Ostatnio dodane

Święto Zmarłych

Święto Zmarłych, zwane także Dniem Zadusznym, jest corocznym świętem, podczas którego zmarłym oddaję się cześć, dokonując różnego rodzaju praktyk, takich jak odprawianie rytuałów religijnych, odbywanie różnego rodzaju uroczystości, spożywanie określonego rodzaju posiłków, a nawet śpiewanie pieśni i organizowanie parad. Zazwyczaj Święto Zmarłych traktowane jest jako dzień, w którym zmarli i żywi spotykają się ze sobą podczas uroczystości lub wspólnej biesiady. Celem spotkań jest wspominanie umarłych oraz, często zjednywanie sobie ich przychylności na ręszte roku. Tego rodzaju ceremonie mają bardzo dawną tradycję i są praktykowane na całym świecie. 

W wielu tradycyjnych społecznościach afrykańskich panuje przekonanie, że duchy zmarłych czuwają mad swoimi żyjącymi krewnymi oraz wstawiają się za nimi u innych duchów. Aby zjednać sobie duchy umarłych, rodziny urządzają ucztę na ich cześć, a czasami składają ofiary ze zwierząt. Wspólne spożywanie posiłku postrzegane jest jako rodzaj komunii między żywymi a umarłymi. 

Hinduistyczne święto ku czci przodków trwa 10 dni, podczas których duszom zmarłych ofiarowuję się pożywienie, by mogły one przetrwać podróż prowadzącą przez 10 piekieł. Poza tym jesienią, podczas każdego pierwszego nowiu księżyca, głowa rodziny odprawia rytuały upamiętniające zmarłych z poprzednich pokoleń. 

W tradycji chińskiej ceremonie za duszę odprawia się jesienią, latem i wiosną. Najważniejszą z ceremonii jest trwające 2 tygodnie święto Głodnych Duchów, przypadające jesienią. Według tradycji, zmarli, którzy nie mają nikogo z rodziny, kto mógłby ich karmić, stają się złymi duchami. Podczas święta ofiarowuje się pożywienie ,,duchom", których symbolizują lampki wykonane z kwiatów lotosu, obnoszone po ulicach oraz świeczki umieszczane na małych, spuszczanych o zmierzchu do rzeki łódkach. 

Święto Latarni, japońskie święto zmarłych zwane Obon, trwa od 13 do 16 czerwca. Podczas Obon dusze zmarłych wracają do swoich domostw, gdzie przygotowuję się dla nich strawę oraz organizuje im rozrywkę.  Z tej okazji dokonuje się specjalnych ceremonii, a przed wejściem wiesza latarnie, które wskazują drogę zmarłym. 

 

 

W Meksyku przygotowania do święta upamiętniającego zmarłych rozpoczynają się od 31 października. Rodziny sprzątają domy, przygotowują posiłki (tortille, kurczaki) oraz robią bułki i świeczki w kształcie zwierząt. Budują także małe gliniane ołtarze, na których układają pożywienie i zabawki dla angelitos ( duchów zmarłych dzieci). Następnego dnia w dzień Wszystkich Świętych dzieci zjadają posiłki przygotowane dla angelitos a dorośli zajmują się przygotowaniami dla upamiętnienia dorosłych dusz zmarłych. Ołtarz dla tych dusz zbudowany jest z pokrytych zdobieniami kości i czaszek zrobionych z marcepanu lub wypiekania na te okazję specjalnego chleba. Na czołach czaszek wypisuję się imiona. Uroczystości ku czci zmarłych nie są czasem żałoby, lecz prawdziwym świętem. Meksykanie tworzą coś w rodzaju karnawałowej atmosfery; jedzą słodycze w kształcie piszczeli i małych trumien, a także dużo piją. Sąsiedzi chodzą od domu do domu, dzieląc się jedzeniem i opowiadając historie o zmarłych. Kapłani odwiedzają domy swoich parafian. Modlą się z całą rodziną i udzielają błogosławieństw. Na rodzinnych ołtarzach ustawia się zdjęcia zmarłych oraz wizerunki świętych patronów. Sąsiedzi odwiedzają się całą noc aż do rana następnego dnia, którym jest Dzień Zaduszny. Wieczorem w Dzień Zaduszny ludzie idą na cmentarz, gdzie rodziny modlą się, śpiewają pieśni i po raz kolejny dzielą się jedzeniem na grobach swoich bliskich. 

