Karma rodzinna i zbiorowa

Karma rodzinna 

Termin ten odnosi się do grupy ludzi, którzy reikarnują się wspólnie jako rodzina w określonym miejscu i czasie. U podstaw tej koncepcji leży przekonanie, że w rezultacie uwarunkowań karmicznych, wynikających z działań dokonanych w poprzednich żywotach, ludzie, którzy żyli niegdyś ze sobą w bliskim kontakcie, muszą ponownie powrócić razem na świat, by zebrać plony swoich przeszłych czynów. Z powodu stosunkowo długiego okresu, w którym członkowie jednej rodziny wzajemnie na siebie oddziałowują, naturalne jest, że na ich ,,karmicznym koncie" nagromadziło się bardzo wiele długów i zaległych płatności. Zgodnie z tą ideą ojcowie i synowie, na przykład, mogą zamieniać się w kolejnych żywotach rolami i w ten sposób doprowadzić do tego, by obie strony ich karmicznego konta pozostawały w równowadze. 

Karma zbiorowa

Termin ten stosuje się do grup, stowarzyszeń bądź narodów. Główne założenia koncepcji karmy zbiorowej są takie same jak w przypadku karmy indywidualnej, z tym wyjątkiem, że odnosi się ona do uczynków całej grupy. Koncepcja ta pozwala wyjaśnić takie wydarzenia jak wielkie katastrofy czy kataklizmy. Zamiast, więc utrzymywać, że każdej z tych osób, które zostały zabite na przykład podczas trzęsienia ziemi, dany był z osobna taki, a nie inny karmiczny los, twierdzi się, że kataklizm pisany był jakiemuś określonemu obszarowi geograficznemu, mieszkający zaś na nim pojedynczy osobnicy ponieśli śmierć, ponieważ byli członkami większej społeczności. 

Patrz też: karma

Dogmatyka muzułmańska

Podstawowym dogmatem religii muzułmańskiej jest twierdzenie, że ,,nie ma Boga prócz Allacha". Jednoznacznie określono monoteistyczny charakter religii. Druga część tego twierdzenia: ,,A Mahomet jest jego Prorokiem". To krótkie wyznanie wiary teologowie muzułamańscy nazywają iman mudżamal

W Koranie jest powiedziane, że wierny powinien wierzyć w Allacha, w Dzień Ostateczny, w aniołów, święte księgi i proroków. Koran wyraźnie stwierdza istnienie Allacha, aniołów i złych duchów. Według zasad wiary muzułmańskiej wiara w Allacha, który posiada najwspanialsze przymioty, sprawia to, że człowiek musi postępować i dążyć do najdoskonalszego, boskiego wzoru. Aniołowie pomagają i zachęcają do dobrego postępowania w życiu codziennym. Wiara w święte księgi sprawia, że człowiek ma możliwość korzystania z przepisów i dyrektyw w nich zawartych. Wiara w proroków jest konieczna, ponieważ są oni najdoskonalszym przykładem do naśladowania. Wreszcie wiara w dzień ostateczny i zmartwychwstanie pokazuje, że życie i koniec życia ziemskiego nie jest celem ostatecznym człowieka. Cele tego życia są wyższe i zaczynają się w dniu ostatecznym. 

Koran mówi o stworzeniu człowieka z pyłu, a dżinna (złego ducha)z ognia, jednakże nie ma nigdzie wzmianki o tym skąd wzieli się aniołowie. W dziełach teologów muzułmańskich znajdujemy na ten temat następujące wyjaśnienie. Ajsza, żona Mahometa, oświadczyła,że prorok przed śmiercią powiedział, że dżinny powstały z ognia, a aniołowie ze światła. Dlatego też w teologii muzułmańskiej wyraźnie podkreśla się, że aniołowie i dżinny to są dwie różne klasy niematerialnych istot. Aniołowie są boskimi posłańcami, poruszającymi się dzięki obdarzeniu ich przez Allacha specjalną siłą a nie dzięki skrzydłom. 

