Ostatnio dodane

Masoni - geneza

Niejasne są początki historyczne ruchu zwanego wolnomularstwem. W legendach wolnomularskich można odnaleźć opowieści wywodzące ruch od średniowiecznych zakonów rycerskich, od króla Salomona czy wręcz od biblijnego Adama. Wolnomularstwo jest ukazawane jako potężny strażnik starożytnej wiedzy, towarzyszący ludzkości od zarania dziejów. 

Pierwsze pewne informacje o istnieniu lóż masonów pochodzą z końca XVII wieku z Wysp Brytyjskich. Jako bezpośrednich poprzedników nowożytnych wolnomularzy wskazuje się średniowieczne cechy mularzy - zatrudnionych przy budowie wielkich gotyckich katedr. Wolnomularze przejeli podział członków od cechów. 

Średniowieczni mularze wędrowali przez całą Europę. Z tego względu mieli liczne kontakty na całym kontynencie. Jak wszystkie średniowieczne korporacje rzemieślnicze, tworzyli instytucję łączącą w sobie aspekty zawodowe, religijne i militarne. Zasilali oddziały milicji miejskich i mieli prawo do noszenia broni. Wolnomularstwo na pamiątke tego używa szpad. 

Wspomnieniem po rzemieślniczym charakterze pierwszych lóż są symbole narzędzi używane we współczesnej masonerii : cyrkiel, fartuszek murarski, kielnia, młotek. Tylko mistrzów murarskich dopuszczano do wszystkich sekretów trudnej sztuki wznoszenia monumentalnych kościołów. Ważne narady cechu odbywały się w tajemnicy. Tajemniczość i skłonność do izolowania się od świata przeszła później do rytuałów masońskich. 

Z początkami masonerii związane są renesansowe stowarzyszenia hermetyczne - grupujące naukowców, myślicieli i artystów. Wśród nich wymienia się bractwo założone przez Christiana Rozenkreutza - różokrzyżowców oraz tajne stowarzyszenia okultystyczne w Europie XVII i XVIII wieku. 

Według biblijnego opisu świątynia Salomona miała dwie najważniejsze kolumny : JAKIM(A) i BOA. We wnętrzu światyni przebywał Bóg - ta symbolika została przyjęta przez loże wolnomularskie. 

Cyrograf

 

Podpisanie cyrografu jest wynikiem buntu człowieka przeciwko Bogu i wszelkim ograniczeniom wynikającym z ludzkiej biologicznej natury. Oto motywy jakie kierują osobami, które decydują się zawrzeć pakt z diabłem : 

  • pragnienie poznania jakieś tajemnicy lub wiedzy tajemnej, ezoterycznej 
  • szukanie szczęścia 
  • chęć zaliczenia przedmiotu szkolnego 
  • brak akceptacji przez innych
  • samotność, pustka, rozpacz
  • chęć wyrządzenia komuś krzywdy 
  • chęć posiadania nadprzyrodzonych darów 
  • chęć nabycia umiejętności czytania w myślach 
  • problemy rodzinne (alkohol, awantury)
  • nienawiść do Boga 
  • wewnętrzna ciekawość 
  • chęć poznania kolejnego etapu wzrastania w złu
  • wewnętrzna ciekawość
  • strach przed dręczeniem i wręcz namacalnom obecnością złego, naiwna wiara, że po pakcie będzie lżej 
  • dążenie do większej urody, inteligencji
  • pragnienie miłości, której nie dała rodzina 

Pakt z diabłem daję reakcję natychmiastową. Niezależnie od drobnych podarunków, szatan uzależnia od siebie i skłania do podpisywania kolejnych paktów. Cyrograf jest wyrazen desperacji z którą związane są skłonności do zadawania sobie bólu poprzez samookaleczenia ostrymi przedmiotami lub w inny sposób. Zły prowokuję do przelania ludzkiej krwi, która bywa używana do wielu rytuałów. Często cały tekst cyrografu jest wypisany własną krwią. Na ciele opętanego często pojawiają się rany, blizny, symbole pentagramu i odwrócone krzyże. 

