeżycia. Nieruchomy, jakby leżący nieboszczyk symbolizuje niebezpieczeństwo lub śmierć. Całować go, albo on nas całuję oznacza zbliżającą się chorobę. 

Samemu być zmarłym albo inni tak twierdzą - zły okres życia, niepowodzenia. 

 

Rodzaje snów

  • Sny zmory - po objedzeniu się na kolację, albo seksualne wizje erotomanów albo marzenia senne powtarzające monotonne czyności wykonywane podczas dnia. 
  • Sny symboliczne - najczęstsze spośród marzeń sennych prawdziwa ich treść kryje się pod płaszczem symboli; wymagają one tłumaczenia na język jawy. 
  • Sny prorocze - ze zjawiskami parapsychicznymi. 
  • Sny odreagowujace - odbijają przykre wydarzenia, powtarzające się przy okazji niżu psychicznego. 
  • Sny fizyczne - ich treść stanowi rezultat oddziaływania na śpiącego przez sen bodźców zewnętrznych. 
  • Sny odwrotne - zdarzają się pod długim okresie oczekiwania na spełnienie pewnych spraw, realuzują nasze życzenia, znaczą zaś odwrotnie niż jest naprawdę; o ślubie, o bogactwach, o wizytach oczekiwanych osób. 

 

 

 

 

O znaczeniu marzeń sennych

 Niegdyś snom przypisywano ogromne znaczenie, a ich interpretacje powierzano kapłanom i mędrcom. W starożytności istniał zwyczaj szukania w nich wskazówek przed podjęciem każdej ważniejszej decyzji życiowej. Z marzeń sennych wróżono o losach całych narodów. 

W marzeniach sennych odzwierciedla się nasz charakter, a zwłaszcza te jego aspekty, których normalnie nie umiemy zaobserwować. W czasie snu obserwujemy siebie, by po przebudzeniu wyciągnąć odpowiednie wnioski. Poszukiwanie samego siebie nigdy się nie kończy, podobnie jak nigdy nie osiąga się pełni zdolności człowieka do kierowania sobą. 

Sny są dla nas prawdomównym informatorem, a zarazem strażnikiem naszego dobra. Można je wykorzystać do diagnozy i terapii chorób. We śnie czerpiemy z bezmiernych zasobów pamięci i doświadczenia, o których za dnia nie wiemy. Niektóre sny podsuwają rozwiązania trudnych sytuacji życiowych. Często dopiero po latach spełniamy ich podzapowiedzi, w swej naiwności sądząc, że tamte stare marzenia senne właśnie się sprawdziły, czyli niegdyś przepowiedziały nam przyszłość. 

Warto wspomnieć o przenoszeniu się samopoczucia ze snu na jawe i odwrotnie. Po przyjemnym śnie jesteśmy w dobrym nastroju. Po przykrym zaś jesteśmy rozdrażnieni. Dobra rada dla wierzących - modlitwa przed snem i po przebudzeniu. 

 

 

 

Platon

Platon (około 428-347 r. przed Chrystusem) był greckim myślicielem. Był uczniem Sokratesa i nauczycielem Arystotelesa. Platon urodził się w Atenach około 428 roku przed Chr. w znaniemitej rodzinie. Kiedy w 399r. przed Chr. jego nauczyciel Sokrates został postawiony przed sądem w Atenach, a następnie skazany na śmierć, Platon opuścił swoje rodzinne miasto i rozpoczął wieloletnią wedrówkę przez Grecję, Egipt i Italię. W czasie owych podróży odwiedził pitagoryjczyka Archytasa z Tarentu, który przekonał go o zaletach matematyki, Okultyści późniejszych wieków utrzymywali, że przebywając w Egipcie, Platon został wtajemniczony przez tamtejszych kapłanów w egipskie misteria podczas obrzędu, który miał miejsce we wnętrzu piramidy Cheopsa

Platon powrócił następnie do Aten, gdzie w 387roku przed Chr. założył szkołę zwaną Akademią. Platon umarł w Atenach w wieku około 80lat. 

