Ostatnio dodane

Tabliczka ouija

Tabliczka ouija - ich nazwa pochodzi z połączenia dwóch słów oznaczających ,,tak", francuskiego (oui) i niemieckiego (ja) - wykorzystywane są zarówno do gry, jak podczas seansów spirytystycznych. Wyglądem przypominają szachownicę, z tym że zamiast czarnych i białych pól znajdują się na nich cyfry, litery alfabetu oraz słowa ,,tak" i ,,nie". Do tabliczki przymocowany jest także wskaźnik, zwany planchette (dosł. deseczka), na którym uczestnicy gry/seansu opierają delikatnie czubki swoich palców. W odpowiedzi na wypowiedziane pytanie planchette zaczyna poruszać się po tabliczce - jakby za sprawą obecnego ducha - wskazując na ,,tak", ,,nie" lub którąś z liter, które układa się następnie w słowa. Profesjonalne media i jasnowidze spoglądają raczej niechętnym okiem na tabliczki ouija. Uważaja, że zbyt łatwo dają się one kontrolować przez ,,pospolite duchy", które zainteresowane są bardziej zabawą niż przekazywaniem istotnych informacji. 

Co ciekawe, gdy tabliczka ouija powstawała wcale nie miała służyć do rozmowy ze zmarłymi. Starożytni Egipcjanie posługiwali się podobnym urządzeniem do kontaktu ze zmarłymi. Tabliczkę, którą znamy dziś, wymyślono jako grę towarzyską. Jej autorami byli Amerykanie: William i Isaac Fuld. W czasie obydwu wojen światowych popyt na tabliczki ouija wzrastał. Masowo kupowały je wdowy, które pragnęły skontaktować się ze swoimi mężami poległymi w walce. 

Według wielu badaczy z różnych środowisk chrześcijańskich i towarzystw związanych ze zjawiskami paranormalnymi tabliczka ouija to furtka do poteżnych i złowrogich mocy. Jeżeli uczestnicy seansu nie mają należytego przygotowania, mroczne istoty mogą przybyć, wkroczyć do ich życia i całkowicie nim zawładnąć. 

 

 

 

 

Zombie

Zombie jest osobą zmarłą - lub dokładniej, pozbawionymi duszy zwłokami - która została sztucznie, zwykle za pomocą magii, przywrócona do życia.  Pozbawiony składnika świadomości zombie porusza się bez określonego celu, mechanicznie niczym robot. Oprócz zombie znanych z filmów najbardziej znanymi zombie są zmarli, którzy jak się wydaję ożywają za sprawą czarowników wudu. Termin zombie pochodzi najprawdopodobniej od afrykańskiego słowa nzambi, oznaczającego ducha zmarłego. 

Etnobiolog Wade Davis badał haitańskie zombie i odkrył, że są one w istocie osobnikami, którym podano specjalną substancję, wskutek czego wyglądali na umarłych, a następnie pogrzebano ich żywcem. Ofierze wciera się silną truciznę w otwartą ranę lub podaję wraz z pokarmem. Mikstura zwykle w postaci białego proszku, zawiera różnego rodzaju substancje toksyczne pochodzenia zwierzęcego i roślinnego. 

Ofiara, której podano truciznę czuję się źle, ma zawroty głowy oraz odczuwa mrowienie w kończynach, które prowadzi do całkowitego odrętwienia. Następnie zaczyna silnie się ślinić, pocić, ma bóle głowy i jest ogólnie osłabiona. Ofiara ma biegunkę i wymiotuję, potem ma kłopoty z oddychaniem, a w końcu całe ciało sinieje. Czasami ciałem wstrząsają silne drgawki, po których następuje jej całkowity paraliż - ofiara zapada w śpiączkę, w takcie której sprawia wrażenie martwej. 

