Zaginione księgi Biblii

Zaginione księgi Biblii 

Obecnie wiele osób podważa autorytet Pisma Świętego ze względu na to, że nie wierzą ich wszystkie księgi zostały ujawnione światu. Spekuluje się, że Watykan w swoich Archiwum posiada ewangelię, które by całkiem zaprzeczyły boskości Jezusa Chrystusa. Jak to wygląda naprawdę, które księgi zostały wyrzucone, czy utracone z Pisma Świętego ?

Aktualnie posiadamy trzydzieści dziewięć ksiąg Starego Testamentu. Brakuje, aż 23 innych ksiąg, które zostały wymienione w Starym Testamencie. Możemy czytać, tylko fragmenty z nich, ponieważ całe te księgi nie ocalały.

 Bibliści uważają, że wszystkie starożytne księgi obejmują jakiś rozdział starożytnej, świętej historii Izraela: wojny, panowanie określonych królów i opowieści poszczególnych proroków. Brakujące księgi były dość stare – napisane zostały znacznie wcześniej aniżeli księgi, które o nich wspominają.

Teolodzy sugerują, że tak naprawdę w Piśmie Świętym brakuje około 6 ksiąg, bo według nich niektóre z nich znano pod różnymi nazwami. Jeśli tak rzeczywiście jest, to 18 różnych zaginionych ksiąg wymienionych w Pierwszej i Drugiej Księdze – takich jak na przykład Księga Królów Izraela i Kronika Proroka Natana – może stanowić rożne części tej samej księgi obejmującej dawne dzieje Izraela.

 W Biblii możemy odnaleźć kilka cytatów z Księgi Sprawiedliwego. Jozue, dowódca Izraela cytuje modlitwę z tej księgi, prosząc Boga o przedłużenie światła dziennego, albo ciemności. Prawdopodobnie tą modlitwę wcześniej można było przeczytać w Księdze Sprawiedliwego: Stań, słońce, nad Gibeonem ! I ty księżycu, nad doliną Ajjalonu ! I zatrzymało się słońce, i stanął księżyc. Aż pomścił się lud nad wrogami swymi. Czyż nie jest to napisane w Księdze Sprawiedliwego ? (Joz. 10, 12-13) Drugi cytat z Księgi Sprawiedliwego odnosi się do pieśni żałobnej króla Dawida po śmierci króla Saula i Jonatana (2 Sm 1,17). Trzeci fragment możemy odnaleźć w opisie poświęcenia Świątyni przez króla Salomona (1 Krl 8, 12-13).

 Zanim została napisana Księga Liczb – opisująca wyjście Izraelitów z Egiptu w kierunku Ziemi Obiecanej – istniała już Księga Wojen Pana. Niewiele wiemy na jej temat. W Biblii znajduje się cytat w Księdze Liczb, które wskazują na to, że był to prawdopodobnie zbiór wierszy opowiadający o wczesnych podbojach Izraela.

Zaginione księgi Biblii to:

  1. Księga Wyjścia Pana
  2. Księga Sprawiedliwego
  3. Księga Dziejów Salomona
  4.  Księga Kronik Izraela
  5. Księga Kronik Królów Judy
  6. Księga Królów Izraela
  7. Dzieje Samuela ,,Widzącego”
  8. Dzieje Natana Proroka
  9. Dzieje Gada ,,Widzącego”
  10. Kronika Proroka Natana
  11.  Proroctwa Achiasza z Szilo
  12.  Widzenie Jeddo ,,Widzącego”
  13.  Dzieje Proroka Szemajasza
  14. Opowiadanie Proroka Iddo
  15. Księga Królów Judzkich i Izraelskich
  16.  Dzieje Jehu, syna Chananiego
  17.  Komentarz do Księgi Królów
  18. Dzieje Ozjasza
  19. Księga Królów Izraela i Judy
  20. Widzenie Proroka Izajasza
  21.  Dzieje Królów Izraela
  22.  Dzieje Chozaja
  23.  Kronika

Wiele osób uważa, że biskupi podczas jednego z pierwszych soborów usunęli kłopotliwe dla siebie księgi. Warto zagłębić się chwilę w historię kanonu przede wszystkim Starego Testamentu. Starożytne żydowskie źródła pozabiblijne wymieniają Nehemiasza oraz Ezdrasza, jako osoby, które miały decydujący wpływ za ostateczne ukształtowanie się kanonu Starego Testamentu. Nehemiasz był namiestnikiem Judei z ramienia króla perskiego w V wieku. Przyczynił się do odbudowy Jerozolimy oraz zebrał pisma żydowskie uważane za natchnione. Kapłan Ezdrasz prawdopodobnie je przepisał oraz ułożył w odpowiedniej kolejności.