Wiara w aniołów według teologii muzułmańskiej ma znaczenie dla człowieka przede wszystkim ze względu na jego życie duchowe i codzienną pracę. Każdy człowiek winien słuchać rad aniołów, ponieważ dążą do rozwijania w nim dobra i bronią przed złymi duchami. 

Według teologii muzułmańskiej diabeł jest dżinnem a nie zbuntowanym aniołem, jak sądzi pewna część isalmologów europejskich. 

 

Joga

Sanskrycki termin joga - oznaczający związek i spokrewniony z angielskim słowem yoke - jarzmo - używany jest w odniesieniu do szeregu praktyk, które mają za zadanie ,,zjednoczenie" danego osobnika z bóstwem. W krajach Zachodu termin yoga kojarzy się głównie z egzotycznymi ćwiczeniami cielesnymi. Jednak w południowej Azji termin ten ma szersze znaczenie i odnosi się zarówno do drogi miłości i oddania bogu, jak i drogi poznania idei metafizycznych. 

Podobnie jak w przypadku innych form południowoazjatyckiej duchowości, ostatecznym celem jogi jest moksza, wyzwolenie z nieskończonego łańcucha śmierci i ponownych narodzin. Zdaniem dawnych mistrzów yogi, aby osiągnąć ów cel, niezwykle ważne jest to, w jaki sposób człowiek umiera: ,,Tylko całkowita kontrola nad procesem śmierci, zachowanie pełnej świadomości zarówno w trakcie, jak i po zakończeniu procesu porzucenia ciała, gwarantuje szczęśliwą egzystencję po śmierci". 

 Według mistrzów yogi człowiek może osiągnąć duchowe oświecenie, wzmacniając przy pomocy ćwiczeń duchową energię zwaną praną. Hindusi wierzą, że prana przebiega przez kilka energetycznych zwanych czakrami, poczyniając od podłoża kręgosłupa, a kończąc w umyśle. Wierzą, że u podłoża kręgosłupa spoczywa wąż kundalini - personifikacja mitycznej mocy, która poprzez joge ulega wzmocnieniu i podnosi się biorąc daną osobę w swoje posiadanie, aż opanuję ostatni czakram w jej głowię. Wówczas następuję złączenie człowieka z tą nadprzyrodzoną siłą, z czego bierze się nazwa yogi w sanskrycie - unia. 

Wiele mistrzów yogi przestrzega przed niebezpieczeństwem tej unii. Osiągnięcie unii grozi powikłaniami fizycznymi, a nawet zgonem. Osiągnięcie unii manifestuje się wstrząsem, konwulsjami, zniekształceniem twarzy, sardonicznym śmiechem, przepływem nadludzkiej mocy. Nietrudno rozpoznać w nim klasyczne symptomy zdemonizowania. Wielki przypływ energii jest częstym zjawiskiem u wschodnich guru, którzy sami wyznają, że są pod wpływem duchów, demonów czy bogów, a także u niezliczonej rzeczy okultystów i wielu uprawiających yoge, którzy przyznają to samo. 

Patrz też : objawy opętania

 

 

 

Ludzie i dinozaury

Czy ludzie oglądali dinozaury ?

Mozaika z Palestriny pokazuje Nil od Etiopii aż do ujścia w Morzu Śródziemnym. Ma wymiary 5.85 – 4,31 metra, a jej autorstwo przypisuje się artyście Demetriuszowi Topografowi z Aleksandrii, który żył w II wieku przed naszą erą. To piękne dzieło pierwotnie znajdowało się w pałacu rzymskim dowódcy Lucjusza Korneliusza Sulli, w miasteczku obecnie zwanym Palestrina. Obecnie znajduje się w pałacu Barberinich w Rzymie. Mozaika przedstawia bardzo realistycznie wiele afrykańskich zwierząt, na przykład krokodyla, czy hipopotama, podając ich nazwy w języku greckim. Jedna ze scen w jej górnej części wyobraża trzech etiopskich wojowników atakujących nieznane zwierzę nad brzegiem wody. Grecki podpis identyfikuje go jako krokodyloparda. Zwierzę posiada paszczę jaszczura i przypomina niektóre dinozaury. 