Platon jest najbardziej znany ze swojej nauki o ideach. Platon uważał, że idee (formy) wszelkich rzeczy istnieją niezależnie od nich samych na głębszym poziomie rzeczywistości niż ten, który postrzegamy w życiu codziennym. Kluczowymi składnikami, esencją, by tak rzec wszelkich rzeczy są ich wieczne niezmienne idee, które są bardziej realne od rzeczy jako takie. Stąd w owym odrębnym świecie znajdują się idee wszystkiego co istnieję; od stołów do koni (ciekawe, że można to porównać z okultystyczną wizją świata astralnego...). Platon interesował się przede wszystkim ideami takich pojęć jak dobro, sprawiedliwość i piękno. 

Według Arystotelesa, ucznia Platona, ten ostatni zaczerpnął koncepcję idei w mniej lub bardziej bezpośredni sposób z pitagorejskiej koncepcji liczb. Abstrakcyjne pojęcie. powiedzmy liczby 3, można bowiem rozważać niezależnie od danego zbioru trzech ptaków,  trzech kamieni, trzech rydwanów itp. Ponieważ liczby takie jak ,,trzy" można rozumieć i postrzegać niezależnie od jakiegokolwiek zbioru trzech obiektów, Pitagoras uważał, że liczby istnieją niezależnie od rzeczy. Platon zaś rozszerzył jedynie pitagorejską koncepcję liczby na inne byty. 

Inny świat, świat idei, był dla Platona o wiele bardziej rzeczywisty niż świat doświadczany przez nas za pomocą zmysłów, który, według niego, był jedynie czymś w rodzaju wyblakłej kopii świata idei. Ludzie żyjący na tym świecie byli, zdaniem Platona, niczym jeńcy od urodzenia przykuci łańcuchami w jaskini i zwróceni twarzami do jej wnętrza, którzy z tego, co się dzieje na zewnątrz jaskini, widzą jedynie cienie. W późniejszym czasie Platon rozważał także możliwości wyrwania się duszy z niewoli tego świata cieni i udania się na poszukiwanie krainy czystych idei. 

Platon wierzył w nieśmiertelność duszy a być może także w reikarnację. W jednym ze swoich dialogów przemawiając ustami Sokratesa, wykazuje grupie speptycznie nastawionych przyjaciół. iż niewykształcony sługa zna już odpowiedź na pewien problem geometryczny, chociaż nigdy nie zastanawiał się nad nim. W jaki sposób sługa mógł znać odpowiedź ? Sokrates stwierdza, że przed wcieleniem dusza owego sługi postrzegała idee ( formy wszelkich rzeczy istniejące niezależnie od nas samych) ważne z punktu widzenia owego problemu geometrycznego, które głęboko utkwiły w jego umyśle. Tal więc, mimo,że sługa całkowicie zapomniał, iż będąc niegdyś bezcielesnym bytem duchowym postrzegał owe idee, jego dusza przechowywała to wspomnienie, które może zostać w nim obudzone. 

Najdłuższe rozważania na temat nieśmiertelności duszy zawarł Platon, jak można się tego spodziewać, w Fedonie, dialogu, który przedstawia on ostatnią rozmowę jaką przeprowadził Sokrates przed śmiercią. Podczas rozmowy Sokrates przedstawia różnego rodzaju argumenty przemawiające na rzecz istnienia życia po śmierci. Na przykład odnosząc się do swojego twierdzenia, że wszelka wiedza jest przypomnieniem tego, co dusza widziała przed wstąpieniem w ciało. Sokrates pyta: jeśli dusza istniała niezależnie od ciała przed urodzeniem, to czy nie powinna istnieć niezależnie od ciała także po śmierci ? 

Warto zwrócić uwagę, że teorie Platona dziś mają znaczenie w ideologiach okultystycznych, sektach takich jak scentolodzy, czy Nev Age. 