Liczby w Biblii

  • 1 - Zastosowanie przede wszystkim do Boga. Określenie, że jest jeden Bóg ,,Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest" (Ef. 4,5)
  • 2 - Symbolizuję dopełnienie, lub obfitość (ukarane w dwójnasób) nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w
    dwójnasób za wszystkie swoje grzechy (Iz 40,2), dwie Tablice Mojżeszowe
  • 3 - Dostojność i pełnia. Używana także przy powtórzeniach jako podkreślenie danego określenia.Trójca Święta (por. Mt 28.19) Trzy cnoty kardynalne (por 1 Kor 13,3) ** Nie ufajcie słowomkłamliwym głoszącym: Świątynia Pańska, Świątynia Pańska,
    Świątynia Pańska (Jr 7,4)
  • 4 - Jako liczba używana do określeń pór roku, stronświata - liczba świata materii, liczba ludzka. 4 Ewangelie, 4 rzeki w Edenie
  • 5 - Liczba palców jednej ręki mogąca oznaczać garść lub ,,kilka". 5 ksiąg Mojżesza, 5 panien roztropnych i nieroztropnych
  • 6 - Liczba niedoskonałości i braku pełni.
  • 7 - Symbolizuje doskonałość i świętość. 7 dni pełnego stworzenia świata, 7 niebios zamieszanych przez anielskie hierarchie
  • 8 - Liczba ta oznacza porządek, prawo, stosowanie zasad, 8 błogosławieństw (Mt 5, 3-10), W Izraelu połóg trwał 8 dni (potem następowało oczyzczenie)
  • 9 - Jako 3x3 pełnia boskości i świętości. 9 chórów anielskich, 9 owoców Ducha Świętego (Gal. 5,22)
  • 10 - Liczba systemu liczenia. Z tego powodu dotyczyła wyliczeń w których zawierała się większa pełnia treści niż w 5. 10 przykazań, 10 plag egipskich
  • 11 - Liczba oznaczająca nieporządek, zaburzenie pełni, lub niepotrzebne przepełnienie. 11 apostołów było po zdradzie Judasza11
  • 12 - Pełnia i doskonałość. 12 = 3 x 4 czyli liczba boska razy liczba ludzka. 12 pokoleń Izraela (ludu starego przymierza), 12 apostołów (posłańców nowego przymierza)
  • 13 - liczba szatana, przeciwstawienia się Bogu. Każde z imion szatana przedstawionych literowo jest podzielne przez 13, 13 razy Izrael buntował się przeciwko Bogu idąc przez pustynię
  • 14 - Jest to liczba dobroci i miłosierdzia. Mateusz w ewangelii przedstawia listę 3 razy po 14 pokoleń od
    Abrahama do Jezusa, 14 pomocników w potrzebie
  • 17 - liczba ta występuję w Biblii dokładnie 17 razy. 17 różnic między Starym i Nowym przymierzem (Hbr 12), 17 rzeczy które nie mogą nas odłączyć od Miłości Bożej (Rz 8.35-39)
  • 18 - Niewola, również jako symbol szatana 6+6+6, 18 lat zły duch trapił kobietę którą Jezus wyzwolił, 18 lat Izreael był w niewoli (księga sędziów)
  • 23 - liczba ta oznacza śmierć 
  • 24 - liczba ta symbolizuje kapłaństwo, 24 starców dookoła tronu Boga
  • 40 - liczba ta oznacza nieokreślony bardzo długi okres czasu, 40 dni potopu (Rdz 7,17), 40 lat wędrówki Izraela do Ziemi Obiecanej
  • 50 - liczba oznacza radość, której źródłem jest Bóg. 50 dni od zmartwychwstania do Zesłania Ducha Świętego
  • 70 - liczba radości i pełni. 70 narodów
  • 666 - liczba ta oznacza pełnię niedoskonałości. Liczba Bestii w Apokalipsie.

