Ostatnio dodane

Ubranie

W zamierzchłych czasach, gdy lud pracował w pocie czoła dla faraona, zanim go Mojżesz wyzwolił, codzienną odzieżą była prawdopodobnie przepaska, wyglądająca tak, jak widzimy to na różnych dokumentach archeologicznych z Mezopotamii i Egiptu. W Izraelu za czasów Chrystusa pozostała pamiątka po dawnej przepasce: był to saq. Uszyty z płótna, był saq spodnim odzieniem ludzi z gminu, prawdopodobnie tą częścią odzieży, którą Chrystus zatrzymał na sobie, gdy - jak sługa - umywał nogi swoim uczniom. Natomiast saq uszyty z bardzo prostackiego materiału, prawdziwego ,,płótna workowego", mężczyźni i kobiety przepasywali wokół bioder w dniach żałoby i pokuty. 

Od pradawnych czasów używano również tuniki i płaszcza. W czasach Chrystusa obie te części odzieży były w powszechnym użyciu. Wielokroć jest o nich mowa w Ewangeliach. Tunika - szaluk - musiała być dość podobna do greckiego chitonu, była dłuższa i sięgała poza kolana. U dołu ich chwiały się rytualne frędzle, zazwyczaj koloru błękitnego z odcieniem fioletowym. Podczas uroczystości noszono tuniki jedwabne, haftowane lub ozdobione barwnymi taśmami. Przeważnie tuniki bywały krojone i szyte, jednak najbardziej ceniono tuniki wełniane, tkane bez szwu. 

Talit - płaszcz, odgrywał podwójną rolę: naszego garnituru oraz palta. Była to część odzieży tak niezbędna, że Prawo żądało, aby wierzyciel, który wziął płaszcz dłużnika w zastaw, oddał go właścicielowi przed nadejściem wieczoru. Służył on również za strój uroczysty, bez niego nie wypadało stanąć przed przełożonym ani udać się do Świątyni. Nie przeszkadzało to jednak używać go do przeróżnych celów: jako kołdry lub posłania podczas nocy spędzonej pod gołym niebiem, a nawet zamiast dywanu rozpościeranego na ziemi na przyjęcie jakiej znakomitej osobistości. Niektóre płaszcze sporządzane były z prostego kawałka materiału z wycięciem na głowę, inne z dwóch zeszytych razem koców. 

Do obszernej i powiewnej tuniki potrzebny był pasek. Były różne pasy: zwykłe sznury dla surowych pustelników i proroków, skórzane dla żołnierzy i robotników. Gdy ktoś chciał dać kobiecie piękny prezent, ofiarowywał jej pas. 

Pod wpływem obcej mody weszły w użycie inne części odzieży. Dawniej znano ,,koszulę kananejską", taką jak w opowieści o trzydziestu sukniach obiecanych przez Samsona. Była to wytworana szata, którą prawdopodobnie wkładano na uczty. W czasach Chrystusa bogacze nosili pod odzieżą koszule z cienkiego płótna, ale moda rzymska, nawiązująca do mody odległego Kanaanu. 

Odzież kobiet różniła się prawdopodobnie od męskiej delikatniejszym gatunkiem materiałów, a także dostojniejszym i luźniejszym krojem. Niewiasty nosiły również wstążki jedwabne i wełniane, szale, które wiązały sobie na ramionach, ,,sznury plecione" i wiele innych ozdób. Wiele kobiet przyjęło tak lubianą w Aleksandrii plisowaną szatę z rękawami lub himation - płaszcz pięknie drapowany na ciele, którego połę zarzucało się na głowę. 

Noszono także wiele ozdób i klejnotów. Ze złota i srebra. Prawo zabraniało na kaleczenie sobie ciała, nie zezwalało na przekłuwanie sobie nosa, czy uszu. Pierścienie noszono na rękach i nogach. Z okazji przyjęć kobiety chętnie nakładały na głowę diadem. 

Buty codzienne szyto ze skóry wielbłądziej, delikatniejsze ze skóry szakala lub hieny. Podeszwa rzadko była skórzana - przeważnie z kory palmowej lub trzciny. 

Robert Monroe

Robert Monroe jest autorem najbardziej znanej relacji z doświadczeń poza ciałem, jakie uzyskano od osób, które utrzymują, iż nauczyły się opuszczać swoje ciało wręcz na życzenie. Sławę przyniosły mu głównie książki np. ,,Dalekie podróże:podróże poza ciałem: ku tajemnicy przeznaczenia". 

