Ostatnio dodane

Protoplaści Nev Age

Osiemnastowieczny włoski alchemik, mag i mason, Cagliostro, żonglując symbolami alchemicznymi,hermetestycznymi i sztuczkami magicznymi, wyruszył na podbój Hiszpanii, Anglii i Francji, by zbić fortunę. W swoich występach zadziwiał publikę kontaktami z siłami nadprzyrodzonymi, wykorzystując do satanistycznych doświadczeń np. biżuterię. To on jako jeden z pierwszych starał się połączyć religię, magię, doktryne wolnomularskom i różokrzyżową wokół wiedzy starożytnego Egiptu, którą uważał za prapoczątek wiedzy tajemnej i ezoteryzmu. Cagliostro zakładał loże masońskie, funkcjonujące według rytu zwanego egipskim. 

W 1784 roku za jego sprawą w Lyonie powstała pierwsza loża egipska pod nazwą Mądrość Triumfująca. Na spotkaniach loży praktykowano rytuały kabalistyczne, alchemiczne i astrologiczne. Te praktyki w dużym stopniu przypominają późniejsze działania i teorie ruchu Nev Age. 

Postać hrabiego Cagliostro stała się inspracją dla wielu twórców. Był on między innymi bohaterem literackim dla Johanna Wolfganga Goethego( Goethe w 1783r. został przyjęty do loży w Weimarze, przyjmując imię : Abaris. Jego utwór Faus jest pełen spirytystycznych symboli). 

W 1959 roku Makarishi Mahesh Yogi rejestruje w Kalifornii Stowarzyszenie Medytacji Transcendentalnej. Wielki rozgłos stowarzyszeniu przynosi zainteresowanie ze strony gwiazd sceny muzycznej takich jak : The Rolling Stones, The Beatles i Donovan. 

Wiele sympatyków metod Makarishiego do dziś przyciągają obietnice zdobycia nadzwyczajnych mocy. Rozliczne kursy obiecują uczestnikom zdobycia cudownych umiejętności. 

Ryty masońskie

Nie wszyskie loże masońskie należą do tego samego obrządku. Obrządki to są ustalenia, reguły, symbole i przepisy instytucji masońskich. Oto przykładowe nazwy obrządków :

  1. Obrządek Yorku lub Masoneria Królewskiego Sklepienia, praktykowany w Wielkiej Brytanii lub w jej obecnych czy dawnych koloniach, jak Chiny, Peurto Rico i w Chile.
  2. Obrządek Szkocki Dawny i Uznany, praktykowany przez masonów różnych narodowości.
  3. Obrządek Herodomski, praktykowany przez masonów Szkocji, Niemiec i Węgier. 
  4. Obrządek francuski, praktykowany przez masonów podległych Wielkiemu Wschodowi Francji. 
  5. Obrządek Szkocki Dawny Zreformowany, praktykowany w Belgii i Holandii. 
  6. Obrządek Szkocki Filozoficzny, praktykowany w Szwajcari. 
  7. Obrządek Joannicki, praktykowany przez niektórych niemieckich masonów. 
  8. Obrządek Elektryczny, praktykowany we Frankfurcie nad Menem. 
  9. Obrządek Szwedzki Swedenborga, praktykowany w Szwecji i Norwergii. 
  10. Obrządek Mizriam, praktykowany przez niektórych masonów podległych Radzie generalnej Paryża. 

Wszystkie obrządki mają 3 pierwsze stopnie : ucznia, czeladnika i mistrza (nauczyciela), są to tzw. stopnie symboliczne, ale nie wszystkie obrządki mają taką samą liczbę stopni. Ogólna liczba stopni waha się od 5 do 92. 

Oto niektóre przykłady wzięte z obrządku szkockiego dawnego i uznanego: mason 4. stopnia zwiesię "nauczycielem doskonałym", ten 11. stopnia "wspaniałym kawalerem wybranym", ten 16. stopnia"księciem Jerozolimy", "wielkim radcą", "szefem lóż", i ten 19. stopnia "wielkim biskupem" lub "wspaniałym Szkotem niebiańskiej Jerozolimy", ten 28. stopnia "kawalerem słońca" lub "księciem adeptem", ten 30. stopnia "kawalerem Kadosz" lub "wielkim inkwizytorem", "wielkim wybrańcem", "kawalerem orła białego i czarnego", ten 32. stopnia zwny jest "władcą głównym królewskiej tajemnicy" itd. 

 

 

 

 

 

Masoneria w muzyce klasycznej

Przykładem wpływu masonerii i okultyzmu na działalność twórców muzyki klasycznej był Wolfgang Amedeusz Mozart. Loża przyjęła muzyka do bractwa. Wierzyli, że jego muzyka idealnie będzie oddziaływać na społeczność dworską. W 1773 roku kompozytor piszę muzykę do dramatu barona Tobiasza Filipa von Geblera Thamos, król Egiptu. Opera pełna jest symboliki masońskiej. Znamienne w niej jest skontrastowanie światła i ciemności, klimat tajemnych rytuałów wprowadzających w najwyższą wiedzę. 

