Allan Kardec

Francuski pedagog Hippolite Leon Denizard Rivail (1804-1869) był twórcą francuskiego odgałęzienia współczesnego spirytyzmu, zwanego także kardecizmem, który różni się od spirytyzmu anglo-amerykańskiego głównie, tym, że przywiązuje duże znaczenie do kwestii reikarnacji. Rivail przyjął pseudonim Allan Kardec ponieważ, jak twierdził, w poprzednich wcieleniach nosił raz nazwisko Allan, innym razem Kardec. Informacji tej dostarczyła mu Celina Japhet, medium somnabulistyczne, wraz z którą Kardec uczestniczył w seansach spirytystycznych. 

Wiele z pism Kardeca, napisanych przez niego w transie, traktuje o konieczności reikarnacji, którą to koncepcję szczegółowo wyjaśnia opublikowana w 1856 r. ,,Księga Duchów" (w Polsce wydana w 1991). Publikację tą uczyniono ,,Biblią" filozofii spirytystycznej. 

Według Kardeca reikarnacja jest procesem niezbędnym do osiągnięcia postępu duchowego. Nakładanie na siebie przeszłych inkarnacji wyjaśniało, jego zdaniem, takie zaburzenia jak epilepsja, schizofrenia, rozszczepienie osobowości, poznanie zaś poprzednich żywotów było pomocne w ich uleczeniu. Koncepcja ta, co warto podkreślić, odgrywa także kluczową rolę we współczesnej terapii przeszłego życia, której Kardec był już przed stu laty prekursorem. 

Kardec propagował uzdrawianie/terapię wykorzystując informacje zdobyte podczas kontaktów ze światem duchów. Był krytycznie nastawiony do prowadzonych w jego czasach badań zjawisk paranormalnych, czemu dawał wyraz na łamach miesięcznika ,,La Revaue Spirite"