Po pewnym czasie czarownik wydobywa ofiarę z grobu i ożywia ją za pomocą mikstury. Zdezorientowana, przerażona, znajdująca się na skraju psychicznego i fizycznego wyczerpania ofiara otrzymuję nowe imię i staje się niewolnikiem czarownika. Istnieję także tradycja czegoś, co można by nazwać ,,duchowym zombie", polegająca na tym, że czarownik uzyskuję kontrolę nad duszą zmarłego. Zombie astal, podobnie jak jego fizyczny odpowiednik staje się całkowicie posłuszny czarownikowi. 

Pierwsza żona Adama Lilith

Imię Lilit jest pochodzenia sumeryjskiego. Rdzeń lil oznaczał wiatr, a zatem Sumerowie wyobrażali sobie demony jako coś powietrznego czy duchowego. W językach semickichnatomiast dość wcześnie łączono rdzeń lil z nocą. W ten sposób z demonów wietrznych powstały demony nocne. W sumeryjskiej liście królów, z ok. 2400 r. przed Chrystusem, Lillü pojawia się jako ojciec Gilgamesza. To powiązanie postaci Lilit z początkami rodu ludzkiego okaże się decydujące dla późniejszej legendy, choć do myśli Izraela trafiła najprawdopodobniej poprzez wpływy babilońsko-asyryjskie. 

W  Talmudzie, powstałym między II i V w. po Chrystusie, określa się ją jako pierwszą żonę Adama. "I tak Bóg stworzył człowieka na własne podobieństwo, na podobieństwo Boga on go stworzył. Meżczyznę i kobietę stworzył." Nie jest to jednak mowa o Ewie, która jest późniejszym tworem boskim, wynikającym z samotności Adama. Tak więc możemy przypuszczać, że to Lilith była pierwszą żoną Adama. Bóg stworzył ją z ziemi, podobnie jak i Adama, ale gdy tylko stała się nazbyt dumna i krnąbrna, odmówiła posłuszeństwa Adamowi. Mogło to zaważyć negatywnie na owocowaniu ich związku i dalszemu rozmnażaniu gatunku ludzkiego. Niektóre podania świadczą jenak o tym, że Lilith zaszła w ciążę i wydała na świat demony, o czym jest mowa w "Księdze Genesis 5:3": "Adam zapragnął syna na swoje podobieństwo". Oznacza to, iż Adam dochował się potomstwa, które z racji swej demoniczności nie przypominało boskiego człowieka. Potomstwo to niejako zaparło się imienia Pana i opuściło Raj. Adam poskarżył się Bogu, na co ten wysłał trzech aniołów by uporali się z Lilith. Ci znaleźli ją kochającą się z upadłymi aniołami u brzegów Morza Czerwonego, wydającą na świat dalsze demoniczne potomstwo. Odmówiła ona powrotu, ale obiecała ocalić dzieci Adama, jeśli obok nich zapisane zostaną imiona trzech aniołów: Sanvi, Sansanvi oraz Semangelaf. Po dziś dzień wierzący w zabobony, w celu uchronienia dzieci, na ścianie kreślą węglem magiczny krąg, zaś nad drzwiami zapisują imiona aniołów. Ewa została stworzona na miejsce Lilith.

Rytuały pogrzebowe

W kręgu kultury europejskiej stosuje się dwa podstawowe rodzaju pochówku - grzebanie ciała w ziemi i kremację. W innych kulturach spotyka się całkiem inne, często niezwykłe, tradycje żegnania zmarłych. 

Jeśli osoba nie chce być pochowana ani pogrzebana może swoje ciało przekazać do badań. Alternatywą wobec tradycyjnych sposobów pochówku może być pogrzeb na morzu. Sposób ten nie jest pewny, istnieje bowiem możliwość, że morze wyrzuci ciało na brzeg. Niektórzy wybierają bardziej wyrafinowaną metodę i polecają swoje ciało poddać hibernacji. W nadziei, że być może lekarze w przyszłości przywrócą ich do życia. 