Podobnie jak światem widzialnym rządzą prawa fizyki, tak pewne prawa rządzą niewidzialnym światem. Autorytet, przysięga, klątwa, czy pakt są brane przez królestwo ciemności tak poważnie jak kontrakt zawarty w obecności notariusza.  Świadome zapraszanie demonów nie musi mieć formy cyrografu. Może nim być wizyta u wróżki, medium, czytanie literatury okultystycznej, układanie Tarota, słuchanie destrukcyjnych gatunków muzycznych, odmienne stany  świadomości. 

Podpisanie paktu nie przekreśla człowieka na zawsze. Najważniejsze czynności przy odwołaniu cyrografu to : 

  • spalenie  cyrografu
  • wyrzeczenie się go
  • poproszenie o egzorcyzm 
  • modlitwa i post 

Jak podają księgi magiczne, umowa z diabłem jest w rzeczywistości zawiązaniem stosunku pomiędzy czarownikiem i mieszkańcami astralu (egregorami, larwami). Istoty astralne dają w chwili zawarcia umowy jakieś znaki, podobne do tych, które przytrafiają się na posiedzeniach spirytystycznych, a mianowicie : stukanie, przesuwanie przedmiotów, dotknięcie a nawet pojawienie się ducha. 

"Per Elochim, Rabur, Bathos Super abrac, ruens superveniens Abeor super aberer, Chawaiot, Chavaiot, impero tibi per clavem Salomonis et nomem magnum Semhamhoras"

Fragment przykładowego zaklęcia w celu przywołania diabła. 

Nawet demoniczne zwierzchności nie mogą nikogo odłączyć od Bożej miłości. 

,,Albowiem w tym wszystkim zwyciężamy przez tego, który nas umiłował. Albowiem jestem tego pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przeszłość, ani moce, ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym" ( Rz.8:37-39). 

 

 

 

 

 

Wiedza liczba

Liczba jest podstawą istnienia Wszechświata. Jest wyznacznikiem czasu, przestrzeni, wymiarów, ruchu, formy: rządzi budową atomu i gwiazdy. Bez ściśle określonego liczbowego stosunku elektronów do protonu nie mogłaby istnieć materia fizyczna;zmiana tego stosunku zmienia rodzaj elementów chemicznych. 

Liczba elektronów, ich stosunek liczbowy stanowi różnicę między złotem i ołowiem, ogniem i wodą. Każdy widzialny przejaw energii możemy zredukować do kompleksu liczbowego;wszystkie zjawiska fizyczne wyrażone być mogą za pomocą formuły matematycznej. 

,,Jeśli to, o czym mówicie nie może być wyrażone w liczbach, wiedza wasza jest niewystarczająca" Kelwin

Potęga liczb znana była dobrze mędrcom starożytnym. Operowali nimi kapłani egipscy, kapłani Indii i Aztecy; jest ona centralną naukom Kabały. Wtajemniczeni w tajemną naukę kładli szczególny nacisk na studia nad liczbami. Badania ich wzajemnego stosunku, ich tajemnego znaczenia i przejawiania się w świecie materialnym. Studia nad znaczeniem i rolą dwójni w Szkole Taormińskiej są genezą 10 znanych antytez Pitagorasa : 

  • ograniczone i nieograniczone
  • parzyste i nieparzyste
  • jedność i mnogość
  • lewe i prawe
  • kobiece i męskie
  • spokój i ruch
  • proste i zagięte
  • światło i ciemność
  • dobro i zło 
  • kwadrat i prostokąt.

To prawo przeciwieństw było nietylko teorią studiowanom we wspólnotach pitagorejskich - stosowano je praktycznie w życiu codziennym. Połączenie przeciwieństw wytwarza harmonię nauczał Pitagoras. Za pomocą liczb wyraża się połączenie wysokich i niskich tonów oktawy. Prawo dwójni stosowali pitagoreczycy we wszystkich dziedzinach życia. 

,,wiedza liczb oraz sztuka siły woli otwiera nam podwójnie Wszechświat, będąc dwoma pierwiastkami magii" filozof z Taorminy

Filozofowi z Taorminy zawdzięczamy teoremat geometryczny. Badając go dostrzegamy, że posiada 12 części, odpowiadającym 12 znakom zodiaku i 12 ludzkim typom. 