Powaga z jaką muzyk traktował przynależność do tajnego bractwa, znalazła przełożenie nie tylko w jego zaangażowaniu w działaniu organizacji i promowaniu jej ideologii, ale przede wszystkim w twórczości artysty - komponowaniu utworów uświetniających uroczystości loży. Jednym z najważniejszych utworów powstałych po związaniu się Mozarta z organizacją wolnomularzy jest Eine kleine Freimauerkantate ( Mała kantata masońska). Twórczym przykładem podporządkowania się kompozytora nowej ideologii jest także opera Czarodziejski flet. 

Treścią opery są perypetie bohaterów, którzy aby stać się godni wejścia do ,,świątyni wiedzy i poznania", muszą przejść wiele prób. Libretto opery pełne jest odniesień do symboliki masońskiej, czego przykładem może być ,,siedmiokrotny krąg słońca", świątynia, obecność Ozyrysa jako Hirama Abbifa czy postać Królowej Nocy. Czarodziejski flet to nie tylko instrument, którego muzyka pomaga bohaterom dotrzeć do ziemi obiecanej, kraju piękna i miłości. To również zmyślone zaplanowane dzieło, u którego podstaw już dostrzegamy pomysł, by za pośrednictwem muzyki urabiać psychikę słuchacza. 

 

Czytaj więcej: Masoneria w muzyce klasycznej

Aura

Aura to rodzaj pola subtelnej (niefizycznej) energii, która otacza ciała istot żywych, a niekiedy emanuje także z nieożywionych minerałów. Aura jest niewidoczna dla oka człowieka, może być jednak postrzegana przez osoby o nadzmysłowej wrażliwości oraz obdarzone zdolnością jasnowidzenia. Ludzie posiadający ten dar opisują aurę jako kolorowe pole, w którym można czasami wyróżnić promienie, świetlne pióropusze oraz inne elementy. Takie cechy aury jak :wielkość, jasność, czy barwa świadczą o stanie emocjonalnym i fizycznym danej osoby. Jasnowidze zajmujący się uzdrawianiem twierdzą, że każda choroba objawia się najpierw zaburzeniami aury, że dopiero po kilku miesiącach, lub nawet latach, manifestuje się na płaszczyźnie somatycznej. 

Koncepcja, według której ciało człowieka oraz innych organizmów żywych spowite jest wyemanowaną z niego powłoką subtelnej energii życiowej, znana jest od dawna w wielu kulturach. Dzieła sztuki oraz świadectwa pisane dowodzą istnienia tego rodzaju wiary w starożytnych Indiach, Egipcie, Rzymie i Grecji. Wielki szesnastowieczny alchemik Paracelsus jako jeden z pierwszych ludzi Zachodu poświęcał w swoich pismach dużo miejsca owej powłoce energetycznej, zwanej przez niego ,,ognistą kulom". 

Znaczenie barw aury 

Czerwona: Biegun ujemny, z odcieniem brudnym, zadymionym – oznacza namiętność, żądze zwierzęce, temperament brutalny. Ciemny odcień równomierny – oznacza egoizm. W postaci przebłysków silniejszych lub słabszych, o nieregularnym świeceniu, ale impulsywnym, bez tła – oznacza oburzenie. Tło odpowiada podkładowi, przyczynie gniewu. Na tle ciemnoniebieskim oznacza oburzenie fanatyczne; na tle ciemnozielonym oznacza wybuch zazdrości połączonej z gniewem; na tle czerwonym -złość lub nienawiść.

Karmazynowa: Bardziej stała i mniej zależna od wzniosłości ucznia; w odcieniach od szkarłatu do jaśniejszej -wyraża miłość. Kojarzona z innymi barwami lub obok innych kolorów – wyraża tło, na którym powstała lub z czym jest związana. Podniosłość uczucia wyraża się też w szerokości aury. Im większa jest siła nastroju, tym szersza jest aura.

Brunatna: Wpadająca w kolor czerwony – oznacza chciwość, bo chciwość połączona jest z namiętnością. Barwa brunatna z odcieniem szarawym – oznacza skąpstwo egoistyczne. Barwa jasnobrunatna, wpadająca w odcień żółty – to zmysł oszczędności.

Pomarańczowa: W odcieniu cegły – to próżność. Bardziej czerwona oznacza sympatyczny rodzaj ambicji. Wchodząca w żółty odcień – to duma i zarozumiałość.

