Alchemia - pochodzenie

Alchemia pochodzenie

Słowo "chemia" pierwszy raz występuje w rzekomym dekrecie Dioklecjana z roku 292 przeciw starym księgom Egipcjan. W języku koptyjskim "cham" znaczy czarny, stąd alchemik to czarnoksiężnik. Niektórzy uważają, że po pożarze biblioteki aleksandryjskiej w VII wieku chemia naukowa, jeżeli takowa istniała, zamarła i dopiero Arabowie zbudzili ją z letargu. 

Czytaj więcej: Alchemia - pochodzenie

Energia myśli

Energia myśli 

Myśl generuje umysł i wówczas kiedy dana myśl jest już tworzona, zostaje ona wyemitowana. Rozpowszechnia się ona swobodnie i może zostać przechwycona przez zespoły innych myśli, które przypominają obłoki i krążą nad światem. Wywołują one nawet burze czy kataklizmy. Nici ciała widmowego są przewodnikami siły życiowej. Na falach prądu siły życiowej przewodzonej przez "nici aka" można przekazywać grona ukształtowanych myśli, które łączone razem tworzą wiadomość. Możemy odbierać wiadomości wyłącznie za pośrednictwem myśli. 

Czytaj więcej: Energia myśli

Bliźniacza dusza

Bliźniacza dusza 

Miłość od pierwszego wejrzenia lub uderzenie pioruna to znak, że nasza dusza rozpoznała miłosnego partnera z minionych wcieleń. Istnieją dwa rodzaje takich relacji karmiczna i duchowa. W związku karmicznym partnerzy postanawiają spotkać się ze sobą w obecnym wcieleniu, by dokończyć pewne sprawy. Zazwyczaj są one bolesne i kończą się rozstaniem, ale uczą empatii, wybaczania czy tolerancji. 

Czytaj więcej: Bliźniacza dusza

Allan Kardec

Francuski pedagog Hippolite Leon Denizard Rivail (1804-1869) był twórcą francuskiego odgałęzienia współczesnego spirytyzmu, zwanego także kardecizmem, który różni się od spirytyzmu anglo-amerykańskiego głównie, tym, że przywiązuje duże znaczenie do kwestii reikarnacji. Rivail przyjął pseudonim Allan Kardec ponieważ, jak twierdził, w poprzednich wcieleniach nosił raz nazwisko Allan, innym razem Kardec. Informacji tej dostarczyła mu Celina Japhet, medium somnabulistyczne, wraz z którą Kardec uczestniczył w seansach spirytystycznych. 

Wiele z pism Kardeca, napisanych przez niego w transie, traktuje o konieczności reikarnacji, którą to koncepcję szczegółowo wyjaśnia opublikowana w 1856 r. ,,Księga Duchów" (w Polsce wydana w 1991). Publikację tą uczyniono ,,Biblią" filozofii spirytystycznej. 

Według Kardeca reikarnacja jest procesem niezbędnym do osiągnięcia postępu duchowego. Nakładanie na siebie przeszłych inkarnacji wyjaśniało, jego zdaniem, takie zaburzenia jak epilepsja, schizofrenia, rozszczepienie osobowości, poznanie zaś poprzednich żywotów było pomocne w ich uleczeniu. Koncepcja ta, co warto podkreślić, odgrywa także kluczową rolę we współczesnej terapii przeszłego życia, której Kardec był już przed stu laty prekursorem. 

Kardec propagował uzdrawianie/terapię wykorzystując informacje zdobyte podczas kontaktów ze światem duchów. Był krytycznie nastawiony do prowadzonych w jego czasach badań zjawisk paranormalnych, czemu dawał wyraz na łamach miesięcznika ,,La Revaue Spirite"

Teozofia

Teozofia

Nazwa ,,teozofia" została wymyślona w III w. n. e. w Aleksandrii i Egipcie i była używana w kontekście greckich misteriów na określenie boskiej władzy, która, jak wierzono, leżała u podstaw wszystkich religii. Współcześnie termin ,,teozofia" odnosi się do specyficznego systemu myślowego, stanowiącego syntezę idei filozoficznych Chin i Indii, nauk gnostyków, neoplatoników oraz kabalistów, reprezentowanego przez założenie w 1875 r. w Nowym Jorku przez Helenę Bławatską Towarzystwo Teozoficzne. 

Czytaj więcej: Teozofia

Świadomy sen i podróż do innych światów

,,Naucze Cię, jak sterować własnymi snami" powiedział stary czarownik plemienia Yaqui, swemu uczniowi Carlosowi Castanedzie. Don Juan starał się przekazać Castanedzie wiedzę o pozyskaniu mocy i umiejętności świadomego uczestniczenia we własnych snach. ,,Sen jest równie ważny, jak umieranie lub każda inna rzecz w tym przedziwnym świecie" dokończył szaman. Gdy Castaneda osiągnął biegłość w sztuce śnienia, mógł zacząć poznawać ,,inne światy". Wedle słów indiańskiego czarownika te alternatywne rzeczywistości miały tak samo duże znaczenie, jak nasza rzeczywistość codzienna. 