Wiedza liczb mówi nam o istnieniu prawa, rządzącego naszym życiem i życiem Wszechświata. Ponieważ Wszechświat stanowi Jedyna Substancja o rozległej i rozmaitej skali wibracyjnej. 

,,Liczba jest istotą rzeczy" Pitagoras

 

 

Protoplaści Nev Age

Osiemnastowieczny włoski alchemik, mag i mason, Cagliostro, żonglując symbolami alchemicznymi,hermetestycznymi i sztuczkami magicznymi, wyruszył na podbój Hiszpanii, Anglii i Francji, by zbić fortunę. W swoich występach zadziwiał publikę kontaktami z siłami nadprzyrodzonymi, wykorzystując do satanistycznych doświadczeń np. biżuterię. To on jako jeden z pierwszych starał się połączyć religię, magię, doktryne wolnomularskom i różokrzyżową wokół wiedzy starożytnego Egiptu, którą uważał za prapoczątek wiedzy tajemnej i ezoteryzmu. Cagliostro zakładał loże masońskie, funkcjonujące według rytu zwanego egipskim. 

W 1784 roku za jego sprawą w Lyonie powstała pierwsza loża egipska pod nazwą Mądrość Triumfująca. Na spotkaniach loży praktykowano rytuały kabalistyczne, alchemiczne i astrologiczne. Te praktyki w dużym stopniu przypominają późniejsze działania i teorie ruchu Nev Age. 

Postać hrabiego Cagliostro stała się inspracją dla wielu twórców. Był on między innymi bohaterem literackim dla Johanna Wolfganga Goethego( Goethe w 1783r. został przyjęty do loży w Weimarze, przyjmując imię : Abaris. Jego utwór Faus jest pełen spirytystycznych symboli). 

W 1959 roku Makarishi Mahesh Yogi rejestruje w Kalifornii Stowarzyszenie Medytacji Transcendentalnej. Wielki rozgłos stowarzyszeniu przynosi zainteresowanie ze strony gwiazd sceny muzycznej takich jak : The Rolling Stones, The Beatles i Donovan. 

Wiele sympatyków metod Makarishiego do dziś przyciągają obietnice zdobycia nadzwyczajnych mocy. Rozliczne kursy obiecują uczestnikom zdobycia cudownych umiejętności. 

Ryty masońskie

Nie wszyskie loże masońskie należą do tego samego obrządku. Obrządki to są ustalenia, reguły, symbole i przepisy instytucji masońskich. Oto przykładowe nazwy obrządków :

  1. Obrządek Yorku lub Masoneria Królewskiego Sklepienia, praktykowany w Wielkiej Brytanii lub w jej obecnych czy dawnych koloniach, jak Chiny, Peurto Rico i w Chile.
  2. Obrządek Szkocki Dawny i Uznany, praktykowany przez masonów różnych narodowości.
  3. Obrządek Herodomski, praktykowany przez masonów Szkocji, Niemiec i Węgier. 
  4. Obrządek francuski, praktykowany przez masonów podległych Wielkiemu Wschodowi Francji. 
  5. Obrządek Szkocki Dawny Zreformowany, praktykowany w Belgii i Holandii. 
  6. Obrządek Szkocki Filozoficzny, praktykowany w Szwajcari. 
  7. Obrządek Joannicki, praktykowany przez niektórych niemieckich masonów. 
  8. Obrządek Elektryczny, praktykowany we Frankfurcie nad Menem. 
  9. Obrządek Szwedzki Swedenborga, praktykowany w Szwecji i Norwergii. 
  10. Obrządek Mizriam, praktykowany przez niektórych masonów podległych Radzie generalnej Paryża. 

Wszystkie obrządki mają 3 pierwsze stopnie : ucznia, czeladnika i mistrza (nauczyciela), są to tzw. stopnie symboliczne, ale nie wszystkie obrządki mają taką samą liczbę stopni. Ogólna liczba stopni waha się od 5 do 92. 

Oto niektóre przykłady wzięte z obrządku szkockiego dawnego i uznanego: mason 4. stopnia zwiesię "nauczycielem doskonałym", ten 11. stopnia "wspaniałym kawalerem wybranym", ten 16. stopnia"księciem Jerozolimy", "wielkim radcą", "szefem lóż", i ten 19. stopnia "wielkim biskupem" lub "wspaniałym Szkotem niebiańskiej Jerozolimy", ten 28. stopnia "kawalerem słońca" lub "księciem adeptem", ten 30. stopnia "kawalerem Kadosz" lub "wielkim inkwizytorem", "wielkim wybrańcem", "kawalerem orła białego i czarnego", ten 32. stopnia zwny jest "władcą głównym królewskiej tajemnicy" itd. 

