Ostatnio dodane

Królowa Niebios

Matka Boska w chrześcijaństwie (zwłaszcza w katolicyzmie) symbolizująca bóstwo żeńskie stanowi, przeciwwagę i uzupełnienie świata boskiego, który przedstawia się ludowi w postaci męskiej. W wielu innych religiach pseudo chrześcijańskich lud oddaje kult religijny boginiom uosobionym w jakichś niewiastach, zwłaszcza kobiecie-matce z dzieckiem na ręku, tak lub katolicki w osobie Marii czci czułość i tkliwość dobrej matki. Kult ten występuję w religiach Dalekiego i Bliskiego Wschodu. 

W starożytności Królową Niebios czczono pod różnymi imionami (Asztare,Artemida,Izyda,Isztar,Diana,Efeska). Kiedy chrześcijaństwo stało się religią państwową ,poganie zaczęli masowo wchodzić do kościoła wnosząc ze sobą swoje przekonania. Wśród nich kult Królowej Niebios ,który ci nie w pełni nawróceni ludzie, przenieśli na Marie matkę Jezusa. Stary Testament oraz liczne wykopaliska z terenu Bliskiego Wschodu dowodzą ponad wszelką wątpliwość ,że kult Królowej Niebios istniał na wiele wieków przed narodzinami Marii. Już w czasach proroka Jeremiasza ,a więc w VI wieku przed narodzinami Jezusa. Królową Niebios uznano w średniowieczu za pośredniczkę między Bogiem a ludźmi. 

objawieniamaryjne

Polecam obejrzeć dwa filmy na temat kultu i wyrobić sobie własną opinię : 

objawienia maryjne okiem katolików : 

 

objawienia maryjne postrzegane przez protestantów : 

 

Stygmaty

Najbardziej spektakularnym i dramatycznym znakiem męki Chrystusa, pojawiającym się co jakiś czas od wczesnego średniowiecza po współczesność są stygmaty - ślady ran Chrystusa na rękach, stopach i boku ,,sługi Bożego". Historia zna wiele przypadków osób, których ciała rzekomo pokrywały się ranami identycznymi z ranami na ciele Chrystusa. 

Pierwszym autentycznym przypadkiem tej szczególnej manifestacji jest, jak się wydaję, stygmatyzacja świętego Franciszka z Asyżu we wrześniu 1224 roku. Imbert- Gourbiere, autor książki La Stigmatisation z 1894 roku, podaje w swym dziele, że wśród 300 znanych przypadków stygmatyzacji 280 dotyczy kobiet, a tylko 41 mężczyzn. Najwięcej stygmatyków spotyka się we Włoszech, są jednak przypadki we Francji, Hiszpanii, w Holandii i Stanach Zjednoczonych. Według klinicznych opisów typowy stygmatyk to samotna kobieta, katoliczka, zakonnica przejawiająca gorliwą pobożność w młodości, często poddająca się krańcowym formom umartwiania. Przed pojawieniem się stygmatów zwykle cierpi na ciężkie fizyczne i psychiczne dolegliwości, które czynią z niej inwalidkę przez długi czas przykutą do łóżka. Prawie we wszystkich przypadkach stygmatycy doświadczają transów, wizji i stanów uniesienia na tle rozpamiętywania męki Chrystusa. Stygmatyzacji towarzyszą silne bóle w miejscach pojawienia się ran. 

U jednej z najbardziej znanych współczesnych stygmatyczek Teresy Neumann krwawiące rany odnawiały się regularnie każdego piątku przez 30 lat. Kiedy miała 20 lat była świadkiem pożaru w sąsiednim gospodarstwie. Przeżyła szok, który wywołał u niej ślepotę i paraliż. Pojawienie się stygmatów tłumaczono jako przejaw histerii wywołanej tym przeżyciem. 

Stygmatycy zazwyczaj krwawią z dłoni, tymczasem wiemy, że niemożliwe jest ukrzyżowanie kogokolwiek przez wbicie gwoździ w dłonie. Nie wystarczyłoby to do utrzymania ciężaru całego ciała. Gwoździe były wbijane w nadgarstki. Na tej podstawie można zaryzykować twierdzenie, że rany stygmatyków stanowią jedynie naśladownictwo ikonografii religijnej, w której Chrystusa tradycyjnie przedstawia się przybitego do krzyża za pomocą gwoździ wbitych w dłonie. Dodatkowo przemawia za tym fakt, że zjawisko stygmatów nie było znane dopóki w kościołach nie zaczęły się pojawiać właśnie takie wyobrażenia ukrzyżowania. 