Pewnego razu przebywając w jednym z ,,innych światów" Castaneda zetknął się z obcymi stworzeniami, które Don Juan nazwał ,,istotami nieorganicznymi". Zamieszkiwały one mroczne tunele i zamierzały uwięzić antropologa w ich świecie (światy te można porównać do czegoś jak podróże astralne). Jednak Castaneda stoczywszy z nimi walkę przy pomocy Don Juana zdołał umknąć z powrotem do własnej rzeczywistości. 

Magia snu była tylko jedną z umiejętnosci, którą Castaneda nabył pod okiem Don Juana. Nauczył się także ,,zatrzymywania dialogu wewnętrznego", ,,skradania się" i ,,sięgania wstecz". Były to metody wykraczania poza zwykłą rzeczywistość podobnie jak ,,skradanie się" wymagało identyfikowania zachowań nawykowych i pozbywania się ich na rzecz nieprzewidywalnych działań spontanicznych. ,,Sięganie wstecz" polegało na wspominaniu wszyskich osób napotykanych w ciągu życia, przy jednczesnym wykonywaniu ćwiczenia oddechowego, którego celem było pozbycie się balastu emocjonalnego związanego z każdym wspomnieniem. 

Pierwszy etap nauki i wtajemniczania Castanedy polegał na zażywaniu roślin halucynogennych, takich jak bieluń i pejotl. Pierwsze doświadczenia narkotyczne Castaneda opisał w książkach ,,Nauki Don Juana" (1968), ,,Odrębna rzeczywistość" (1971). Dzięki treści odwołujących się do narkotycznych wizji pozycje te stały się kultowe. Najwiekszą kontrowersją wokół Castanedy był po prostu fakt, że jego książki są wytworem wyobraźni. 

W ostatecznym rozrachunku kwestia autentyczności historii opisywanych przez Castanedę, odgrywa drugorzędną rolę. Dzieła te zarysowują bowiem rzetelną i wysublimowaną filozofię, połączoną z systemem wiedzy magicznej, którą można zastosować w naszej rzeczywistości. 

Ciekawe jest to, że pod wpływem substancji odurzających człowiek ,,otwiera się" na doświadczenia wybiegające poza zwykłe poznanie. Dla jednych będzie to droga do samorozwijania i doskonalenia. Inni postrzegają to jak ,,otwarcie drzwi" dla sił nieczystych, które oddziałując na nas będą nam przekazywać fałszywe ideologie. Jedno jest pewne takie zjawisko występuje i nie należy go ,,wkładać między bajki". Dla zainteresowanych polecam książkę utrzymaną w tym samym klimacie Allan Kardec ,,Księga Duchów". 

Patrz też: Robert Monroe i oobe 

Prawo pomyślności

 

Jeśli ktoś karmi się nieustannie myślą, że się źle czuje, że jest chory i że zapewne już nigdy lepiej nie będzie, stwarza istotne środowisko psychiczne nieustannej choroby; odwrotnie, jeśli człowiek myśli, że cierpienia jego są tylko chwilowe czy czasowe i wkrótce miną, a on będzie znów zdrów i zdrowy jak ryba, prędzej czy później stan jego zdrowia zacznie się poprawiać chociażby choroba była bardzo ciężka. Prawo przyciągania działa nieustannie we wszechświecie, a energie o podobnej sobie naturze szukają zawsze okazji i możliwości odnalezienia się i połączenia. Wszystkie pierwiastki energii, jakie człowiek jest w stanie wytworzyć w sobie, znajduje oddźwięk w energiach tej samej natury, które przepełniają świat obficie. Mamy możliwość przyciągnąć jej ogromne ilości. Ilość przyciągniętej energii zależy od siły i intensywności, którą wytworzyliśmy sami. Pragnieniami i myślą naszą możemy dotrzeć do Potęg-Przyczyn, które są źródłem wszystkich rzeczy, a łącząc się z nimi, wpadamy pod wpływ ich działania. W ten sposób możemy posiąść moc przetwarzania naszego losu i otrzymywania tego czego pragniemy. 

Musimy sobie zawsze zdawać sprawę z tego, że jesteśmy cząstką wszystkiego, ponieważ wszystko jest Jednością, a więc, że w pewnej cząstce posiadamy właściwości i możliwości Jedynego. Moglibyśmy czerpać wszelką moc i posiąść wszelką potęgę, gdybyśmy zbudowali w sobie narzędzia odpowiednie do czerpania tych potęg. A narzędziami tymi są nasze siły psychiczne: myśl, miłość i wola. 