Podczas tego rodzaju doświadczeń dana osoba w pełni zachowuje świadomość, jej umysł funkcjonuje normalnie, ona sama jednak znajduje się w innym miejscu niż jej fizyczne położenie. Monroe zaczął interesować się okultyzmem i mistycyzmem po swoim pierwszym doświadczeniu OOBE, jakie miał w 1958r. Następnie nauczył się wywoływać OOBE, wdychając opary pewnych substancji chemicznych oraz stosując autohipnozę. Symptomami jego stanu było wzmożone napięcie i zesztywnienie mięśni prowadzące do katalepsji, a także drgawki. Towarzyszyły im doznania wzrokowe przypominające widok elektrycznych iskier oraz słuchowe - delikatny wysoki dźwięk. 

Monroe w pewnym momencie uświadomił sobie, że posiada drugie ciało mające bardzo podobne właściwości do ciała fizycznego. Owo ciało miało ciężar, podlegało grawitacji, było widzialne, można go było dotknąć, było plastyczne i wydawało się połączone z ciałem fizycznym czymś w rodzaju sznura. 

Monroe twierdzi, iż potrafi wyjść poza fizyczny poziom rzeczywistości i osiągnąć odmienne stany świadomości oraz wymiary astralne, do których należy między innymi zamieszkały przez duchy zmarłych tak zwany wszechświat równoległy, gdzie jak twierdzi dane mu było spotkać swego zmarłego ojca. Utrzymuje on, że podczas pobytu w innych wymiarach był on czasami atakowany przez inne obecne tam istoty i miał trudności z powrotem do fizycznego ciała. 

Patrz też : OOBE 

 

Świat astralny

Okultyzm uznaje istnienie trzech światów: świata duchowego, świata astralnego i świata
fizycznego. Przedstawicielem pierwszego jest duch, drugiego - energia lub siła, trzeciego- materia. Materia składa się z cząsteczek pierwotnych lub atomów. Atomy żelaza można sprowadzić do tych pierwotnych atomów, a z nich otrzymać atomy złota, co będzie sztuczną przemianą metalu. W starożytności magowie i mędrcy posiadali wielkie wiadomości w tych sprawach; wiadomości te obecnie są dla nas tajemnicą. Gdy dojdziemy do pierwotnego materialnego atomu, to za nim zaczynają się jeszcze mniejsze atomy, tak zwane astralne. Astral jest także materią, lecz posiadającą bardziej duchowy
charakter. Astral przenika i otacza cały nasz świat; będąc materią eteryczną, posiada także zdolności materii zwykłej. Astral znajduje się w ciągłym ruchu kolistym jak zamknięty tok elektryczny. Jest zależny od siły odśrodkowej i dośrodkowej. Astral jest napełniony różnymi ciałami, po części świadomymi, po części zaś nieświadomymi; ciała astralne tworzą się z zespolenia cząstek astralu. Duch, aby się urzeczywistnić, tworzy sobie z astralu ciało astralne, a ciało astralne tworzy sobie z materii ciało fizyczne. Tym sposobem wszyscy ludzie, zwierzęta, rośliny, a nawet minerały, zawierają w sobie cząstkę astralną i cząstkę ducha.W człowieku znajdują się trzy główne pierwiastki, odpowiadające trzem światom: duchowy, astralny i materialny. Do pierwszego należy czysty duch i najwyższe duchowe pojęcia i popędy.Do drugiego - rozum, uczucie i pragnienie. Do trzeciego - ciała astralne i fizyczne. Inaczej można rozważać w człowieku: 1) ducha, 2) ciało astralne, tj. pośrednika między duchem i ciałem i 3) ciało fizyczne.

Ciało astralne kieruje ograniczonym życiem naszego ciała, jak oddychanie, krążenie krwi, trawienie itp. Podczas snu nasze ciało astralne czuwa i kieruje czynnościami naszego ciała fizycznego. Podczas snu, ciało astralne może wyjść z ciała materialnego i znacznie oddalić się od niego. Jednak pomiędzy dwoma ciałami zachowuje się choć słaby - stały związek. Przerwanie jego oznacza śmierć. Przy fotografowaniu pewnych osób otrzymano obok zwykłego zdjęcia, postacie niewyraźne, wyobrażające ciała astralne, które wyszły z ciała. Gdy człowiekowi odcinają rękę lub nogę, to odpowiadająca część ciała astralnego zostaję w człowieku, który wskutek tego doświadcza bólu i wrażeń w odciętym członku, jakby ten ostatni był na miejscu. 

Patrz też : OOBE