Halloween

Halloween ( All Hallow's Eve, All Hallow E'en) jest pogańskim świętem ognia, zmarłych oraz mocy ciemności. Obchodzi się je 31 października w noc poprzedzającą chrześcijańskie święto Wszystkich Świętych, które zostało ustanowione w VII wieku ku czci świętych i męczenników Kościoła. W dniu 2 listopada katolicy obchodzą Dzień Zaduszny, modląc się o pokój dla dusz tych, którzy odeszli. 

Podczas Halloween tradycyjnie pali się ogniska, które symbolizują światło i ciepło lata i wczesnej jesieni w odróżnieniu od chłodu zimy. Początki Halloween sięgają czterech wielkich świąt ognia obchodzonych w starożytnej Brytanii 1 listopada. W Irlandii święto Haloween wciąż nazywane jest Samhein lub La Samon (Święto Słońca) od nazwy jednego z dwóch wielkich świąt ognia pogańskich Celtów - Beltane i Samhein, z których pierwsze obchodzone na początku lata, drugie zaś na początku zimy. 

W Szkocji noc Halloween to czas, w którym objawia się moc niewidzialnego świata duchów, w powietrzu zaś można zobaczyć latające na miotłach złowrogie czarownice. Na kontynencie europejskim Halloween kojarzy się tradycyjnie nie tylko z nocą wyznaczającą przejście jesieni w zimę, lecz z dniem w roku, w którym dusze zmarłych ponownie odwiedzają swoje domy i grzeją się w kuchni lub w salonie w towarzystwie żyjących członków rodzin i przyjaciół. 

Wierzono także, że podczas Halloween zjawiały się wróżki, które kojarzono zwykle ze zmarłymi, wędrowały ze wzgórza na wzgórze przy dźwiękach dzwonków i rogów elfów. Rozpalane podczas Halloween ogniska miały odpędzać moce ciemności i zła. Przebierańcy w maskach o dziwacznych strojach chodzili od domu do domu, śpiewając pieśni i tańcząc, by odstraszyć złe duchy. 

W Stanach Zjednoczonych podczas Halloween dzieci przywdziewają kostiumy i maski, aby nastraszyć sąsiadów, prosząc o datki w postaci słodyczy, Na swój sposób podtrzymują starożytną tradycję zgodnie z którą Halloween jest świętem demonów i dusz zmarłych. 

 

Czarna Msza

Czarną Mszę odprawiano zwykle w ustronnym miejscu, wśród gór, na uroczysku leśnym, zawsze pod gołym niebem, najczęściej nocą.Wyznawcy gromadzili się razem, każdy z nich, bez różnicypłci, wykonywał dołek w ziemi, oddawał tam mocz, poczemmaczał w nim dwa palce i czynił bluźnierczo znaki trójkąta,zamiast krzyża.Kapłanką bywała kobieta, która zjawiała się uwieńczonawerbeną, o zapachu miłym szatanowi.Następowało uroczyste zaparcie się Chrystusa i oddanie hołdu nowemu panu, „Temu, który był pokrzywdzon" t.j. Szatanowi.Wszyscy obecni chórem śpiewali hymn do Szatana - Szeloszeta -ułożony przez Szymona-Maga, a będący trawestacją bluźnierczą
108 Psalmu Dawida.Potem składano pocałunek na podobiźnie szatana, wyrzeżbionej w drewnie w postaci kozła. Królowa Sabbatu kładła się na kamieniu służącym za ołtarz, gęste kłęby dymu, unoszące się zzapalonych ziół, przesłaniały ją przedoczami zebranych i odbywało się misterium. Uczta będąca parodiąOstatniej Wieczerzy i wyuzdany taniec kończyły pierwszą część Czarnej Mszy.części drugiej odsłaniano ołtarz. Kładła się na nim obnażona kobieta, w pierwszych wiekach Satanizmu twarzą do ziemi, w następnych odwrotnie. Na ciele jej celebrował kapłan bluźnierczy obrządek, odmawiał,,credo" szatańskie i znieważał hostię. Hostię tę następnie rozdzielano pomiędzy zebranymi, którzy deptali ją,opluwali i kalali w najrozmaitsze sposoby, wznosząc okrzyki nienawiści przeciwko Bogu.Na ołtarzu ciała kobiecego umieszczano dwie podobizny:jedną - ostatniego zmarłego w gminie satanistów, a drugą -ostatniotam zrodzonego. Potem kapłanka wstawała i rzucała wyzwaniegromom. Dawano jej ropuchę, którą rozrywała na części z okrzykiem: „Ach, gdybym tak ciebie miała w ręku, to samo uczyniłabym z tobą". Złorzeczenie to odnosi się do Baranka Bożego.Wyzwanie Bogu było rzucone, bluźnierstwo i świętokradztwo dokonane, a grom nie padał! Sataniści, widząc w tym pokonanie Boga, a zwycięstwo Szatana, oddawali się radości, przejawiającej się w wyuzdanej orgii.

