Ostatnio dodane

Prostytucja

W bardzo dawnych czasach jedną z najcięższych pokus, jakiej zaznał naród wybrany, było zbyt częste spoglądanie ku świątyniom pogańskim, kananejskim lub fenickim, w którym niewolnicy świątynni obydwu płci odawali się rozpuście. Wiadomo, że miejsca wyżynne, gdzie szerzyło się bałwochwalstwo, przyciągało całą zbieranine wraz z klientelą. Na przykład góra Eryx na Sycylii była od wieków ośrodkiem prostytucji sakralnej. Od czasu kampanii prowadzonej przez proroków : Amosa i Ozeasza, a także dzięki środkom zaradczym przedsięwzietym przez króla Jozjasza, prostytucja sakralna zanikła w Izraelu, Ci zaś, którzy chcieli z niej korzystać, musieli jeździć na wybrzeże do portów syryjsko-fenickich. 

Chrystus kilkakrotnie wspomina o ,,nierządnicach" czy jawnogrzesznicach. Wiadomo, że mówi o tych niewiastach bardziej z litością niż z gniewem. Trudno stwierdzić z całą pewnością, czy za czasów Jezusa istniały domy rozpusty. Jest to bardzo prawdopodobne, bowiem w całym cesarstwie lupanary stanowiły prawdziwą instytucję i to kwitnącą. Niektóre przydrożne gospody mające personel złożony z młodych dziewcząt w Pompei. Nie wydaje się, by nawrócenie na chrześcijaństwo wystarczyło do zlikwidowania tej plagi społecznej i złych obyczajów. Choć Ewangelia pomija ten temat, prostytucja między mężczyznami była prawdopodobna. Żydowskie apokryfy - Księgi Sybiliańskie stanowczo potępiają mężczyzn ,,utrzymujących nieczyste stosunki z młodzieńcami"

Jest bowiem rzeczą oczywistą, że cała nauka religijna Izraela przeciwstawiała się tym rozpustnym obyczajom. Już sam fakt, że wszyscy redaktorzy Biblii używają słowa ,,prostytucja" na określenie najbardziej haniebnego grzechu, czyli bałwochwalstwa, wyraża w sposób wymowny uczucie głębokiej odrazy, z jakim się do niej odnosili. 

Prawo potępiało wszelką prostytucję i zakazywało ojcom oddawać córki ,,na hańbę". Kapłanowi nie wolno było poślubić ,,nierządnicy i podłej wszetecznicy". Córka kapłana, która uprawiała nierząd za karę była palona. 

Tamten świat

Prawie w każdej religii oraz tradycji kulturowej przyjmuje się za pewnik, że oprócz znanego nam dzięki codziennemu doświadczeniu świata istnieje w innym ,,wymiarze" jeden lub kilka duchowych zaświatów. W większości tradycji owa duchowa kraina ma większe znaczenie, a często nawet jest bardziej realna niż świat fizyczny. Porównując ze sobą różne kultury oraz okresy historyczne, można wyróżnić pewne główne cechy charakterystyczne dla tamtego świata. 

Jedną z najbardziej znaczących zbieżności jest wiara w to, że najważniejsza część istoty ludzkiej isnieje nadal po śmierci ciała w zaświatach. Inne powszechnie występujące przekonanie głosi, że między tym a tamtym światem - między żywymi a umarłymi - możliwe jest nawiązywanie kontaktów, chociaż często nie przydaje się im znaczenia pozytywnego. Często uważa się, że medium umożliwiającym kontakty z tamtym światem są marzenia senne, postrzegane jako przeżycia z innego, istniejącego równolegle do naszego świata, wprawiające w zakłopotanie. Rozpowszechniona jest również wiara w to, że niiektórzy ludzie - lub ich ciała duchowe - potrafią odbywać podróże w zaświaty już za życia. Odnosi się to przede wszystkim do wielu kultur, w których znaczącą rolę odgrywają praktyki szamańskie

Mimo, że sądzi się powszechnie, że tamten świat istnieję niejako ,,obok" świata znanego nam empirycznie, to umiejscowia się go często powyżej lub poniżej krainy żywych. Kosmos, według szeroko rozpowszechnionego mniemania, podzielony jest na trzy poziomy : górny świat w niebie, w którym mieszkają bogowie światłości, krainę środkową zajmowaną przez ludzi oraz świat dolny, znajdujący się pod ziemią, w którym rezydują bogowie ciemności. W niektórych tradycjach religijnnych, szczególnie w tradycji Zachodu, bogowie światłości są ,,dobrzy", podczas, gdy bogowie ciemności są demonami. Tymczasem w innych kulturach ów podział nie jest równie wyraźny i jednoznaczny. W zależności od tego, czy tamten świat znajduje się nad, czy pod ziemią, podróż w zaświaty posrzegana jest jako wstępowanie lub zstępowanie. Orfeusz, na przykład zszedł do Hadesu przez prowadzące tam wejście znajdujące się w Tajnaronie. Skądinąd wstępujące często wyobrażenia duszy jako ptaka (lub duszy) sugeruje, że po śmierci ulatuje ona do nieba. 