Stegozaur z Kambodży

Narożnik świątyni Khmerów w Angor zdobią ronda z różnymi wyobrażeniami. Wśród nich jest podobizna stegozaura. Skąd artysta wiedział jak wyglądały stegozaury, skoro pierwsze skamieniałości tych zwierząt odkryto dopiero pod koniec XIX wieku ? Świątynie Rajaviahara, obecnie Ta Prom datuje się na XII wiek. Stegozaury osiągały 9 metrów długości, 4 metry wysokości i około 3 ton wagi. Wzdłuż grzbietu miał imponujące płyty kostne, sięgające metra wysokości.

 

 

Patrz też : smoki i dinozaury    smoki w mitach i historycznych zapisach 

 

 

 

Reikarnacja zwierząt

Wiara w reikarnację - według której dusza wciela się po śmierci ciała w kolejne ciało - ogranicza się zwykle do transmigracji dusz istot ludzkich. Istnieje jednak także rozpowszechniona wiara w merempsychozę - przechodzenie duszy po śmierci do innego ciała, ludzkiego lub zwierzęcego. W szczególności w nurtach hinduizmu dominuje pogląd, iż ludzie którzy prowadzili niemoralne życie, powrócą na ten świat jako zwierzęta (za karę za popełnione występki). 

Również przedstawiciele niektórych kierunków tradycji okultystyczno-metafizycznej, na przykład teozofii, uważają, że w procesie reikarnacji uczestniczą ,,dusze" nieomal wszelkich bytów - od skał do roślin i zwierząt. Koncepcja ta opiera się na wierze w duchową ,,ewolucję" prostych form życia w kierunku bardziej złożonych. Stąd mniemanie, że dusza minerału stanie się w końcu duszą roślinną, ta z kolei duszą zwierzęcą, a ta duszą ludzkom. 

Karma

We wszystkich systemach religijnnych południowej Azjii prawu karmy nadaje się znaczenie. W swojej najprostszej formie karma oddziałuje bezosobowo, niczym prawo przyrody,sprawiając, że każdy dobry lub zły czyn danej osoby ostatecznie do niej wraca w formie nagrody lub kary proporcjonalnej do wagi dokonanego czynu. Termin ,,karma" pochodzi od sansykryckiego rdzenia kr, który znaczy czynić lub robić. 

W tradycji hinduistycznej termin ,,karma" odnosił się pierwotnie do czynności rytualnych, których właściwe wykonanie przynosiło określone rezultaty (kapłani mogli kontrolować bogów, jeśli w odpowiedni sposób odprawiali przepisane rytuały). Tradycyjne rozważania na temat karmy prowadzono, posługując się porównaniami zaczerpniętymi z rolnictwa - każdy czyn - jest ,,nasieniem", z którego wyrasta następnie ,,owoc" - co świadczy o tym, że korzenie tej koncepcji sięgają zamierzchłych czasów cywilizacji agrarnej. W późniejszym czasie pojęcie karmy rozszerzono, obejmując nim każdy czyn, dokonany we właściwy sposób. 

Koncepcja, mówiąca o tym, że czyny danej osoby wyzwalają siły, które ostatecznie powracają do sprawcy, może być przedmiotem różnych interpretacji. Przeniesiona z rytuału do sfery moralności koncepcja karmy zakłada, że siły karmiczne działają niezależnie od intencji wykonawcy czynu. Stąd jeśli na przykład pieszy wszedł na ulicę prosto pod nadjeżdżającą ciężarówkę i został zabity, kierowca ściągał na siebie taką samą negatywną karmę, jak w przypadku, gdyby z rozmysłem przejechał człowieka. Ponieważ jednak koncepcja karmy była kluczowym aspektem myśli indyjskiej od wielu wieków, nieuchronnie ewoluowała, przybierając bardziej wyrafinowane formy, tak, iż z czasem pierwotny pogląd, zgodnie, z którym dana osoba wytwarzała karmiczne reakcje również w wyniku niezamierzonych działań, został zarzucony. 