 

Teresa Neumann

 

 

Upadki i rozbicie szczęścia małżeńskiego

W Izraelu zdarzały się, jak i wszędzie, małżeństwa złe, niedobrane. Ponieważ Biblię opracowali mężczyźni, więc też oczywiście znacznie mocniej uwydatniano w niewieście przywary, które wypaczają szczęście małżeńskie, niż wady mężczyzn. 

Definicja cudzołóstwa nie była jednakowa dla mężczyzn i niewiasty. Każda niewierna żona uważana była za cudzołożnicę. Od męża nie wymagano tak wierności, gdyż  jego złe prowadzenie nie szkodziło rodzinie a kobieta mogła urodzić dziecko od obcego mężczyzny. Mężczyzna popełniał zbrodnię, gdy uwiódł niewiastę zamężną lub zaręczoną, bowiem wtedy krzywdził rodzinę swego bliźniego. 

Niewiasta podejrzana o cudzołóstwo poddawana była sądowi Bożemu, to jest próbie gorzkiej wody. Księga Liczb objaśnia ją drobiazgowo : podejrzana musiała wypić wstrętny napój, którego główny składnik stanowił kurz zebrany w Świątyni. Jeżeli zwracała go po wypiciu lub chorowała, winę jej uznawano za dowiedzioną. Schwytana na gorącym uczynku, skazywana była na śmierć. Wleczono ją za kołnierz szaty i tracono. Księga Powtórzonego Prawa wymienia karę ukamienowania tylko w zastosowaniu do niewiernych narzeczonych. Później karano cudzołożne kobiety przez uduszenie. Jeżeli mężczyznę przyłapano z mężatką lub cudzą narzeczoną, tracono go razem z nią. Jeśli akt cudzołóstwa poprzedzony był użyciem siły, jeśli mężczyzna powlókł swą ofiarę w miejsce ustronne, gdzie wszelkie wołanie o pomoc było daremne, śmierć ponosił tylko on sam. Jeśli chodziło o nałożnicę niewolną, nie stosowano kary śmierci, wymagano jedynie odszkodowania dla właściciela i ofiary przebłagalnej w Świątyni. 

Cudzołóstwo stanowiło jedną z przyczyn zerwania małżeństwa, z tym że nie wszyscy zdradzani mężowie posyłali swe żony na śmierć. Żona praktycznie należała do męża, mógł on się jej pozbyć i bez procesu. Jeśli mąż znalazł w żonie coś odrażającego, odpychającego bądź nieprzyjemnego to mógł się z nią rozwieść. Wystarczającym powodem była żona niemiła, kłótliwa bądź taka, która nie miała zdolności kulinarnych. Wystarczającym powodem było znalezienie przez Żyda kolejnej piękniejszej żony. Trzeba jednak zaznaczyć, że mężczyzna nie mógł odesłać żony, jeśli został zmuszony do poślubienia jej po uwiedzeniu jako dziewicy; powodem do rozwodu nie mogła być choroba umysłowa; była nim natomiast stwierdzona po upływie 10 lat bezpłodność. 

Kobieta nie miała prawa domagać się rozwodu. Musiała stać się tak nieznośna, żeby sam mąż zażądał zerwania. Zgromadzenia rabbich mogło wywierać na męża silny nacisk, aby zgodził się odprawić żonę w pewnych określonych przypadkach : stwierdzonej impotencji, odmowy należytego spełniania obowiązków małżeńskich, ciągłej brutalności, odrażającej nieuleczalnej choroby jak np. trąd, zmiany zawodu i przyjęcia przez męża odstręczającej pracy, na przykład jako zbieracza psich odchodów dla garbarza, oraz w przypadku gdy mąż postanowił opuścić Palestynę i zamieszkać w odległych stronach. 

 

Syreny

Czy tajemnicze syreny, piękne kobiety z rybimi ogonami kuszące swym śpiewam marynarzy i od wieków opiewane w pieśniach ludowych są czymś więcej niż tylko legendą ? 

Opowieści o pół-ludziach, pół-rybach sięgają czasów starożytnej Babilonii. Jednym z ówczesnych bóstw był Oannes, który zamiast nóg miał rybi ogon. Choć większość sądzi, że opowieści te należy ,,włożyć między bajki", znane są relacje świadków, które sugerują, że syreny istnieją naprawdę. 

W ciągu dwóch ostatnich tysiącleci zaprezentowano publicznie i przekazano naukowcom wiele szczątków rzekomych syren. Żadne z nich nie okazały się autentyczne. Mimo, tych oszust wielu z zoologów do dziś zastanawia się co kryje się za tajemniczymi syrenami, znanych z legend i relacji naocznych świadków. 