Stan umarłych według Biblii

  • Jezus porównuję śmierć do snu. W Biblii śmierć jest porównana do snu ponad 50 razy. ,,To powiedział, a następnie rzekł do nich: Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę, aby go obudzić.Uczniowie rzekli do Niego: Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje.Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówi o zwyczajnym śnie. Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: Łazarz umarł,ale raduję się, że Mnie tam nie było, ze względu na was, abyście uwierzyli. Lecz chodźmy do niego!". [Jan 11, 11-14]
  • Ci, którzy zasnęli w Chrystusie, powstaną w czasie jego powtórnego przyjścia. ,, A to wam mówimy na podstawie słowa Pana, że my, którzy pozostaniemy przy życiu aż do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli. Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną Ci, którzy umarli w Chrystusie." [ I Tes 4, 15-16]
  • Umarli nie oddają czci Bogu. ,,Umarli nie będą chwalili Pana. Ani Ci, którzy zstępują do krainy milczenia". [Ps 115, 17]
  • W grobie nie pamięta się o Bogu. ,,Bo po śmierci nie pamięta się o Tobie, a w krainie umarłych któż Cię wysławiać będzie". [Ps 6,6]
  • Umarli nic nie wiedzą. ,,Wiedzą bowiem żywi, że muszą umrzeć, lecz umarli nic nie wiedzą i już nie ma dla nich żadnej zapłaty, gdyż ich imię idzie w zapomnienie." [Kazn 9, 5]

 

Barwy i podświadomość

Wszystko, cokolwiek posiada kształt, obdarzone jest barwą. Jeśli biały promień światła słonecznego przepuścimy przez pryzmat, otrzymamy rozszczepienie się pierwotnej białości na siedem różnych, zwanych pod imieniem widma słonecznego. Dokładna analiza naukowa dowiodła, że każda z tych barw posiada odrębną miarę wibracyjną. Podstawą barw jest więc liczba. 

Barwy                                                        ilość drgnień na sekundę 
Czerwony                                                   477
Pomaranczowa                                            506
Żółta                                                         535
Zielona                                                      577 
Niebieska                                                   622
Indygo                                                      648
Fioletowa                                                  709              

Siedem barw pryzmatycznych widma słonecznego odpowiada siedmiu tonom gamy muzycznej, mocą jednakowej ilości drgnień. W życie nasze od urodzenia wplata się mało uświadamiany, lecz potężny wpływ barw. Są one pierwszym wrażeniem wzrokowym, odbijającym się w sposób niezatarty na kształtującej się świadomości. Psychologiczny i fizjologiczny wpływ barwy czerwonej jest szeroko znany: podnieca, budzi instynkty pierwotne - pragnienie walki, nieszczenia, upojenia się własną siłą, Błękit nieba utożsamiany był za siedlisko bogów i tajemniczych sił natury. Kolor niebieski działa uspokajająco na nerwy,  łagodzi wzburzone myśli i uczucia, sprowadza, spokojny, głęboki sen. Barwą błękitną leczy się wiele chorób nerwowych i zaburzeń psychicznych. Kolor żółty pobudza działalność kory mózgowej. Na Wschodzie nosi on nazwę barwy mądrości, jest kolorem szat Buddy i mnichów buddyjskich. Kolor żółty posiada również - złoto. Najbardziej 
poszukiwany z metali. Stąd od wieków wpływ tej barwy podnieca działalność systemu nerwowego, szybszą czyni pracę myśli. Złoto uważane było za klucz do szczęścia, sam widoj jego lub właściwej mu barwy, radował i zwiastował lepszą przyszłość. Zielony to kolor roślinności, kolor naszej planety. Psychofizjologiczna reakcja na ten kolor to uczucie harmonii, dostatku, wesela, jedności ze wszystkim co żyję. Jest to ulubiona barwa Islamistów. Każdy z nas ma swój ulubiony kolor, który daję nam największą dozę radości estetycznej. 

Samo słowo ,,kolor" pochodzi od łacińskiego słowa ,,celare" co znaczy chować, ukrywać. A, więc kolor to coś, co ukrywa treść istotną rzeczy. 

