Śmierć w Islamie

Śmierć i obrzędy pogrzebowe w Islamie

W przypadku kiedy ktoś umiera, jego rodzina i krewni zbierają się w pokoju lub izbie, gdzie umierający leży. O ile to możliwe, nikogo z bliskiej rodziny i bliskich przyjaciół nie powinno brakować przy łożu chorego. W tym czasie małe dzieci, jeśli znajdują się w domu, są przeniesione do innego domu, aby nie słyszały słów śmierci, które rozumieją. Kobiety w okresie menstruacji nie powinny znajdować się przy łożu umierającego. 

Czytaj więcej: Śmierć w Islamie

Tajemnice nekromancji

Tajemnice nekromancji 

Wzmianki o tych kontrowersyjnych praktykach możemy znaleźć we wszystkich kulturach na całym świecie. Według niektórych źródeł pierwotnie nekromancję wykorzystywali na przykład Egipcjanie. W starożytnym Egipcie obrzęd ten nazywał się "otwieranie ust", ponoć oficjalnie funkcję nekromantów pełnią uprzywilejowani kapłani boga Ozyrysa. Żarliwie strzegą tajemnicy ożywania zmarłych. Kabaliści mają uprawiać nekromancję bezpośrednio nad grobem osoby, z którą chcą się połączyć. 

Czytaj więcej: Tajemnice nekromancji

Jak dowiedzieć się czy chory będzie żył ?

Wskazówki medycyny hermetycznej

Należy wziąć pokrzywę i włożyć ją w urynę chorego zaraz po oddaniu jej przez chorego. Należy pozostawić tą pokrzywę w urynie chorego przez 24 godziny. Jeśli pokrzywa jest sucha - jest to znak śmierci. Jeśli pozostaje zielona - chory będzie żył. 

Krioniczna konserwacja ciała

Hibernacja

Termin ,,kroniczna konserwacja ciała" (gr. kryos ,,mróz, lód") dotyczy praktyki utrzymywania przez długi czas ciała człowieka w stanie hipotermii, a następnie ponownego przywrócenia go do życia. Zjawisko to, zwane także czasami hipotermią ciała stałego, uważane jest za środek służący przezwyciężeniu śmierci. 

Zdaniem Roberta C. Ettingera, autora kontrowersyjnej książki The Prospect of Imortality (1964), większość istot ludzkich może pokonać śmierć, poddając swoje zamrożone ciała procesowi odmłodzenia kontrolowanego przez lekarzy specjalistów. Ludzkie ciało można utrzymywać w znakomitym stanie w bardzo niskich temperaturach, a ewentualne zmiany powstałe w momencie śmierci dadzą się uzupełnić dzięki zastosowaniu najnowszych zdobyczy medycyny. 

Perspektywa nieśmiertelności zaproponowana przez Ettingera wywoływała przed laty duże zainteresowanie. Od tego czasu pojawiło się jednak wiele wątpliwości dotyczących zarówno kwestii technicznych, jak i etycznych. Krytyka obejmuje swoim zasięgiem szerokie spektrum tematów - od tych natury psychologicznej, społecznej i moralnej do ekonomicznej. Często kwestionuje się etyczną stronę podobnego podejścia do życia i śmierci oraz to, że w procedurze krioicznej nie bierze się pod uwage wpływu jej skutków na życie osób, które przetrwają śmierć. Poza tym przechowywanie zamrożonych ciał jest bardzo kosztowne, co rodzi wątpliwości natury etycznej dotyczące tego, kogo należałoby poddać tej procedurze (np. dziecko zmarłe na chorobę, która będzie uleczalna w bliskiej przyszłości, czy też każdego, kogo na to stać, bez względu na wiek oraz inne czynniki). 

Do najważniejszych obiekcji wobec krionicznej konserwacji ciała należy zaliczyć te dotyczące wiarygodności nauki. Chociaż nie ma wątpliwości co do dalszego postępu technicznego w przyszłości, opinie naukowców, dotyczące przewidywania tempa i zakresu rozwoju techniki krionicznej konserwacji ciał, nie są zgodne. Krytycy tej procedury twierdzą, że niemożliwe jest przywrócenie do życia zwłok zamrożonych w bardzo niskich temperaturach. Istnieje także możliwość powstania uszkodzeń wywołanych zamrożeniem tkanek, sama zaś metoda zamrażania musi jeszcze ulec dalszemu udoskonaleniu. Uważa się także, że nie istnieję skuteczny sposób zapobiegania obumierania komórek oraz że pewne rodzaje komórek nie przetrwają zamrożenia w bardzo niskich temperaturach. 

Zwolennicy krioniki uważają natomiast, że technika umożliwiająca zarówno zamrażanie ciał, jak i przywrócenie ich do życia, rozwija się wciąż w szybkim tempie. Wierzą, że w przyszłości możliwe stanie się manipulowanie materią atom po atomie, co umożliwi naprawę uszkodzonych komórek. 