Bóg trzyma w rękach swoich wszelkie moce, a słowa Jego są: ,,Poznaj mnie". Człowiek wzniesie się wzwyż (zbliży się do Boga) i dozna łaski jego mocy. Gdy się podchodzi do Boga: ginie lęk i niepewność jutra, zła i cierpienia, które niezasłużone mogą wydawać się tylko ludziom nie znającym praw wyższych. Usunąć należy lęk, niepokój i zwątpienie ze swoich myśli. Jakkolwiek wielkie byłoby nasze cierpienie nie wolno nam zapominać, że posiadamy w swej mocy możliwość zmiany swojego położenia na lepsze, a nawet dobre. Jeśli zaczniemy myślowo tworzyć obrazy zdrowia, radości i siły, stworzymy w sobie magnes, który poczuje tę samą energię świata przyciągać do siebie. 

Projekcje naszych myśli są potęgą niewidzialną, a siła ich jest proporcjonalna do naszego wysiłku wytrwałości oraz skupienia woli i myśli w jednym kierunku. Nie należy nigdy opuszczać beznadziejnie rąk i oczekiwać biernie co nieznane przeznaczenie przyniesie, lecz musimy to przeznaczenie ująć we własne ręce i aktywnie kierować nim tak, jak tego chcemy. Myślmy o tym, co pragniemy osiągnąć, pracujmy stale i bez przerwy dla swego celu i stwarzajmy w naszej imaginacji obrazy tego szczęścia, które postanowiliśmy osiągnąć. Wiara mocna, dogmatyczna wiara w istnienie prawa pomyślności i zdobycia wszystkiego czego pragniemy, daje gwarancje zupełnego powodzenia. 

Projekcja astralna

Termin projekcja astralna, zwana także projekcją ciała eterycznego i podróżą poza ciałem, odnosi się do zdolności przemieszczania się poza ciałem fizycznym. Uważa się, że ciało astralne jest dokładną kopią ciała fizycznego, posiadająca jednak znacznie subtelniejszą naturę. Jest to ciało, jakie ciało otrzymuje po śmierci. Ciało astralne może uwalniać się z okowów ciała fizycznego na życzenie lub jedynie w wyjątkowych okolicznościach. Czasami spontanicznie opuszcza ciało fizyczne podczas snu, transu, stanu śpiączki, jeśli dana osoba znajduje się po działaniem narkozy lub narkotyków, lub w następstwie wypadku. Ciało astralne składa się z subtelnych elementów o naturze eterycznej, odpowiadających wyróżnianym przez yogę najważniejszym ośrodkom ciała fizycznego, które mają więcej wspólnego z siłą życiową niż materią. Ciało astralne jest narzędziem świadomości oraz instrumentem namiętności, pożądań i uczuć, które przekazywane są ciału fizycznemu za pośrednictwem tego niewidzialnego, nieuchwytanego medium. Kiedy ciało astralne oddziela się od gęstszego ciała fizycznego, zabiera ze sobą zdolność do odczuwania i odbierania wrażeń. 

Z ideą projekcji astralnej kojarzona jest często koncepcja bilokacji. Bilokacja oznacza zdolność do przebywania jednocześnie w dwóch różnych miejscach. Ponieważ jednak jedna osoba nie może znajdować się w tym samym czasie w dwóch różnych miejscach, próbuje się wyjaśnić ten fenomen tym, że podczas gdy ciało fizyczne przebywa w jednym miejscu, ciało astralne znajduje się w drugim. Ciało astralne umierającej osoby często oddziela się w obecności najbliższych na kilka chwil przed śmiercią ciała fizycznego, a zjawisko to tłumaczy się silnym pragnieniem umierającej osoby, by wciąż widzieć swoich bliskich oraz być przez nich widzianą. Istnieje wiele relacji mówiących o tego rodzaju fenomenie, niektórzy zaś twierdzą, że możliwe jest także dokonywanie projekcji ciała astralnego na życzenie w trakcie eksperymentów, jednak, jak dotąd, nie udało sie udowodnić istnienia tego rodzaju ciała metodami naukowymi. 