Barwa szara łączy się z beznadziejnością, szarością jesiennych dni, ze strugami deszczu. Czerń wywołuję zawsze poczucie smutku, wyrzeczenia się, śmierci. Zespoliła się w naszym wyobrażeniu z żałobą i czarną magią, z żałobą. Biel jest ,,altruistyczna" i wszechogarniająca. Odbija wszystkie uderzające o nią promienie, zawiera wszystkie istniejące kolory, które z niej powstają i do niej wracają. To pojęcie jedności, bezosobowości, jedności, niepodzielności i całości. Dlatego była ona barwą poświęconych Bogu ofiar, westalek, kapłanów. 

Pokój, w którym się gotuję, czy też kuchnia, nie powinny mieć ścian barwionych na pomarańczowo lub czerwono. Sprawia to wrażenie niemożliwego gorąca i podnieca. Duży ciemny i mroczny pokój należy rozjaśnić i rozgrzać barwą jasnoczerwoną lub żółtą. Pokoik mały i ciepły powinien być utrzymany w tonie różowym, niebieskim i seledynowym. Należy unikać barw wchłaniających promienie słoneczne - czerwonego i brązowego.

Gama barw powinna wejśc w nasze mieszkanie, ubranie, otoczenie, kształtując dowolnie nastroje i stany psychiczne.  



Giganci

 

Wiele wzmianek mówiących o gigantach z całego świata często wspomina o śladach w postaci sześciu palców u rąk i nóg. Pojawiają się też opisy o podwójnym rzędzie zębów. 

Podczas burzliwej kampanii wojskowej, która miała miejsce przed naszą erą, Dawid, dowódca Izraelitów wydał zwycięską bitwę armii Filistynów, w której szeregach walczyło wielu mężczyzn o posturze gigantów. Większość z nich zginęła podczas bitwy. Biblijny komentator podaje, że ludzie Dawida zwrócili uwagę w czasie badania ciała jednego z nich na pewne niezwykłe charakterystyczne cechy : ,,Pokazał się tam cżłowiek wielkiego wzrostu, który miał u jednej ręki po sześć palców i po sześć palców u każdej nogi". 

Zgodnie ze starożytnymi tekstami ludzie i giganci rzadko żyli razem w zgodzie. Manuskrypt noszący nazwę ,,Apokalipsa Barucha" pochodzący z I wieku naszej ery i zachowany jedynie w Biblii syryjskiej z VI lub VII wieku naszej ery, zdaje się podawać pochodzenie gigantów : ..Ludzie na początku byli gigantami. Ci pierwsi giganci byli bardzo rozwinięci intelektualnie, artystycznie i fizycznie; mieli władzę nad ptakami i zwierzętami...źle się zachowali i Bóg ich opuścił, a miejsce ich zajął zwyczajny człowiek"

Peruwiańskie legendy opowiadają o zamierzchłych czasach, kiedy niziny dawnego Peru najechała rasa gigantycznych ludzi, którzy przybyli statkami z Oceanu Spokojnego, przepędzając Inków do ich fortec położonych wysoko w Andach. Inkowie twierdzą, że giganci nie przywiedli kobiet i ponieważ byli za wielcy dla kobiet z plemienia Inków to stali się homoseksualistami. Pewnego dnia spadł za to na nich ogień i strawił ich. 

Zęby giganta zostały odkryte w 1935 roku w Chinach w sklepie zielarskim. Zęby badali różni specjaliści i doszlo zgodnie do wniosku, że są one uderzająco podobne do ludzkich, aczkolwiek miały dwukrotnie większy rozmiar. Obliczono, że musiały należeć do hominida mierzącego około 3,6 metra wzrostu. 

 

Goliat i  Dawid 

 

 

 

 

 

 

 

 

Astrologia i reikarnacja

Słowo astrologia znaczy dosłownie badanie gwiazd ( nauka o gwiazdach). Większość ludzi zna jedynie niewielki wycinek tego, czym zajmuje się astrologia, mianowicie 12 znaków zodiaku (..pas zwierzyńcowy") i ich związki z osobowością danej osoby, oraz korzysta zapewne z przepowiedni astrologicznych. Zodiak jest pasem na niebie podzielonym na 12 części, czyli 12 znaków: Baran, Byk, Bliźnięta, Rak, Lew, Panna, Waga, Skorpion, Strzelec, Koziorożec, Wodnik i Ryby. 

Pojęcie zodiaku jest bardzo stare; sięga swoimi korzeniami do czasów pierwszych miejskich kultur starożytnej Mezopotamii. Początkowo 12 znaków nosiło nazwy wywodzące się od imion mezpotamskich bogów. Grecy nauczyli się astrologii od Babilończyków, Rzymianie zaś przejęli od Greków. 