W wielu miejscach na świecie rozpowszechnił się zwyczaj pozostawiania zwłok pod gołym niebiem. Aborygeni mieli zwyczaj umieszczania ciał na drzewie i pozostawienia ich tam, dopóki nie rozpoczął się proces rozkładu. Następnie zdejmowali zwłoki z drzewa i układali je na mrowisku. Dopiero, gdy szkielet został oczyszczony, umieszczali go na wieczny spoczynek w świętym  miejscu. Tego rodzaju zwyczaje pogrzebowe do dziś można spotkać w Tybecie i wśród Parsów z zachodniej części Indii. 

Pochówek na morzu do dziś jest praktykowany na Wyspach Salomona, San Cristobal i na wyspie Księcia Yorku w Nowej Gwinei. Wybór takiej metody pochówku jest uzasadniony. Na tych niewielkich wyspekach piędź ziemi jest na wagę złota dla tych, którzy tam pozostali. 

Hindusi spalają ciała na stosie, po czym prochy wyrzucają do wody. Zdarza się jednak, że do wody nie trafiaja prochy a ledwie nadpalone ciała tych, których rodzin nie było stać na kosztowny rytuał całopalenia. 

W niektórych rejonach Indonezji zwłoki układa się wśród świetych kamieni i skał albo w jaskiniach wykutych w pionowych ścianach skalnych. Groty są następnie zamurowywane, a u ich wejścia zwykle umieszcza się podobnizne zmarłego. 

 

Na zdjęciu - tybetański pochówek 

 

Trzecie oko

Otwarcie trzeciego oka od wieków było uznawane za symbol duchowego oświecenia. Otwarcie tak zwanego ,,trzeciego oka" jest na Wschodzie powszechnie uznawanym symbolem oświecenia i zdolności paranormalnych. W tradycji mistycznej i religijnej jest ono zazwyczaj umiejscowione na środku czoła, tuż powyżej brwi. 

Jak głosi legenda nasi dalecy przodkowie naprawdę mieli pośrodku czoła jeszcze jedne oko, które pozwalało im spoglądać w głąb królestwa duchowego. To co dziś nazywamy otwarciem trzeciego oka, polega na pobudzeniu ukrytych mocy poprzez ćwiczenia. Mistycy używają trzeciego oka do obserwacji rzeczy istniejących poza światem materialnym, które nie są dostępne dla zmysłu wzroku; rzeczy dziejących się w innym miejscu i w innym czasie lub w umysłach innych osób. Otwarcie ,,trzeciego oka" wiąże się więc z posiadaniem umiejętności paranormalnych, takich jak jasnowidzenie, podróże astralne, bilokacja (przebywanie w dwóch miejscach jednocześnie) i telepatia. Kojarzone jest też z wszelkimi przeżyciami mistycznymi.  

Bezpośrednio ponad czubkiem głowy znajduje się siódmy czakram, znany pod nazwą sahasrara, który zgodnie z systemem wierzeń hinduistycznych ma powiązanie z energiami psychicznymi całego kosmosu. Jeśli naładuje się ten ośrodek energii duchowej energią powstałą przez stymulowanie szóstego czakramu, nazywanego ajna, może to rzekomo powodować wprowadzenie świadomości w stan ,,bezczasowej" ekstazy. 

 Według chrześcijan osiągnięcie 7 czakramu manifestuję się wstrząsem ,konwulsjami, zniekształceniem twarzy, sardonicznym śmiechem ,przypływem nadludzkiej mocy. Nietrudno rozpoznać w nim klasyczne symptomy zdemonizowania. Wielki przypływ energii jest częstym zjawiskiem u wschodnich i zachodnich guru ,którzy sami wyznają ,że są pod wpływem duchów ,demonów czy bogów ,a także u niezliczonej rzeszy okultystów. 