Różowa: Oznacza siłę. Tę barwę posiada prana w bliskości ciała. Różowa barwa wyraża również wzniosłą miłość, a z odcieniem fioletowym wyraża chęć poświęceń.

Żółta: Kolor intelektu. Rodzaj intelektu obrazują odcienie. Żółta z odcieniem czerwonym oznacza miłość własną; z odcieniem zielonkawym – skłonność do sofizmatów i dyplomacji. Żółta barwa wpadająca w kolor szary – oznacza zarozumiałość. Żółta barwa wpadająca w inne, brudne odcienie – oznacza chorobę umysłową. Jasne zabarwienie złocistożółte oznacza zdolności umysłowe, skłonność do wzniosłej filozofii oraz zamiłowanie do pojęć abstrakcyjnych.

Zielona: Ta barwa jest mieszaniną żółtej i błękitnej, dlatego trudno jest odróżnić te odcienie. Zielona barwa oznacza pokrewne cechy, jak tolerancyjność, pobłażliwość, poszanowanie cudzych poglądów, układność w zachowaniu się, praktyczność – ale i brak szczerości.

Ciemnozielona: Wyraża zazdrość, niezadowolenie, kaprysy, upór, fantazję, złośliwość i gniew. Bliższe dane zależą od tła, na przykład czerwonych pręgów.

Błękitna: Wyraża duchowość, a różne odcienie i szerokość aury oznaczają stopień jej nasilenia. Rozsiane w aurze kropki o różnych barwach wskazują na kierunek uduchowienia.

Niebieska: Z odcieniem ciemnoszarawym – oznacza fanatyzm. Odcień mniej ciemny wskazuje na ponure wzruszenia religijne. Odcień jaśniejszy – oznacza więcej żywości w uczuciach. Bardziej wzniosłe uczucia wiary pełnej nadziei i zaufania wyrażają się w odcieniu fioletowym (miłość bliźniego).

Fioletowa: To wiara, to siła, to miłość czysta i odpowiadający im rozwój psychiczny. Rozwój ten ma dwa bieguny: dodatni i ujemny. Dodatni zbliża się do barwy niebieskiej i oznacza uczucia religijne; ujemny przesuwa się do miłości własnej – egoizmu. Doskonałość ma zawsze bieguny wyrównane.

Szara: o jasnym odcieniu to barwa właściwa aury ciała fizycznego, czyli najniższej powłoki. Szara z odcieniem brunatnym – oznacza troskę o ciało, niepokój, strach, przerażenie. Te uczucia zarysowują się w postaci szarych pręg ze zmniejszaniem się siły świetlnej, co następuje po raptownych wyładowaniach magnetycznych. Barwa szara w ciemnym odcieniu wiąże się z chorobliwym stanem organizmu i oznacza też brak siłyżyciowej, apatię, przygnębienie, bierność.

Czarna: Pełna barwa czarna zasadniczo w aurze nie istnieje. Występuje ona chwilami w postaci czarnych odcieni jako domieszka do innych barw i oznacza zemstę, uniesienie, nienawiść.

 

 

Walk in

Walk-in to istota, która zamieszkuje w ciele człowieka opuszczonym przez jego duszę. Sytuacja walk-in przypomina nieco opętanie, z tym że w przypadku opętania dusza zostaje jedynie przesłonięta przez obcego ducha, gdy tymczasem w przypadku walk-in dochodzi do jej całkowitego wyparcia. Wydaje się, że koncepcja walk-in spokrewniona jest z ideą wyrażaną w niektórych tradycyjnych opowieściach hinduskich o starzejących się mistrzach jogi, którzy przejmowali kontrolę nad ciałami młodych, przedwcześnie zmarłych ludzi. 

Innym domniemanym źródłem współczesnej idei walk-in jest dobrze znana ( w kręgach teozoficznych) koncepcja mówiąca o odrębności dusz Jezusa i Chrystusa. Według niej Jezus przygotowywał swoje fizyczne ciało na przyjęcie Chrystusa, po czym, w określonym momencie życia, opuścił je, umożliwiając w ten sposób przejęcie go przez Chrystusa, który rozpoczął głoszenie ewangelii światu. U podstaw tej koncepcji leży założenie, że dusza Chrystusa była tak bardzo rozwinięta, że byłoby trudne, jeśli nie niemożliwe, by wcieliła się ona w zwyczajne dziecko. Z drugiej strony, gdyby nawet udało się jej tego dokonać, to przebywanie w ciele dziecka, aż do momentu uzyskania przez nie dojrzałości oznaczałoby dla tej niezwykłej duszy stratę cennego czasu. 