Dysponujemy wieloma sprawozdaniami na temat spontanicznych projekcji astralnych. Brytyjski naukowiec Robert Crookall zbadał setki przypadki osób, które opuściły swoje fizyczne ciało za życia, a następnie po odbyciu podróży w niewidzialnym ciele astralnym, ponownie do nich powróciły. W swoich dwóch słynnych książkach The Phenomena of Astral Projection i The Projection of the Astral Body Sylvan Muldoon i Hereward Carrington twierdzą, że w istocie mamy do czynienia z trzema rodzajami projekcji: projekcjami świadomymi, podczas których dana osoba znajduje się w stanie czuwania; projekcjami częściowo świadomymi oraz projekcjami nieświadomymi. Projekcje nieświadome występują w dwóch różnych formach: jako nieruchome projekcje astralne, które są rodzajem nieświadomej astralnej katalepsji zdarzającej się osobie siedzącej lub stojącej, oraz ruchome, które występują u danej osoby, gdy znajduje się ona w pozycji leżącej. Muldoon i Carrington opisują także techniki umożliwiające  wywoływanie projekcji astralnych na życzenie. Prezentowane przez nich metody opierają się po prostu na założeniu, że możliwe jest wytworzenie silnego pragnienia, by oddzielić swoje ciało astralne. 

Patrz też : świat astralny mieszkańcy astralu

 

Alfabet a wibracje

Litery alfabetu zachowały formę swą i liczbę porządkową w ciągu tysięcy lat i są silnie namagnetyzowane wciąż o nie uderzającymi wibracjami kosmicznymi, nadającymi im pewną specyficzną, niezmienną wartość. 

Wibracja określona liczbą 1 nadaje literom A, J, S potęge twórczą, incajtywę, śmiałość, niezależność, duch pionierski. 

Wibracja 2 wytwarza w B, K, T dyplomację, takt, zdolności organizacyjne i naśladowcze. 

Wibracja 3 napełnia C, L i U radością przejawiania się wzdłuż linii sztuki i humanitaryzmu.

Wibracja 4 nadaje D, M, intelektualizm, poczucie obowiązku, radość pracy, ukochanie nauki i metody. 

Czytaj więcej: Alfabet a wibracje

Symbolizm liczb

Powstanie liczb okrywa tajemnica. Z całą pewnością powiedzieć możemy, że ich zewnętrzny kształt, zarówno jak ich treść istotna opiera się na jakimś pierwiastku uniwersalnym, nie zmieniły się bowiem od tysiącleci i jednakowe są u wszystkich ludów. 

Liczby takie jakie zna ogół, są symbolem ukrywających się poza nimi wartości. Symbolizm liczb jest oparty na wielkich prawdach kosmicznych i ewoluującej świadomości człowieka. 

1 jest symbolem siły twórczej, źródłem istnienia. Każdy początek w świecie formy ma kształt: zwinięte w rurki liście, pąki kwiatów, pędy roślin mają zawsze symboliczny kształ I. 

2 jest symbolem dwóch aspektów w jednej całości (energia dodatnia i ujemna).

3 jest symbolem aksjomatu Hermesa Trismegisty: ,,jak w górze, tak na dole", składając się z dwóch zupełnie równych części. Dlatego też symbolizuje działalność sił boskich ,,w niebie i na ziemii". 

4 jest liczbą doskonałości fizycznej. Liczba 4 powraca często w zjawiskach natury: 4 pory roku, 4 fazy księżyca, 4 etapy dnia, 4 strony świata. Dlatego Pitagoras mówi: ,,O święta czwórnio, jesteś źródłem natury". 

5 jest symbolem człowieka, jego 5 przejawionych zmysłów, 5 podstawowych figur geometrycznych. 

uważane jest za symbol mistycyzmu, natchnienia, idealizmu. Przyjrzyjmy się jego formie zewnętrznej: sięga wzwyż, do wiedzy ducha i zamknięcia swej wizji w ściśle zamkniętej czarze.* według Pisma Świętego liczba niedoskonałości i braku pełni tylko przez ugrupowania ezoteryczne nadają jej inne znaczenie 

jest symbolem magii, czyli znajomości praw natury i zastosowaniu ich w życiu codziennym. Liczba ta ma kształt węża podobnie jak litera S. We wszystkich językach prawie dźwięk litery S i liczby siedem są niemal identyczne. 

ta liczba to połączenie dwóch zwróconych do siebie trójek. Symbolizuje wysiłek ku zdobyciu panowania nad sobą. Jest symbolem śmierci i odrodzenia. 

jest zbiornikiem sił duchowych, ściąganym na ziemię, czy odprowadzanych w ziemię i symbolizuje osiągnięcie wysokiego poziomu duchowego. Jest to 3 podniesione do drugiej potęgi, jest liczbą Artystów i Wtajemniczonych. 

Niezmiernie ciekawe są właściwości 9. Dziewięć dodane do jakiejkolwiek liczby pozwala sprowadzić ją do poprzedniej wielkości. Na przykład: 2+9=11;1+1=2; 5+9=14;1+4=5. Tak samo przy mnożeniu. Każda liczba mnożona przez 9, w sumie liczb da zawsze 9. Na przykład: 9*9=81; 8+1=9; 52*9=468=4+6+8=18=1+8=9. Kryje się tu jedna z bardziej doniosłych tajemnic. 

Patrz też : wiedza liczb liczby w biblii