 

 

Święto Zmarłych

Święto Zmarłych, zwane także Dniem Zadusznym, jest corocznym świętem, podczas którego zmarłym oddaję się cześć, dokonując różnego rodzaju praktyk, takich jak odprawianie rytuałów religijnych, odbywanie różnego rodzaju uroczystości, spożywanie określonego rodzaju posiłków, a nawet śpiewanie pieśni i organizowanie parad. Zazwyczaj Święto Zmarłych traktowane jest jako dzień, w którym zmarli i żywi spotykają się ze sobą podczas uroczystości lub wspólnej biesiady. Celem spotkań jest wspominanie umarłych oraz, często zjednywanie sobie ich przychylności na ręszte roku. Tego rodzaju ceremonie mają bardzo dawną tradycję i są praktykowane na całym świecie. 

W wielu tradycyjnych społecznościach afrykańskich panuje przekonanie, że duchy zmarłych czuwają mad swoimi żyjącymi krewnymi oraz wstawiają się za nimi u innych duchów. Aby zjednać sobie duchy umarłych, rodziny urządzają ucztę na ich cześć, a czasami składają ofiary ze zwierząt. Wspólne spożywanie posiłku postrzegane jest jako rodzaj komunii między żywymi a umarłymi. 

Hinduistyczne święto ku czci przodków trwa 10 dni, podczas których duszom zmarłych ofiarowuję się pożywienie, by mogły one przetrwać podróż prowadzącą przez 10 piekieł. Poza tym jesienią, podczas każdego pierwszego nowiu księżyca, głowa rodziny odprawia rytuały upamiętniające zmarłych z poprzednich pokoleń. 

W tradycji chińskiej ceremonie za duszę odprawia się jesienią, latem i wiosną. Najważniejszą z ceremonii jest trwające 2 tygodnie święto Głodnych Duchów, przypadające jesienią. Według tradycji, zmarli, którzy nie mają nikogo z rodziny, kto mógłby ich karmić, stają się złymi duchami. Podczas święta ofiarowuje się pożywienie ,,duchom", których symbolizują lampki wykonane z kwiatów lotosu, obnoszone po ulicach oraz świeczki umieszczane na małych, spuszczanych o zmierzchu do rzeki łódkach. 

Święto Latarni, japońskie święto zmarłych zwane Obon, trwa od 13 do 16 czerwca. Podczas Obon dusze zmarłych wracają do swoich domostw, gdzie przygotowuję się dla nich strawę oraz organizuje im rozrywkę.  Z tej okazji dokonuje się specjalnych ceremonii, a przed wejściem wiesza latarnie, które wskazują drogę zmarłym. 

 

 

W Meksyku przygotowania do święta upamiętniającego zmarłych rozpoczynają się od 31 października. Rodziny sprzątają domy, przygotowują posiłki (tortille, kurczaki) oraz robią bułki i świeczki w kształcie zwierząt. Budują także małe gliniane ołtarze, na których układają pożywienie i zabawki dla angelitos ( duchów zmarłych dzieci). Następnego dnia w dzień Wszystkich Świętych dzieci zjadają posiłki przygotowane dla angelitos a dorośli zajmują się przygotowaniami dla upamiętnienia dorosłych dusz zmarłych. Ołtarz dla tych dusz zbudowany jest z pokrytych zdobieniami kości i czaszek zrobionych z marcepanu lub wypiekania na te okazję specjalnego chleba. Na czołach czaszek wypisuję się imiona. Uroczystości ku czci zmarłych nie są czasem żałoby, lecz prawdziwym świętem. Meksykanie tworzą coś w rodzaju karnawałowej atmosfery; jedzą słodycze w kształcie piszczeli i małych trumien, a także dużo piją. Sąsiedzi chodzą od domu do domu, dzieląc się jedzeniem i opowiadając historie o zmarłych. Kapłani odwiedzają domy swoich parafian. Modlą się z całą rodziną i udzielają błogosławieństw. Na rodzinnych ołtarzach ustawia się zdjęcia zmarłych oraz wizerunki świętych patronów. Sąsiedzi odwiedzają się całą noc aż do rana następnego dnia, którym jest Dzień Zaduszny. Wieczorem w Dzień Zaduszny ludzie idą na cmentarz, gdzie rodziny modlą się, śpiewają pieśni i po raz kolejny dzielą się jedzeniem na grobach swoich bliskich. 