Właściwie nie istnieje żadna jedna ceremonia, która mogłaby być ujęta ogólnie przyjętą forumułom. Oto podstawowe wyznaczniki większości XX wiecznych czarnych mszy. 

  • STRÓJ - kapłan lub kapłanka nosi czarną lub purpurową szatę. Pozostali mają czarne peleryny zakończone głowami zwierząt.
  • ŚLUBOWANIA - członkowie wyrzekają się innych religii i lojalności wobec Boga. Składają też przysięgę utrzymania działalności grupy w tajemnicy.
  • UCZTA - uczestnicy spożywają duże ilości jedzenia i napojów. Często następują potem tańce w negliżu.
  • OFIARA - na ołtarzu poświęca się zwierzęta lub ptaki. Piję się krew i spożywa mięso. 
  • ORGIA - uczestnicy często oddają się całkowitemu seksualnemu zapomnieniu. 

 

 

Fragment Psalmu Szymona Maga 

Smoki i dinozaury

Pochodzenie słowa ,,dragon" w języku angielskim można prześledzić wstecz do początku XIII wieku i starofrancuskiego słowa dragon (smok). Dragon ewoluował z łacińskiego słowa draconem oznaczającego ,,wielki wąż". Co ciekawe greckie i łacińskie nazwy nie odnosiły się wyłącznie do mitologicznych węży. Słowo drakon oznaczało również to co Grecy uważali w tamtym czasie za rasę żywych smoków. 

Obserwacje, w których odkryto aktywność dinozaurów na różnych  terenach naszej planety skłoniło wielu badaczy do twierdzenia, że smoki i dinozaury to w rzeczywistości te same stworzenia. Określenie dinozaur odnosi się do setek stworzeń. Dinozaury pojawiły się około 228 milionów lat temu. Przed nimi po Ziemii chodziły jeszcze inne ogromne gady, które nie były z nimi bezpośrednio związane. Ten pierwszy okres panowania gadów zakończył się ich masowym wyginięciem około 350 milionów lat temu. Co jeśli ich przedstawiciele przetrwali epokę dinozaurów i żyją do dziś ukryci przed resztą świata ? 

Może doniesienia mówiące o smokach żyjących w starożytnych czasach nie są wytworem wyobraźni i mają oparcie w rzeczywistości. Być może znaleziono ich kości. Nie zostały one jednak właściwie zidentyfikowane. 

Pierwsze pisane wzmianki o smokach pojawiły się 6000lat temu w starożytnym Sumerze. Istnieje cylindryczna pieczęć sprzed około 6000lat, która przedstawia smoka obok bogini Bau. Te odniesienia mogą pochodzić z mitów o wężach starożytnych Egipcjan, takich jak te które opowiadają o Aapepie i Tyfonie. Musimy pamiętać, że w niektórych z najdawniejszych zapisów mówi się,że smoki panowały nad ludźmi. Być może zamiast spisywać zmyślone historie nasi przodkowie utrwalili naoczne relacje świadków opisując prawdziwe wydarzenia. 