 

 

 

 

 

Masoneria w muzyce klasycznej

Przykładem wpływu masonerii i okultyzmu na działalność twórców muzyki klasycznej był Wolfgang Amedeusz Mozart. Loża przyjęła muzyka do bractwa. Wierzyli, że jego muzyka idealnie będzie oddziaływać na społeczność dworską. W 1773 roku kompozytor piszę muzykę do dramatu barona Tobiasza Filipa von Geblera Thamos, król Egiptu. Opera pełna jest symboliki masońskiej. Znamienne w niej jest skontrastowanie światła i ciemności, klimat tajemnych rytuałów wprowadzających w najwyższą wiedzę. 

Powaga z jaką muzyk traktował przynależność do tajnego bractwa, znalazła przełożenie nie tylko w jego zaangażowaniu w działaniu organizacji i promowaniu jej ideologii, ale przede wszystkim w twórczości artysty - komponowaniu utworów uświetniających uroczystości loży. Jednym z najważniejszych utworów powstałych po związaniu się Mozarta z organizacją wolnomularzy jest Eine kleine Freimauerkantate ( Mała kantata masońska). Twórczym przykładem podporządkowania się kompozytora nowej ideologii jest także opera Czarodziejski flet. 

Treścią opery są perypetie bohaterów, którzy aby stać się godni wejścia do ,,świątyni wiedzy i poznania", muszą przejść wiele prób. Libretto opery pełne jest odniesień do symboliki masońskiej, czego przykładem może być ,,siedmiokrotny krąg słońca", świątynia, obecność Ozyrysa jako Hirama Abbifa czy postać Królowej Nocy. Czarodziejski flet to nie tylko instrument, którego muzyka pomaga bohaterom dotrzeć do ziemi obiecanej, kraju piękna i miłości. To również zmyślone zaplanowane dzieło, u którego podstaw już dostrzegamy pomysł, by za pośrednictwem muzyki urabiać psychikę słuchacza. 

 

Czytaj więcej: Masoneria w muzyce klasycznej

Aura

Aura to rodzaj pola subtelnej (niefizycznej) energii, która otacza ciała istot żywych, a niekiedy emanuje także z nieożywionych minerałów. Aura jest niewidoczna dla oka człowieka, może być jednak postrzegana przez osoby o nadzmysłowej wrażliwości oraz obdarzone zdolnością jasnowidzenia. Ludzie posiadający ten dar opisują aurę jako kolorowe pole, w którym można czasami wyróżnić promienie, świetlne pióropusze oraz inne elementy. Takie cechy aury jak :wielkość, jasność, czy barwa świadczą o stanie emocjonalnym i fizycznym danej osoby. Jasnowidze zajmujący się uzdrawianiem twierdzą, że każda choroba objawia się najpierw zaburzeniami aury, że dopiero po kilku miesiącach, lub nawet latach, manifestuje się na płaszczyźnie somatycznej. 

Koncepcja, według której ciało człowieka oraz innych organizmów żywych spowite jest wyemanowaną z niego powłoką subtelnej energii życiowej, znana jest od dawna w wielu kulturach. Dzieła sztuki oraz świadectwa pisane dowodzą istnienia tego rodzaju wiary w starożytnych Indiach, Egipcie, Rzymie i Grecji. Wielki szesnastowieczny alchemik Paracelsus jako jeden z pierwszych ludzi Zachodu poświęcał w swoich pismach dużo miejsca owej powłoce energetycznej, zwanej przez niego ,,ognistą kulom". 

Znaczenie barw aury 

Czerwona: Biegun ujemny, z odcieniem brudnym, zadymionym – oznacza namiętność, żądze zwierzęce, temperament brutalny. Ciemny odcień równomierny – oznacza egoizm. W postaci przebłysków silniejszych lub słabszych, o nieregularnym świeceniu, ale impulsywnym, bez tła – oznacza oburzenie. Tło odpowiada podkładowi, przyczynie gniewu. Na tle ciemnoniebieskim oznacza oburzenie fanatyczne; na tle ciemnozielonym oznacza wybuch zazdrości połączonej z gniewem; na tle czerwonym -złość lub nienawiść.