Według jednej z hipotez w niektórych przypadkach rzekome syreny mogły być ludźmi cierpiącymi na rzadką, dziedziczną chorobę skóry-ichtiosis. Choroba ta cechuje się chorobą naskórka, tak że na skórze powstaje coś w rodzaju rybiej łuski. 

Syreny opisywane były jako bardzo podobne do człowieka, zarówno pod względem wyglądu zewnętrznego jak i zachowania. Mityczne syreny mogły rozmawiać z ludźmi, a nawet zawierać z nimi związki małżeńskie i żyć na stałym lądzie.  

Morskie legendy pełne są opowieści o kształtnych, nagich kobietach- syrenach, które kusiły marynarzy, a tych którzy ulegli pokusie, wciągały w morskie głębiny. Jeden z najsłynniejszych żeglarzy świata, Henry Hudson, opisał spotkanie z syrenami, które przydarzyło się dwóm marynarzom z dowodzonego przez niego statku. Zdarzenie to miało miejsce 15 czerwca 1608 roku, w okolicach Nowej Ziemi, podczas wyprawy w poszukiwaniu ,,północnego przejścia" do Indii. Marynarze powiedzieli, że ,,syrena miała plecy i piersi jak kobieta; była wzrostu dorosłego człowieka; miała bardzo jasną skórę i długie, czarne włosy, opadające na plecy". 

Według zoologów, istoty, które były uważane za syreny to któryś z gatunku rzędu syren. Zalicza się do nich : krowy morskie, manaty i diugonie. 

Według jednej z teorii oprócz praczłowieka istniała równolegle - ,,wodna małpa". Mogła coraz lepiej się przystosowywać do środowiska wodnego i w toku ewolucji wykształcić łuski i płetwy. 

Dopóki badaczom nie uda się znaleźć szczątków tych istot to syreny będą budziły nadal największe emocje wśród dzieci zasłuchanych w morskie opowieści. 

 

Pomnik Syrenki w Ustce

Anioły

1. Kim są aniołowie Boży? Sługami Boga, wypełniającymi Boże rozkazy. Są oni służebnymi duchami i posłańcami Samego Boga (Heb 1,7.14).

Jako stworzenia są aniołowie istotami nieskończenie niższymi od Boga i całkowicie od Niego zależnymi w istnieniu i możliwości działania. Podobnie jak wszystkie inne byty stworzone, są nieustannie zachowywani przez Boga w istnieniu czyli jak gdyby nieustannie stwarzani, zgodnie z teologiczną zasadą: conservatio est continua creatio.

Będąc istotami duchowymi stworzonymi na obraz Boży i obdarzonymi rozumem i wolą mają aniołowie godność osobową. Nie są jakąś personifikacją przymiotów Bożych czy sił natury, lecz jako osoby mogą decydować świadomie i w sposób wolny o swoim losie. Tę godność zachowali także aniołowie upadli.

Jako byty niematerialne aniołowie są niezależni od czasu i przestrzeni, istnieją poza naszym czasem i przestrzenią. Mogą w nie jednak ingerować. Angelologia twierdzi, że anioł jest tam, gdzie działa, tzn., że tam gdzie używa swojej siły wobec świata ludzkiego i materialnego, tam jest obecny.

Aniołowie nie mogą równocześnie być wszędzie, to jest przymiot samego Boga. Mogą jednak przenosić swoją działalność w przestrzeni w mgnieniu oka.


2. Co Biblia pisze o liczbie aniołów?

Pismo św. mówi w różnych miejscach o wielkiej liczbie aniołów. Pierwsza Księga Królewska mówi: „Ujrzałem Jahwe siedzącego na swoim tronie, a stały przy Nim po Jego prawej i lewej stronie wszystkie zastępy niebieskie” (22,19). W Księdze Daniela czytamy: „Tysiące tysięcy służyły Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim” (7,9-10). Sam Chrystus powiedział w chwili pojmania, że gdyby poprosił, Ojciec przysłałby Mu więcej niż dwanaście zastępów aniołów ku obronie (Mt 26,53). List do Hebrajczyków mówi o niezliczonej liczbie aniołów (12,22), a w Księdze Apokalipsy czytamy: „I ujrzałem i usłyszałem głos wielu aniołów dokoła tronu i zwierząt i starców. A liczba ich była miriady miriad i tysiące tysięcy” (5,11). Wyrażenia te mówią o ogromnej ilości duchów stworzonych przez Boga.