Homer napisał o ziejącym ogniem smoku zwiniętym wokół tarczy Heraklesa. Pilniusz Starszy podaje w swojej Historii Naturalnej z 77 roku opis smoków żyjących w Etiopii. W apokryficznej Księdze Daniela jest opowieść o bożku Belu i smoku. Bohater księgi, Daniel zostaję wtrącony do jaskini lwów i uśmierca smoka. Kiedy Aleksander Wielki wrócił z podboju Indii, doniósł o odkryciu syczącego smoka głęboko w jaskini. Grecki historyk Herodot napisał w V wieku p.n.e : ,,Jest w Arabii miejscowość, leżąca mniej więcej naprzeciw miasta Buto, do którego sam się wybrałem, aby zasięgnąć wiadomość o uskrzydlonych wężach. Przybywszy tam, ujrzałem kości węży i kręgosłupy w ilości niemożliwej do opisania. Kształt zaś węża jest taki jak wężów wodnych. Skrzydeł nie ma on upierzonych, lecz są one prawie takie same jak u nietoperzy." Marco Polo w swym dziele Il Milione prosto opisał relację ze spotkania : ,,Rodzą się w tym kraju olbrzymie żmije, to jest wielkie węże takich rozmiarów, że zadziwiają ludzi i przerażają ogromem. Wygląd ich obrzydliwy. Są tak bezmiernie ogromne, że nie masz człeka czy bestii, by nie drżeli ze strachu. 

Istnieje fałszywe założenie dotyczące smoków, że nie odnotowano ani jednego przypadku odkrycia kości smoków. Greckie i łacińskie źródła zwierają jedne z najbardziej kompletnych opowieści, które popierają tezę, że smoki istniały naprawdę. W swoim dziele retor Lukian z Samostat z  II wieku podaję, że w greckich Tebach znaleziono kości Geriona, trójgłowego potwora lub smoka. Elian ( 170-230) napisał w jednym ze swoich dzieł :.. Historycy twierdzą, że w pobliżu góry Chios w zalesionej dolinie, żył gigantyczny smok, który trząsł osiedlem Chians".

Na całym świecie jest wiele dowodów na istnienie w starożytności smoków. Środowisko naukowe nadal zaprzecza ich istnieniu, Do nas samych należy decyzja w co wierzyć. 

 

 

 

 

Smoki w mitach i historycznych zapisach

Najbogatszym źródłem dowodów na istnienie rzeczywistej rasy smoków nie jest paleontologia, ale mitologia. Smoki kładą się cieniem na wyobrażeniach prawie każdej kultury na Ziemi, od starożytnej Grecji po Babilonię, Indie, Chiny i Nowy Świat. W chrześcijańskich legendach opowiadających o smokach pochodzących ze średniowiecznej Europy możemy znaleźć monstrualnego Latającego Węża z Isy, ogromnego smoka przypominającego węża, który rzekomo jest wymieniony w Starym Testamencie.

Shen=Lung to nazwa jednego z najważniejszych smoków chińskiej mitologii. Jest on odpowiedzialny za sprowadzanie deszczu i wiatru. Jest również identyfikowany jako pięciopalczasty wielobarwny smok cesarski, często określany mianem Duchowego Smoka. Tylko Cesarz mógł nosić jego herb, ponieważ był on symbolem jego władzy i boskości. Każdy kto odważył się nosić taką odznakę był karany śmiercią.  

Lotan to w mitologi starożytnej Mezopotamii nazwa smoka siedmiogłowego. Tekst z Ras Shamra opisuje pokonanie potężnego potwora przez Baala. Lotan, ogromny smok-wąż pierwotnego chaosu jest bardzo podobny do klasycznego wizerunku babilońskiego morskiego smoka Tiamata, który został zgładzony przez boga słońca Marduka. 

Smoki z Etiopii są bardzo szczegółowo opisane. Smoki mają wielkość około 11 metrów i skrzydła. Legendy i opowieści europejskich podróżników opisują je jako skuteczne drapieżniki, które pożerają całe słonie. 