Bardzo wielu biblistów badało liczbę ksiąg hebrajskim kanonie. Potwierdzili oni, że było ich 22 bądź 24, w zależności od tego jak je łączono. Meliton, biskup z Sardes udał się do Palestyny w 170 naszej ery, aby sprawdzić to osobiście. Swoje badania zakończył na tym, że wymienił 24 księgi. Tą samą liczbę podali również Tertulian (160 – 220), Orygenes (185 -254) wymienił 22 księgi, podobnie jak Atanazy (295-373). O 22 księgach napisali Cyryl Jerozolimski (315 – 386), Epifaniusz z Salaminy (315 -403). Potwierdził je również sobór w Laodycei (343 -391).

 Historyk Józef Flawiusz potwierdził, że 22 księgi Żydzi uważali za natchnione przez Boga. Flawiusz stwierdził także, że od czasów ustalenia hebrajskiego kanonu do współczesnych mu czasów nikt nie ośmielił się niczego dodać, ująć, czy też zmienić.

 Żydzi za kanoniczne uznawali tylko te księgi, które spełniły odpowiednie kryteria. Przede wszystkim księga musiała zostać spisana w języku hebrajskim bądź aramejskim. Treść księgi nie mogła być w sprzeczności z innymi księgami. Księga dodana do kanonu nie mogła zostać spisana później niż w czasach Ezdrasza, a więc w V wieku przed naszą erą. Kanoniczna księga musiała również cieszyć się uznaniem wśród ludu Bożego.

 Żydzi posiadali w starożytności także pozabiblijne księgi, zwane pseudoepigrafami (epigrafami – z języka greckiego fałszywie podpisane). Zostały one napisane między III wiekiem przed naszą erą, a I wiekiem naszej ery. Ich nazwa wiąże się z tym, że zostały one napisane przez kogoś innego niż noszą nazwę. Z tego powodu nie spełniały warunków kanoniczności i nie zostały włączone do kanonu Starego Testamentu.

Pseudoepigrafy zawierają legendy, które są oparte na starotestamentowych księgach. Treść tych ksiąg jest sprzeczna do ksiąg uznanych za kanoniczne. Pseudoepigrafy często odnoszą się również do ezoteryki. Do takich ksiąg zaliczamy między innymi: Księgę Adama i Ewy, Księgi Henocha, Księgę Jubileuszy, Testament Mojżesza oraz wiele innych. 

Największe kontrowersje są współcześnie związane z Księgą Henocha. W Nowym Testamencie możemy odnaleźć jej cytowany fragment w Jud. 14. Można zadać sobie pytanie, czy to czyni ją już księgą natchnioną ? Cytowanie z jakiegoś źródła nie czyni go natchnionym. Apostoł Paweł cytował pogańskich poetów jak Aratus (Dz 17:28), Meander (1 Kor 15:33), czy Epimedes (TT 1:12), a przecież nie uważał ich za natchnionych.

 Odnośnie Księgi Henocha warto podkreślić fakt, że powstawała ona w różnych okresach i została napisana przez różnych autorów. Księga ta powstała na ternie Judei i była w posiadaniu sekty esseńczyków. Obecnie istnieje kilka ksiąg przypisywanych autorstwu patriarsze Henochowi: Księga Henocha, etiopska Księga Henocha oraz Księga Henocha słowiańska. Oczywiście jej treść może zawierać w sobie jakieś elementy prawdy bazując na legendach związanych z Henochem, jednak nie powinniśmy całkowicie wierzyć w jej treść. 

W Quamran odkryto fragmenty trzech pseudoepigrafów. Ze względu na to pojawiły się teorię, że dawniej używano poszerzonego kanonu Starego Testamentu.