3. Aniołowie, no rozkaz Boży, udali się do Sodomy i Gomory dla ratowania Lota i jego rodziny przed zniszczeniem tych miast (1Mojż 19,1.15-17).
4. Anioł zamknął paszcze, by nie szkodziły Danielowi (Dan 6,22).
5. Anioł Boży wyzwolił apostoła Piotra z więzienia (Dz 12,6-11).
6. Aniołowie przez wieki i pokolenia przekazywali polecenia Boga patriarchom, wodzom i prorokom (1Moż 22,11-12; 4Mojż 20,16; Zach 1,9-14).
7. Jest napisane, że w ciągu jednej nocy anioł Pański zabił w obozie nieprzyjaciół Izraela, aż 185.000 żołnierzy (2Krl 19,35).
8. A Psalmista tak pisze: „Anioł Pański zakłada obóz Wokół tych, którzy się go boją, i ratuje ich” (Ps 34,8).
9.Anioły spełniają swoją powinność wobec Boga, a nie wobec ludzi (Ps 103,20). Jednak na rozkaz Boży, pomagają i ratują w potrzebach ludzi.
10. Aniołowie, nieraz na niewiernych Bogu ludziach dokonywali zemsty i zagłady (Ps 78,49; Dz12,21-24).
11. Anioł Boży zwiastował pasterzom o narodzonym Jezusie (Łk 2,8-11).
12. Jezus rzekł: „Baczcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych, bo powiadam wam, że aniołowie ich w niebie ustawicznie patrzą na oblicze Ojca mojego, który jest w niebie” (Mt 18,10).

Na ogół za Dionizym Pseudo-Areopagitą mówi się o dziewięciu chórach (kategoriach) anielskich, z których trzy najwyższe (Serafini, Cherubini, Trony) służą samemu Bogu, trzy pośrednie (Zwierzchności, Państwa, Moce) służą wszelkiemu stworzeniu, trzy niższe tylko ludziom (Księstwa - dobru całej ludzkości, Archaniołowie - poszczególnym narodom, Aniołowie - jako Aniołowie Stróże - poszczególnym ludziom).

13. Klasy, stany i pozycje aniołów Bożych w Niebie:
• Cherub, czyli Cherubini (1Mojż 3,24; Ez 10,1-5). Niektórzy teologowie tłumaczą, że Cherub po hebrajsku znaczy: anioł wyższego chóru anielskiego. Jest napisane, że jeden ważny Cherub sprzeciwił się Bogu (Ez 28,12-16). Ten Cherub stał się szatanem. Został zrzucony z Nieba. Jezus potwierdza ten fakt (Łk 10,18).
• Seraf, czyli Serafy (Iz 6,1-7). Niektórzy teolodzy twierdzą, że Seraf w języku hebrajskim znaczy anioł należący do pierwszej hierarchii duchów niebiańskich, otaczających Boga.
• Jest też archanioł (Dan 10,13; 12,1; Judy 9; 1Tes 4,16; Ap 12,7). Na temat archanioła Michała są różnice miedzy biblistami.
• Dobrze znamy anioła Gabriela, który zwiastował Elżbiecie narodzenie syna, a Pannie Marii narodzenie się Jezusa Chrystusa (Łk 1,19.26).
Uwagi: Aniołowie są duchami i nie mają ciała antroponiorficznego, takiego jak mają ludzie. A skoro są duchami, to ich ciała są astralne ( z łac. Dosłownie gwiaździsty), czyli o blasku promienistym. Czytamy o aniołach: Dz 10,30-33; Mt 28,1-3; Ap 10,1-3.
14. Chrystus zapowiedział, że podczas Jego powtórnego przyjścia po zbawionych, towarzyszyć Mu będą aniołowie (Mt 24,29-31; 16,27).
15. Aniołowie nie będą mieli prawa sądzić grzeszników. Sąd ostateczny najeży do Boga i Chrystusa (Dan 7,13; Dz17,31-33; 2Kor 5,10).
16. Aniołowie potrafią do ludzi we śnie (Mt.1;20)

17. Anioły mają broń ,,umieścił cheruby i płomienisty miecz wirujący,aby strzegły drogi'' Genesis 3;24

Aniołowie dobrzy i źli nie poznają ze swej natury rzeczy przyszłych zależnych od naszej wolnej woli. My sami zresztą niekiedy nie wiemy, co uczynimy w najbliższej czy dalszej przyszłości i nieraz zmieniamy decyzje. Tę wiedzę ma tylko Pan Bóg. Duchy czyste mogą niektóre nasze decyzje przewidywać jako prawdopodobne na podstawie wiedzy o naszych skłonnościach, predyspozycjach psychicznych i o tym jak w podobnych sytuacjach postępowaliśmy w przeszłości.