 

Dusza śmiertelna

 

 

W Biblii słowo dusza zostało użyte około 1600 razy i ani razu nie zastosowano go w kontekście ,,nieśmiertelna dusza". Słowo śmiertelny oznacza poddany śmierci. Słowo nieśmiertelny oznacza niepoddany śmierci. 

W Biblii wyraźnie stwierdzono: ,,Dusza, która grzeszy, ta umrze" (Ezech 18, 4). Jezus stwierdził, że zarówno ciało, jak  i dusza mogą zostać zniszczone w piekle (Mat 10, 28). Nieśmiertelność jest atrybutem boskości. Tylko Bóg jest w naturalny sposób nieśmiertelny  (I Tym 6, 15-16). Pierwsze kłamstwo Szatana w ogrodzie Eden dotyczyło śmierci. Szatan stwierdził, że skutkiem nieposłuszeństwa nie była śmierć, lecz życie. Powiedział : ,,Napewno nie umrzecie" ( I Mojż 3,4). 

W Słowie Bożym czytamy, że ,,zapłatą za grzech jest śmierć" (Rzym 6,23). Śmierć jest ,,nieobecnością życia". Grzech nie powoduje wiecznego życia w piekle, ale całkowite, zupełne wygnanie sprzed oblicza Bożego przez unicestwienie. Słowo Boże jest jasne - człowiek jest śmiertelny ( Job 4, 17). Czekamy na nieśmiertelność (Rzym 2, 7). Sprawiedliwi otrzymają nieśmiertelność jako dar od Pana w czasie Jego Powtórnego Przyjścia ( I Kor 15, 51-54). Grzesznicy, także otrzymają swoją nagrodę. ,,Gdy grzech dojrzeje, rodzi śmierć" (Jak 1,15). Wybór zatem jest pomiędzy wieczny życiem i wieczną śmiercią. 

Większość religii światowych przyjmuję koncepcję nieśmiertelności duszy. 

Kościół katolicki uczy, że dusza jest niematerialną częścią ludzkiej osoby, źródłem jej świadomości, rozumu i wolnej woli. Ze swej natury skierowana jest ona ku ciału. Jest ona niezłożona i nieśmiertelna. Po odłączeniu od ciała z chwilą śmierci nie ginie, ale nie ma już pełnej doskonałości (bez ciała jest substancją niekompletną), którą odzyska dopiero po ponownym połączeniu się z ciałem i zmartwychwstaniu na Sądzie Ostatecznym. Na czym kościół powszechny buduję swoje teorie ? Na wizjach swoich udręczonych świętych ? W Biblii o nieśmiertelności nie ma wzmianki...

Nieznajomość Pisma Świętego ,,otwiera furtkę" dla ideologii spiryrytystycznych. Ludzie próbują nawiązać kontakt z tamtym światem, z bliskimi, którzy odeszli. Wierzą w to, że ich najbliźsi wiodą całkiem inne życie, gdzieś w niebiańskim świecie. Prawda jest taka, że takie życie będziemy wieść dopiero po powtórnym przyjściu Jezusa i sądzie ostatecznym.

Warto zastanowić się nad tym, że skoro Pan Jezus wprost nie nauczał o nieśmiertelności to jakie kościoły i religie głoszą sprzeczne poglądy i czy ich przesłania pochodzą od Boga, czy od jego przeciwnika i oskarżyciela Szatana ? 

W filmie poniżej dokonano błędnego rozumowania. Energia jaką mamy w sobie pochodzi od Boga. Zwana jest w Biblii tchnieniem życia. 

 

  • 1 Mojż 2,7 Ciało wraz z tchnieniem życia, to żywa istota, czyli dusza żyjąca. Ciało składa się z pierwiastków występujących w przyrodzie. 
  • ,,Tchnienie życia" albo ,,oddech życia" - to życiodajna energia utożsamiana z oddechem - Job 27,3
  • Ciało, tchnienie życia, a także śmierć są udziałem ludzi oraz zwierząt (Kazn. 3,19-20).