Proces zamrażania 

Po oficjalnym uzaniu osoby za martwą, do akcji wkraczają eksperci od hibernacji. Ich zadaniem jest dostarczenie przez jakiś czas po śmierci tlenu i odżywek do mózgu, w celu utrzymania go przy życiu. Następnie można przystapić do zamrażania:

  • obłożone lodem ciało, dzięki dodatkowym urządzeniom chłodzącym w szybkim tempie osiąga temperaturę 0 stopni, a aparatury medyczne stymulują krążenie krwi i zaopatrują ciało w tlen 
  • iniekcja odpowiednich substancji obniża metabolizm organizmu. Następnie zostaję odpompowana krew, a jej miejsce zajmuje syntetyczny substytut, nie ulegający krzepnięciu i zapobiegający rozwojowi bakterii. Roztwór ten przeciwdziała także niszczeniu tkanki podczas dalszego zamrażania
  • na koniec ciało zostaję zamrożone do -196 stopni i umieszczone głową w dół w pojemniku z ciekłym azotem, gdzie oczekuje na przyszłe zmartwychwstanie 

 

Czy ciężko choremu wolno skrócić życie ?

Eutanazję stosowaną już w starożytnej Grecji - Spartanie porzucali chore noworodki na zboczu góry Tajgetos. W Japonii starcy powyżej 70 roku życia, gdy urodziło się dziecko, udawali się na górę Narayama, by tam umrzeć. Fryderyk Nietzsche domagał się uśmiercania ludzi, którzy ,,nieprzyzwoicie długo żyją, nikczemnie wegetują, zatraciwszy poczucie przyzwoitości". Na początku XX wieku profesorowie Karl Binding i Alfred Hoche uznali, że mogą zabijać nieuleczalnie chorych na ich prośbę oraz znajdujących się w śpiączce i psychicznie chorych bez ich zgody. 

Ostatnio wiele osób przytacza argumenty, że są za tym, aby skrócić życie osobom ciężko chorym. Streszczają się one w tym, że przecież znacznie humanitarniej uwolnić nieuleczalnie chorego, cierpiącego nieznośne męki, od cierpień za pomocą szybkiego środka uśmierzającego - jeśli tylko sam sobie tego życzy.

,,Dlaczego mamy być bardziej ludzkimi dla naszych zwierząt, niż dla samych ludzi ?"

W życiu człowieka istnieję jeszcze tylko jeden czynnik, którego nie mają zwierzęta. Człowiek jest obdarzony wolną wolą i odpowiada za swoje czyny. Według mędrców człowiek często cierpi na wskutek popełnionych błędów i u niego postęp polega na zrozumieniu, że cierpienie jest tylko reakcją jego własnych czynów. Usuwając ból, nim lekcję całkiem ,,odrobi", zatraca się sens życia. A jest nim wychowanie i duchowy wzrost człowieka poprzez doświadczenia. Usuwając cierpienia przemocą z życia, wrócą one kiedy indziej. Nie jest to ,,kara za grzechy", lecz działanie wyrównujące prawo ogólnej harmonii, którego przekroczenie świadome, czy nieświadome odbija się na nas samych. 

Do tego można dodać, że przy obecnym naszym rozwoju nawet obawa przed śmiercią ma swoje zadanie i znaczenie. Już Sokrates wskazał na to, że obawa przed śmiercią została człowiekowi wszczepiona w tym celu, by odwieść go od targnięcia się na swoje życie. 

 

  

 

Tamten świat

Prawie w każdej religii oraz tradycji kulturowej przyjmuje się za pewnik, że oprócz znanego nam dzięki codziennemu doświadczeniu świata istnieje w innym ,,wymiarze" jeden lub kilka duchowych zaświatów. W większości tradycji owa duchowa kraina ma większe znaczenie, a często nawet jest bardziej realna niż świat fizyczny. Porównując ze sobą różne kultury oraz okresy historyczne, można wyróżnić pewne główne cechy charakterystyczne dla tamtego świata. 

Jedną z najbardziej znaczących zbieżności jest wiara w to, że najważniejsza część istoty ludzkiej isnieje nadal po śmierci ciała w zaświatach. Inne powszechnie występujące przekonanie głosi, że między tym a tamtym światem - między żywymi a umarłymi - możliwe jest nawiązywanie kontaktów, chociaż często nie przydaje się im znaczenia pozytywnego. Często uważa się, że medium umożliwiającym kontakty z tamtym światem są marzenia senne, postrzegane jako przeżycia z innego, istniejącego równolegle do naszego świata, wprawiające w zakłopotanie. Rozpowszechniona jest również wiara w to, że niiektórzy ludzie - lub ich ciała duchowe - potrafią odbywać podróże w zaświaty już za życia. Odnosi się to przede wszystkim do wielu kultur, w których znaczącą rolę odgrywają praktyki szamańskie

Mimo, że sądzi się powszechnie, że tamten świat istnieję niejako ,,obok" świata znanego nam empirycznie, to umiejscowia się go często powyżej lub poniżej krainy żywych. Kosmos, według szeroko rozpowszechnionego mniemania, podzielony jest na trzy poziomy : górny świat w niebie, w którym mieszkają bogowie światłości, krainę środkową zajmowaną przez ludzi oraz świat dolny, znajdujący się pod ziemią, w którym rezydują bogowie ciemności. W niektórych tradycjach religijnnych, szczególnie w tradycji Zachodu, bogowie światłości są ,,dobrzy", podczas, gdy bogowie ciemności są demonami. Tymczasem w innych kulturach ów podział nie jest równie wyraźny i jednoznaczny. W zależności od tego, czy tamten świat znajduje się nad, czy pod ziemią, podróż w zaświaty posrzegana jest jako wstępowanie lub zstępowanie. Orfeusz, na przykład zszedł do Hadesu przez prowadzące tam wejście znajdujące się w Tajnaronie. Skądinąd wstępujące często wyobrażenia duszy jako ptaka (lub duszy) sugeruje, że po śmierci ulatuje ona do nieba.