 Nowotestamentowe apokryfy zostały napisane od II wieku do IX wieku naszej ery i często ukazywały się pod imionami apostołów. W 1945 r. dawaj bracia Egipcjanie w jednej z jaskiń w pobliżu miasta Nag Hammadi odkryli prawdziwy skarb w glinianym dzbanie – dwanaście oprawionych w skórę kodeksów papirusowych zapisanych przez wyznawców jednej z pierwszych herezji chrześcijańskiej – gnostycyzmu. Wyznawcy tej wiary wierzyli, że mogą uzyskać zbawienie dzięki tajemnej wiedzy o sprawach duchowych, a nie dzięki wierze w Chrystusa.

 W rękopisach z Nag Hammadi odkryto 52 starożytne teksty, z których większość została napisana przez gnostyków. Pisma te zachowały się w języku koptyjskim (egipskim). Badając te starożytne teksty uczeni doszli do jednego wniosku, że gnostycy istnieli od samego początku chrześcijaństwa, ale nie zgadzali się z tradycyjnym nauczaniem chrześcijańskim. Wśród tych tekstów znajdują się apokalipsy rzekomo Adama, Piotra, Jakuba, Jana i Pawła. Sześć z nich to ewangelię o Jezusie, w tym Ewangelia prawdy, Ewangelia Filipa i Ewangelia Egipcjan. Większość pism wyraźnie świadczy o skłonnościach gnostyckich. Świadectwo prawdy przedstawia Stwórcę jako łotra. Apokalipsa Piotra atakuje Kościół.

Nikt nie wie, kiedy Stary i Nowy Testament zostały po raz pierwszy połączone i skopiowane w jednym tomie, ale dwie najstarsze ocalałe (prawie) pełne Biblię pochodzą z IV wieku po Chrystusie. Znane dzisiaj jako Kodeks Watykański oraz Kodeks Synajski.

Kanon Nowego Testamentu został ustanowiony w II wieku jako reakcja na krążące pisma różnych sekt. Wśród powszechnie akceptowanych pism chrześcijańskich znalazły się: cztery Ewangelie, trzynaście listów Pawła oraz Dzieje Apostolskie. Pierwszy List św Piotra, Pierwszy List św Jana i Apokalipsa. Na drugiej liście pism dyskusyjnych – znajdowało się sześć dalszych pism, które dopełniają Nowy Testament: List do Hebrajczyków, List Jakuba, Drugi List św Piotra, Drugi i Trzeci List św Jana oraz List Judy. Po raz pierwszy wszystkich dwadzieścia siedem ksiąg Nowego Testamentu wymieniono w Liście Wielkanocnym egipskiego biskupa. W wieku około siedemdziesięciu lat, w 367 r. po Chrystusie, biskup Anatazy, tak jak robił to w poprzednie święta, napisał list do Kościołów będących pod jego jurysdykcją i tam wymienił kanon Nowego Testamentu.

 Wiele osób zarzuca, że Biblia była wielokrotnie redagowana, a jej treść daleko odbiega od jej pierwowzoru, czy można się zgodzić z tymi zarzutami ? Dzięki licznych odkryciom archeologicznym wiemy, że skład pism uważanych za objawione pozostał niezmienny. Do dziś odnaleziono 4488 rękopisów Nowego Testamentu, 96 papirusów, 299 kodeksów majuskułowych (zapisanych wielkimi literami), 1812 kodeksów miniskulowych (zapisanych małymi literami), 2281 ksiąg liturgicznych. Najważniejsze odkrycie oczywiście było związane z odnalezieniem najstarszych zwojów z Quamran, które tylko potwierdziło to, że Biblia nie została przeredagowana.

W ostatnich latach media przekazywały wiele informacji o Ewangelii Judasza oraz Ewangelii Marii Magdaleny, których treść stoi w jawnej sprzeczności z uznawanymi przez Kościół czterema Ewangeliami. Obie te Ewangelie zachowały się w nienajlepszym stanie i zostały odnalezione w pojedynczych egzemplarzach.

 Obecnie ludzie nie znają dobrze treści Pisma Świętego, a bardzo chcieliby je obalić. Łatwiej ludziom przyswoić informację, że nie ma żadnego Boga niż wiarę w to, że po śmierci czeka ich Sąd Ostateczny za prowadzone przez nich życie. Osobiście uważam, że żeby coś odrzucić należy przede wszystkim to dobrze poznać. Pseudoewangelie, które w swej treści podważają autorytet Stwórcy i Chrystusa można z pewnością porównać z ideologią okultystów i wyznawców Szatana. Do nas należy wybór, czy wierzymy w autorytet Biblii, czy wolimy ją odrzucić.