Liczby w Biblii

  • 1 - Zastosowanie przede wszystkim do Boga. Określenie, że jest jeden Bóg ,,Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest" (Ef. 4,5)
  • 2 - Symbolizuję dopełnienie, lub obfitość (ukarane w dwójnasób) nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w
    dwójnasób za wszystkie swoje grzechy (Iz 40,2), dwie Tablice Mojżeszowe
  • 3 - Dostojność i pełnia. Używana także przy powtórzeniach jako podkreślenie danego określenia.Trójca Święta (por. Mt 28.19) Trzy cnoty kardynalne (por 1 Kor 13,3) ** Nie ufajcie słowomkłamliwym głoszącym: Świątynia Pańska, Świątynia Pańska,
    Świątynia Pańska (Jr 7,4)
  • 4 - Jako liczba używana do określeń pór roku, stronświata - liczba świata materii, liczba ludzka. 4 Ewangelie, 4 rzeki w Edenie
  • 5 - Liczba palców jednej ręki mogąca oznaczać garść lub ,,kilka". 5 ksiąg Mojżesza, 5 panien roztropnych i nieroztropnych
  • 6 - Liczba niedoskonałości i braku pełni.
  • 7 - Symbolizuje doskonałość i świętość. 7 dni pełnego stworzenia świata, 7 niebios zamieszanych przez anielskie hierarchie
  • 8 - Liczba ta oznacza porządek, prawo, stosowanie zasad, 8 błogosławieństw (Mt 5, 3-10), W Izraelu połóg trwał 8 dni (potem następowało oczyzczenie)
  • 9 - Jako 3x3 pełnia boskości i świętości. 9 chórów anielskich, 9 owoców Ducha Świętego (Gal. 5,22)
  • 10 - Liczba systemu liczenia. Z tego powodu dotyczyła wyliczeń w których zawierała się większa pełnia treści niż w 5. 10 przykazań, 10 plag egipskich
  • 11 - Liczba oznaczająca nieporządek, zaburzenie pełni, lub niepotrzebne przepełnienie. 11 apostołów było po zdradzie Judasza11
  • 12 - Pełnia i doskonałość. 12 = 3 x 4 czyli liczba boska razy liczba ludzka. 12 pokoleń Izraela (ludu starego przymierza), 12 apostołów (posłańców nowego przymierza)
  • 13 - liczba szatana, przeciwstawienia się Bogu. Każde z imion szatana przedstawionych literowo jest podzielne przez 13, 13 razy Izrael buntował się przeciwko Bogu idąc przez pustynię
  • 14 - Jest to liczba dobroci i miłosierdzia. Mateusz w ewangelii przedstawia listę 3 razy po 14 pokoleń od
    Abrahama do Jezusa, 14 pomocników w potrzebie
  • 17 - liczba ta występuję w Biblii dokładnie 17 razy. 17 różnic między Starym i Nowym przymierzem (Hbr 12), 17 rzeczy które nie mogą nas odłączyć od Miłości Bożej (Rz 8.35-39)
  • 18 - Niewola, również jako symbol szatana 6+6+6, 18 lat zły duch trapił kobietę którą Jezus wyzwolił, 18 lat Izreael był w niewoli (księga sędziów)
  • 23 - liczba ta oznacza śmierć 
  • 24 - liczba ta symbolizuje kapłaństwo, 24 starców dookoła tronu Boga
  • 40 - liczba ta oznacza nieokreślony bardzo długi okres czasu, 40 dni potopu (Rdz 7,17), 40 lat wędrówki Izraela do Ziemi Obiecanej
  • 50 - liczba oznacza radość, której źródłem jest Bóg. 50 dni od zmartwychwstania do Zesłania Ducha Świętego
  • 70 - liczba radości i pełni. 70 narodów
  • 666 - liczba ta oznacza pełnię niedoskonałości. Liczba Bestii w Apokalipsie.