Idea walk-in została spopularyzowana przez Ruth Montgomery w książce ,,Strangers Amond Us". Zdaniem pani Montgomery, w historii było wiele walk-in; zalicza do nich tak znane postacie jak : Mojżesz, Jezus, Krzysztof Kolumb, Gandhi, Abraham Lincoln i Thomas Jefferson. Wydaję się wręcz, że Ruth Montgomery rozpoznaje przypadek walk-in w prawie każdej osobie obdarzonej wyjątkową kreatywnością i posiadającej cechy przywódcy. 

W swojej kolejnej książce :,,Alien Among Us", pani Montgomery zaprezentowała koncepcję pozaziemskich walk-in, zgodniez którą duszę z innych planet przybywają na ziemię, po czym wchodzą w ciała ludzi. Koncepcja walk-in stała się bardzo popularna w kręgach Nev Age, tak że przez pewien czas można było odnieść wrażenie, że prawie każdy z zagorzałych zwolenników ruchu Nev Age jest walk-in. 

Istoty bezcielesne

W klasycznym, dziewietnastowiecznym spirytyźmie medium nawiązujące kontakty z duchami prawie zawsze twierdziło, że są to pozbawione ciała istoty ludzkie. Tymczasem współczesne media, a przede wszystkim kontaktujące się z ,,tamtym światem" channele Nev Age, utrzymują, że otrzymują informacje z innych, bardziej niewzykłych źródeł. Należą do nich duchy podające się za zwierzęta, przybyszów z kosmosu, a nawet ,,inteligentne byty", które nigdy nie miały żadnej formy materialnej. Z tego powodu w odniesieniu do duchów, z którymi nawiązuje się kontakt, przyjeło się stosować neutralny termin - istoty bezcielesne. 

W kręgach chrześcijańskich istoty bezcielesne uważane są za demony. 

 

Nev Age

Nev Age stanowi syntezę wielu różnego rodzaju ruchów i prądów myślowych. Szczególnie łatwo zauważyć można bezpośrednie związki między Nev Age a określonymi dziewietnastowiecznymi ruchami o charakterze okultystyczno-metafizycznym. Znacząca liczba zwolenników Nev Age to ludzie z pokolenia wyżu demograficznego lat czterdziestych i pięćdziesiątych w Stanach Zjednoczonych. 

Na początku lat 70 ruch Nev Age koncentrował się na nieco innych zagadnieniach niż w połowie lat 80, kiedy to pierwszy raz zwrócił on uwagę mediów. Owe wczesne lata charakteryzowały się pojawieniem się nowo importowanych azjatyckich sekt oraz ożywieniem działalności wielu dawnych, rodzimych organizacji okultystyczno-metafizycznych. Tego rodzaju różnorodne ugrupowania, wraz ze znaczną liczbą osób nigdzie formalnie niezrzeszonych, przyczyniły się do powstania subkultury duchowej o znaczącym potencjale twórczym, która stała się spadkobierczynią kontrkultury. W tej początkowej fazie rozwoju ruchu Nev Age jego zwolennicy dążyli przede wszystkim do transformacji społeczeństwa, nie przywiązując większej wagi do zjawisk uważanych współcześnie przez obserwatorów z zewnątrz za kwintesencję Nev Age (takich jak channeling, czy kryształy).

Zwolennicy ruchu Nev Age interesują się przede wszystkim reikarnacją, chociaż postrzegają ten proces w nieco odmienny sposób, niż czynią to religię Wschodu. W metafizycznej subkulturze Nev Age reikarnacja uważana jest za element długotrwałego procesu zdobywania wiedzy, któremu podlega człowiek w ciągu wielu kolejnych żywotów. Wprawdzie przedstawiciele wcześniejszych pokoleń parających się duchowością okultystyczno-metafizyczną byli zainteresowani poznawaniem swoich poprzednich żywotów w nadziei odkrycia, iż byli oni niegdyś postaciami znanymi lub niezwykłymi, jednak nacisk, jaki się kładzie w ruchu Nev Age na kwestię uzdrawiania, przyczynił się do tego, że współczesne pokolenia poszukiwaczy duchowych badają przeszłe żywoty przede wszystkim w celu zrozumienia swoich aktualnych problemów natury psychologicznej. W ten sposób dzięki ruchowi Nev Age, do rangi uznanej metody psychoterapeutycznej urosła terapia przeszłych żywotów. 

W szerszym zakresie kultura metafizyczna stworzyła kilka koncepcji dotyczących natury rzeczywistości duchowej, takich jak koncepcja pokrewieństwa dusz. Ruch Nev Age stworzył także koncepcję walk-in (istoty, która zajmuje ciało człowieka opuszczone przez jego duszę). Sytuacja walk-in przypomina nieco opętanie, tyle że w przypadku opętania dusza nie zostaję całkiem wyparta, lecz jedynie przesłonięta przez obcego ducha. Pozaziemskie walk-in uważane są za istoty z innych planet. Powyższe koncepcje zdobyły niezwykłą popularność w kręgach Nev Age.