Termin karma odnosi się zarówno do wzorców osobowości, będących wynikiem dokonanych w przeszłości czynów, jak i wszelkich sił w kosmosie, które sprowadzają na daną osobę nagrodę lub karę. Karma wykazuje bliskie związki z koncepcjami dotyczącymi życia po śmierci. Jeśli dana osoba umrze nim skutki jej działań zdążyły dojrzeć to proces karmiczny wymaga, by osoba ta powróciła na ziemię w kolejnym wcieleniu. Dzięki temu siły karmiczne mogą nagradzać lub karać ludzi, determinując warunki ich przyszłego życia. Na przykład osobnik, który był hojny w poprzednim życiu, może w kolejnym narodzić się jako bogacz. 

 

 

Santeria

Santeria to afro-karaibska religia stworzona przez Yaruba - lud zamieszkujący tereny obecnej Nigerii. Na kontynent amerykański dotarła przez Karaiby wraz z czarnymi niewolnikami. W USA została rozpowszechniona przez imigrantów i uchodźców z Ameryki Środkowej, którzy wyrzuceni w obce i całkowicie odmienne środowisko szukali w niej oparcia i siły. Zaklęcia i prawdy religijne są z pokolenia na pokolenie przekazywane ustnie w języku Yoruba. 

Najwięcej wyznawców Santerii żyję w Ameryce Łacińskiej, chociaż od pewnego czasu rośnie też zainteresowanie tą religią w Ameryce Północnej. Wyznawcy Santerii, czyli santeros, składają dary na ołtarzach, których centralnym elementem jest święty kamień. W ofierze najczęściej składa się miseczki pełne ziół, monet i krwi. Wyznawcy kultu Palo Mayombe składają ofiary w żelaznym kociołku. Wkładają też do niego ludzkie kości, skradzione z cmentarzy. Paleros wierzą, że w ten sposób można przejąć siły życiowe zmarłych. 

Wierzenia

Wiele praktyk Santerii jest trzymanych w tajemnicy przed obcymi. Ponadto istnieje wielu liderów, co oznacza różnice w praktykach i wierzeniach. Generalnie wiadomo jednak, że:
— Bogowie — główny bóg jest nazywany `Olorun` lub `Olódůmarč` czyli „właściciel nieba". Jest on głównym bogiem, stwórcą uniwersum i pomniejszych strażników czyli `Orisha`. Każdy z `Orisha` ma przyporządkowanego swego katolickiego świętego, zasadę, ważny numer, kolor, posiłek, odpowiedni taniec i emblemat. `Orisha` potrzebują posiłku w formie krwawej zwierzęcej ofiary i przygotowanych potraw, oraz ludzkich próśb i podziękowań, żeby pozostać sprawne w działaniu ...
— Rytualne Ofiary — są integralną częścią większości santeriańskich obrzędów religijnych. Krew zwierząt zbiera się i ofiarowuje poszczególnym `Orisha`. Zwykle używa się do tego celu kurczaków. Wierzy się, że ich ofiarowanie zadowala świętych, przynosi szczęście, oczyszczenie duchowe i zgładzenie grzechów.
— Opętanie — rytmiczne dźwięki i ekstatyczne tańce podczas obrzędów Santerii, mają powodować opętania jednostek, przez wskazanego `Orisha`. Dana osoba działa wtedy i przemawia jak dana `Orisha`.
— Hołdy oddawane przodkom — do przodków, nazywanych `Ara Orun` (Ludzie z Nieba), zwraca się po moralne przewodnictwo i dobry przykład. Ich imiona są recytowane podczas ceremonii rodzinnych.