Jako osoby aniołowie mają wolną wolę i odpowiednią moc do działania, wiele większą od ludzkiej, nie mają jednak mocy stwórczej. Różnią się między sobą siłą woli i działania, podobnie jak różnią się wielkością wiedzy. Żaden anioł, ani dobry ani zły, nie może wymuszać w naszej duszy czysto duchowych pragnień i decyzji, tak jak nie może bezpośrednio tworzyć w nas myśli. Może to czynić jedynie pośrednio, poprzez nasze niższe władze

Część aniołów zbuntowała się, popełniając tym samym ciężki grzech. Nie wiemy ilu z nich upadło, ale na podstawie Pisma św. można sądzić, że bardzo wielu. „Na imię mi Legion, bo jest nas wielu” odpowiada zły duch Chrystusowi (Mt 5,9-10). Na podstawie tekstu Apokalipsy o smoku, który swym ogonem zmiótł trzecią część gwiazd i rzucił je na ziemię (12,3-4) niektórzy sądzą, że około jedna trzecia aniołów przeciwstawiła się Bogu.

 

 

Święto Chanukka

Od 25 dnia miesiąca kislew, przypadającego na listopad-grudzień, obchodzi się przez 8 dni święto Chanukka. Według oficjalnej interpretacji święto to ma upamiętniać ponowne poświęcenie świątyni i ołtarza całopalenia przez Machabeuszy w 165 r. p.n.e po zbeszczeszczeniu przez Anitiocha IV Epifanesa. Jednak związany z nim zwyczaj całopalenia codziennie w domu jednej świecy więcej na specjalnym świeczniku w ciągu ośmiu dni tego święta wskazuje, że kryje się za nim święto świateł mające dawne początki i długą historię. Obchodzono je bowiem po zimowym przesileniu dnia i nocy a u jego podstaw był solarny mit o zwycięstwie słońca i światła nad ciemnością. Mit ten i święto były odpowienikiem podobnych obrzędów w kultach Dionizosa i Apollina oraz w rzymskich Saturnaliach. Podobne idee spotyka się w zapalaniu świec podczas chrześcijańskiego święta Bożego Narodzenia oraz podczas święta Matki Boskiej Gromniczej. 

 

Synestezja

Synestezja to termin oznaczający współdziałanie zmysłów, w wyniku którego człowiek nią obdarzony odbiera rzeczywistość dużo pełniej niż zwykły śmiertelnik. Większość osób obdarzonych zdolnością synestezji odczuwa interakcję między zmysłami słuchu i wzroku. Zjawisko to jest nazywane ,,barwnym słyszeniem". Wiele osób, które stwierdziły u siebie zdolność synestezji, mówi o towarzyszących jej zjawiskach paranormalnych - psychokinezie, jasnowidzeniu i darze uzdrawiania. 

Sceptyczni naukowcy dyskredytują zjawisko synestezji, jako świadczące nie tyle o nadnaturalnych zmysłach,co raczej o wybujałej fantazji. Osoby zainteresowane utrzymują jednak, że ich międzyzmysłowe doświadczenia są równie rzeczywiste, jak wszelkie inne. U osób z barwnym słyszeniem kolory zwykle pojawiają się przed oczami w tej samej chwili, w której dźwięki trafiają do uszu. Barwy nie mają pozoru wyobrażeń, lecz zdają się istnieć niezależnie od odbiorcy. Towarzyszą one wszelkim wrażeniom słuchowym przez całe życie i pewnym dźwiękom zawsze odpowiadają te same barwy. 

Osoby o zdolnościach synestetycznych potwierdzają, że najbardziej intensywnym doznaniom towarzyszą przeczucia zdarzeń przyszłych oraz wrażenie opuszczania ciała, tak jakby żyli w dwóch światach jednocześnie. 

Cechy charakterystyczne dla zjawiska synestezji :

  • kobiety są bardziej podatne na to zjawisko
  • większość synestyków cechuję leworęczność
  • wielu synestyków cechuję ponadprzeciętny iloraz inteligencji, wielu z nich ma kłopoty w operowaniu liczbami oraz w odróżnieniu prawej strony od lewej
  • zdolność synestezji towarzyszy wyższa niż przeciętna zdolność zapamiętywania słów - często przypominanie sobie materiału jest osiągane dzięki kojarzeniu z kolorami
  • około 17 procent synestetyków wykazuje podatność na doznania paranormalne takie jak : deja vu, sny prorocze, lub wyczuwanie czyjeś obecności, gdy nie ma nikogo w pobliżu