Symbolika znaków zodiaku jest obecna w naszym codziennym życiu. Popularność horoskopów sprawia, że te starożytne symbole są nadal żywe we współczesnym społeczeństwie. Astrologia wciąż fascynuję ludzkość. Wzrost popularności astrologii jest widocznym przejawem współczesnego zainteresowania się okultyzmem. 

Wspólne koncepcje reikarnacji i karmy wyjaśniają dlaczego niektóre osoby przychodzą na świat w sprzyjającym im otoczeniu, inne zaś nie. Dla astrologów zajmujących się tą kwestią dlaczego ludzie rodzą się, mając zapisany gorzki los, inni zaś rodzą się pod szczęśliwą gwiazdą, reikarnacja i karma są bardzo przydatne do wyjaśnienia takiego stanu rzeczy. Reikarnacja może wyjaśnić także, i to, dlaczego jakaś osoba posiada te, a nie inne cechy osobowości, stanowią one spuściznę po ,,poprzednich żywotach"

Według chrześcijan astrolog dzisiejszych czasów nie widzi planet w tej samej pozycji co jego przyjaciel żyjący w 4-5 tysięcy lat temu. Promieniowanie gwiazd padające na dziecko w dniu urodzenia rzekomo ma decydować o jego losie. Na Ziemię padają głównie promienie świetlne i kosmiczne. Jednak planety nie są źródłem żadnego z nich i same z siebie nie emitują światła. źródło światła można raczej znaleść w nieruchomych gwiazdach podczas ,gdy promienie kosmiczne padają z Drogi Mlecznej. Planety jak nasza Ziemia nie wytwarzają żadnych promieni i całą teorie, że gwiazdy decydują o naszym losie powinno się uznać za bzdurę. 

 

 

 

 

 

 

Zbrodnie, wykroczenia i kary

Wszystkie przęstepstwa zaliczano do jednej z kilku grup: zamachy na życie ludzkie, w krórych rozróżniano wyraźnie zabójstwo zamierzone od przypadkowego; razy i rany, klasyfikowane według uszkodzeń ciała; wykroczenia przeciwko rodzinie i moralności, uważane za szkodliwe w społeczeństwie. Do nich zaliczało się : związki kazirodcze, obyczaje przeciw naturze, sodomię, zgwałcenie cudzej narzeczonej, publiczne przeklinanie ojca przez syna; wreszcie szkody wyrządzone cudzej własności, uważane za zbrodnie w wypadku, gdy kradzież została dokonana z bronią w ręku lub w nocy, lub jeśli samowolnie przesunięto kopce graniczne, lub wreszcie jeśli użyto fałszywych odważników. 

Dla ludu Bożego nie było grzechu cięższego niż bunt przeciw Bogu. Zbrodnią było bałwochwalstwo, magia, wywoływanie duchów, wróżbiarstwo, bluźnierstwo - przy czym bluźnierstwem było zwykłe użycie świętego imienia Bożego bez potrzeby. Pogwałcenie szabatu było zbrodnią zasługującą na karę śmierci. Brak zgody na obrzezanie syna lub powstrzymywanie się od święcenia Paschy uchodziły za przęstepstwa bardzo poważne. Za przestępców uważano tych, którzy współżyli z kobietą podczas jej miesiączki. 

Za wszelkie zbrodnie przeciwko religii jedyną karą była kara śmierci. Karę śmierci stosowano również wobec każdego, kto z wolnego Żyda uczynił niewolnika, kto sfałszował wagę, ponadto wobec córki kapłana uprawiającej prostytucję, a także niewiasty, która zataiła przed mężem swoje nierządne życie. 

W czasach Jezusa prawo odwetu (,,oko za oko") nie było stosowane. Zadowalano się  zadośćucznieniem w formie pieniędzy.  Prawo precyzyjnie określało wysokość grzywien za rany i pobicia, za zawinione zaniedbania, na przykład za wykopanie rowu lub studni bez uprzedzenia, za oszczerstwa, za uwiedzienie dziewicy czy kradzież. Na przykład za kradzież wołu winny miał zwrócić 5 wołów. Karę więźienia stosowano głównie w przypadkach niewypłaconego zadłużenia. 

Istniało wiele sposobów wymierzania kary śmierci. Najczęściej było to : ukamieniowanie, palenie żywcem, uduszenie i ścięcie. Paliło się najczęściej mężczyznę, obcującego z matką czy własną córką, a także sprzedajną córkę kapłana. Uduszenie stosowano wobec syna, który uderzył ojca lub dla ,,fałszywego prochłoka