Karmazynowa: Bardziej stała i mniej zależna od wzniosłości ucznia; w odcieniach od szkarłatu do jaśniejszej -wyraża miłość. Kojarzona z innymi barwami lub obok innych kolorów – wyraża tło, na którym powstała lub z czym jest związana. Podniosłość uczucia wyraża się też w szerokości aury. Im większa jest siła nastroju, tym szersza jest aura.

Brunatna: Wpadająca w kolor czerwony – oznacza chciwość, bo chciwość połączona jest z namiętnością. Barwa brunatna z odcieniem szarawym – oznacza skąpstwo egoistyczne. Barwa jasnobrunatna, wpadająca w odcień żółty – to zmysł oszczędności.

Pomarańczowa: W odcieniu cegły – to próżność. Bardziej czerwona oznacza sympatyczny rodzaj ambicji. Wchodząca w żółty odcień – to duma i zarozumiałość.

Różowa: Oznacza siłę. Tę barwę posiada prana w bliskości ciała. Różowa barwa wyraża również wzniosłą miłość, a z odcieniem fioletowym wyraża chęć poświęceń.

Żółta: Kolor intelektu. Rodzaj intelektu obrazują odcienie. Żółta z odcieniem czerwonym oznacza miłość własną; z odcieniem zielonkawym – skłonność do sofizmatów i dyplomacji. Żółta barwa wpadająca w kolor szary – oznacza zarozumiałość. Żółta barwa wpadająca w inne, brudne odcienie – oznacza chorobę umysłową. Jasne zabarwienie złocistożółte oznacza zdolności umysłowe, skłonność do wzniosłej filozofii oraz zamiłowanie do pojęć abstrakcyjnych.

Zielona: Ta barwa jest mieszaniną żółtej i błękitnej, dlatego trudno jest odróżnić te odcienie. Zielona barwa oznacza pokrewne cechy, jak tolerancyjność, pobłażliwość, poszanowanie cudzych poglądów, układność w zachowaniu się, praktyczność – ale i brak szczerości.

Ciemnozielona: Wyraża zazdrość, niezadowolenie, kaprysy, upór, fantazję, złośliwość i gniew. Bliższe dane zależą od tła, na przykład czerwonych pręgów.

Błękitna: Wyraża duchowość, a różne odcienie i szerokość aury oznaczają stopień jej nasilenia. Rozsiane w aurze kropki o różnych barwach wskazują na kierunek uduchowienia.

Niebieska: Z odcieniem ciemnoszarawym – oznacza fanatyzm. Odcień mniej ciemny wskazuje na ponure wzruszenia religijne. Odcień jaśniejszy – oznacza więcej żywości w uczuciach. Bardziej wzniosłe uczucia wiary pełnej nadziei i zaufania wyrażają się w odcieniu fioletowym (miłość bliźniego).

Fioletowa: To wiara, to siła, to miłość czysta i odpowiadający im rozwój psychiczny. Rozwój ten ma dwa bieguny: dodatni i ujemny. Dodatni zbliża się do barwy niebieskiej i oznacza uczucia religijne; ujemny przesuwa się do miłości własnej – egoizmu. Doskonałość ma zawsze bieguny wyrównane.

Szara: o jasnym odcieniu to barwa właściwa aury ciała fizycznego, czyli najniższej powłoki. Szara z odcieniem brunatnym – oznacza troskę o ciało, niepokój, strach, przerażenie. Te uczucia zarysowują się w postaci szarych pręg ze zmniejszaniem się siły świetlnej, co następuje po raptownych wyładowaniach magnetycznych. Barwa szara w ciemnym odcieniu wiąże się z chorobliwym stanem organizmu i oznacza też brak siłyżyciowej, apatię, przygnębienie, bierność.

Czarna: Pełna barwa czarna zasadniczo w aurze nie istnieje. Występuje ona chwilami w postaci czarnych odcieni jako domieszka do innych barw i oznacza zemstę, uniesienie, nienawiść.