W birmańskich i hinduskich podaniach występuje monstrualna wężowata istota zwana Nyan. Jest ona przedstawiona jako ogromne pełzające stworzenie zamieszkujące birmańskie i bengalskie rzeki oraz ich ujścia. 

Rosyjski smok zwany jest Kościejem. Ten smok jest nieśmiertelny, ponieważ trzyma swoją duszę ukrytą poza swoim ciałem. Według legendy młoda dziewica odkrywa miejsce ukrycia jego duszy. Tę informację przekazuję śmiałkowi Bułajowi, który uśmierca bestie. 

Istnieje ogrom różnorodnych mitów i legend o smokach. Istnieje też powtarzająca się historia opowiadająca o wielkim katakliźmie, który zniszczył w zamierzchłej przeszłości naszą cywilizację. Ten kataklizm może być również odpowiedzialny za wyginięcie smoków. 

 

Wilkołaki

Wiara w to, że ludzie zamieniają się w dzikie zwierzęta, jest tak głęboko zakorzeniona w psychice ludzkiej, że na terenach, gdzie wilki nie występują, rolę bestii spełniają inne drapieżniki. W tropikalnej Afryce wiele miejscowych plemion żyję w strachu przed ,,hienołakami", ,,lwiołakami", czy ,,lampartołakami". Indyjskim odpowiednikiem afrykańskich wierzeń jest kult człowieka tygrysa. 

Wiara w wilkołaki rozpowszechniona była w całej średniowiecznej Europie. Legendy i podania o wilkołakach znano w Skandynawii, Francji, Niemczech, na Sycylii, w Europie Środkowej i Wschodniej, na Balkanach i w Grecji. Sądzi się, że opowieści o wilkołakach pochodzą jeszcze z czasów prehistorycznych, kiedy myśliwi odziewali się w wilcze skóry, wierząc, że dzięki temu uzyskają moc i odwagę groźnego drapieżnika. 

Charakterystycznym motywem legend o wilkołakach jest to, że przemiana dokonuję się w czasie pełnii księżyca. Tradycja ta pochodzi prawdopodobnie jeszcze z czasów prehistorycznych. Ludzie oswajali pierwsze dzikie psy w trakcie wypraw łowieckich. Dostrzegali wtedy, że zwierzęta często wyją do księżyca. 

W mitach z całego świata księżyc, wilki i polowania są ze sobą ściśle związane. W wielu wierzeniach bogini Księżyca jest jednocześnie boginią łówów. W Grecji jeszcze w ubiegłym stuleciu wielu ludzi wierzyło, że pola bitwy nawiedzane są przez wampiry, które pod postacią wilkołaków wysysały krew z umierających żołnierzy. W średniowiecznej Europie powszechna była wiara, że czarownicy potrafią zmieniać się w wilki, kiedy chcą wyrządzić komuś krzywdę. Jeszcze na przełomie wieków XIX i XX na Litwie i Białorusi wierzono, że zmarli mogą powstać z grobu i wrócić do świata żywych jako wilkołaki. 

Znaczny wpływ na powstanie i rozwój legend o wilkołakach mogły mieć przypadki likantropii, czyli tzw. urojonego wilkołactwa. Likantropia jest autentycznym schorzeniem psychicznym. Osoba cierpiąca na tą chorobę roi sobie, że jest wilkiem lub grozi, że w każdej chwili może się w niego zmienić. Cierpiący na nią ludzie mogą szarpać zębami surowe mięso, wyć podczas pełni księżyca, a nawet atakować innych ludzi. Kroniki historyczne pękają w szwach od relacji o wilkołakach. W latach 1520 - 1630 odbyło się, aż 30 tysięcy procesów we Francji dotyczących wilkołaków. Likantropia oraz inne choroby psychiczne były powszechnym problemem społecznym. 

Według podań ludowych świadectwem wilkołactwa były spiczaste uszy, sterczące zęby i szerokie brwi, zbiegające się u nasady nosa. Owłosione dłonie, zakrzywione paznokcie, czy długie palce środkowe świadczyły o możliwości bycia wilkołakiem. 

Europejczycy zawieszali nad drzwiami wianek czosnku by uchronić się przed wilkołakami.